In juli vorig jaar stapte Ehud Olmert op nadat hij werd beschuldigd van corruptie. Zijn opvolger Tzipi Livni zou zijn taken overnemen, mits zij binnen 42 dagen een nieuwe regering zou vormen.

Livni wilde een brede coalitie samenstellen, maar het koste haar moeite de regeringspartij van Ehud Barak binnenboord te houden. Over de hoofdlijnen van het beleid zijn Kadima en de Arbeidspartij het meestal wel eens. Beide zijn voor voortzetting van de gesprekken met de Palestijnse Autoriteit, geleid door Mahmoud Abbas. Partijen aan de rechterkant, zoals Lukid en Yisrael Beiteinu willen die gesprekken opschorten. Toch waren er enkele struikelblokken Barak eiste meer overheidsuitgaven voor onder meer onderwijs en zorg en wilde een grote persoonlijke rol bij het vredesproces met Syrië.
Op 13 oktober bereikte beide partijen een principe akkoord. Er zou wel meer geld komen, maar veel minder dan Barak vroeg. Zijn rol in de vredesonderhandelingen zouden echter wel groter worden. Barak had voor zichzelf de nieuwe functie van ‘senior vicepremier’ bedongen.

Uiteindelijk mislukte het vormen van een nieuwe regering alsnog. De Shas partij stelde volgens Livni onmogelijke eisen en omdat de Arbeidspartij de eventuele meerderheid die gevormd kon worden met de overgebleven partijen te klein vond ging het feest niet door.

“Toen het me duidelijk werd dat iedereen en elke partij de kans wilde uitbuiten om eisen te stellen die diplomatiek en economisch onhaalbaar waren, heb ik besloten om de besprekingen af te gelasten en verkiezingen te vragen”, aldus Livni.