Op weg naar het idyllische Aalsmeer sms’te ik vriend en vijand dat ik op weg was naar de man van de ‘echte waarheid’, hoe inconvenient ook. Dat T9 de naam Gore eerst weergeeft als ‘hope’ was voor mij een stap in de goede richting. Helaas bleek niets minder waar; de middag werd een ware ‘inconvenient truth’.

Het is natuurlijk vanzelfsprekend dat de toekomst van de wereld in handen ligt van de jeugd, of, zoals de studenten aanwezig ook wel liefkozend genoemd werden: the young leaders of the future. Na een middag oeverloos knippen en plakken met post-its en flip-overs (spontaan eczeem is niet te vermijden bij dergelijke ‘interactieve en educatief verantwoorde’ sessies), werden er drie geluksvogels uitgekozen die hun vraag mochten stellen aan meneer Gore himself. De rest van de ‘young leaders’ zou het schouwspel kunnen volgen vanuit een achterafzaaltje via ‘live’ videoverbinding, net televisie.

Zelfs de belofte van de beste man om de vragen persoonlijk in ontvangst te komen nemen, verdween als sneeuw voor de zon. De gedachte dat de studenten hier meer uit maatschappelijk verantwoord oogpunt waren neergezet, werd pijnlijk genoeg snel duidelijk. Niks mis met een middagje geld vangen over de rug van het klimaat (kaartjes voor de grote zaal waren minstens 400 euro), maar pretendeer dan niet dat de jeugd de toekomst is waar je graag mee in discussie gaat.

En de volgende keer als we liever vanaf geenstijl als ‘kotsendekameel034′ reageren, willen we ook niet als de generatie zonder idealisme worden bestempeld.