Na een paar dagen geleden Justus Bruns zijn blog over de Occupy beweging te hebben gelezen, besloot ik dat het de hoogste tijd was weer eens polshoogte te gaan nemen op het beursplein. Om een uur of half negen liep ik tentenkamp over opzoek naar antwoorden. Een van de voornaamste doelen van Occupy is  om mensen bij elkaar te brengen om in discussie te gaan over de mistanden van ‘het systeem’. Dus ik vroeg mij af zijn ze na 6 weken al ergens? Wat zijn de grootste mistanden en zijn er ideeën over hoe we die kunnen oplossen?

Na enkele minuten door het kamp te hebben gedwaald stapte ik een grote tent binnen. Er was een vergadering aan de gang van de werkgroep financiën. De sfeer was gespannen. Iemand had de penningmeester van corruptie en bedreiging beschuldigd. Volgens een ‘onafhankelijke mediator’ was van corruptie was geen sprake. Hij had de boeken (een stapel papier in een Albert Heijn tas) in zijn hand en deze waren voor iedereen inzichtelijk. Corrupt of niet, men vroeg zich af waarom de penningmeester zo nodig aan wilde blijven. Waarom was er na zes weken geen plek voor een ander? Men begon door elkaar te praten en de gespreksleider werd alsmaar geïrriteerder. Ik besloot de tent te verlaten, voor deze sappige maar voor mij irrelevante discussie was ik immers niet gekomen.

Op zoek naar een inhoudelijk gesprek liep ik op een houten hutje met luifel af. Bingo, het hutje bleek de infostand en de goed gebekte jongeman die de stand bemande wilde mij graag te woord staan. Wat zijn de grootste misstanden volgens Occupy en zijn er ideeën over hoe we die kunnen oplossen?  Het antwoord kwam prompt. ‘Het hele systeem is fucked’.

Ik antwoorde iets in de strekking van: Het hele systeem is fucked? Dat is ten eerste onwaar en ten tweede niet echte een goede slogan om een sociale beweging op te bouwen. Het systeem zoals het er nu bij staat is resultaat van duizenden jaren beschaving. Anno 2011 leven wij met 17 miljoen mensen op een ongelofelijk klein stukje land, veelal onder de zeespiegel, in ongelofelijke rijkdom. Wij hebben onafhankelijke rechtspraak en een bestuurlijke macht die door twee kamers (grotendeels) wijze vrouwen en mannen gecontroleerd wordt.  De man nuanceerde zijn eerdere statement en zei dat het ging om het financiële systeem waarin bijvoorbeeld spaarbanken en investeringsbanken samen waren gegaan. Dit klonk mij redelijker in de oren, waarom hier geen boodschap van maken?

We discussieerde ruim een uur door. Aan bod kwamen onder meer alle bedrijfsgeheimen die ik tot nog toe had opgedaan bij BKB. Zet je frame neer en blijf het herhalen tot de mensen het kunnen dromen! Als de Occupy beweging in de media niet wil worden weggezet als een zootje stinkende hippies dan zullen ze hun boodschap klaar moeten hebben, etc. Ik moest bij de beweging komen en helpen met de boodschap zei hij. Ik bedankte hem vriendelijk en antwoordde dat ik dacht op dit moment op een andere manier beter aan systeemverandering te kunnen bijdragen. ‘Dat zeg je nu!’ zei hij ‘maar als de Euro straks in elkaar klapt en hier echt de pleuris uitbreekt dan staan mensen zoals jij ook op Occupy.’

Foto via Flickr – Nio_NL.