Pre-emptively, in ieder geval. BKB Campagnebende in de VS, weten jullie het nog? Burgemeester Michael Bloomberg huurt iedere campagnecyclus alle topconsultants in. De meesten worden betaald om op hun handen te zitten. En dat vindt Bloomberg prima: hij betaalt ze om niet voor de concurrentie te werken.

Dit jaar gaat Bloomberg op voor een derde termijn als burgemeester. Daarvoor is de wet in New York aangepast en nu ook iedereen ingehuurd. Een aantal concurrenten heeft de strijd bij voorbaat al opgegeven: ze krijgen geen voet aan de grond bij het publiek en de consultants. Het krijgt licht oligarchische trekjes: is het veel geprezen Amerikaanse democratische proces zo nog wel democratisch?

Stan Greenberg – Academie 8 was op bezoek bij zijn bedrijf en sprak zijn dochter Anna – heeft een nieuw boek uit. Daarin fileert hij de kwaliteit van opiniepeilingen door de Amerikaanse media.

“The endgame in presidential campaigns brings out all sorts of irrationalities, starting with the media polls. Many are criminally bad. Some are done in one night with no time for callbacks and thus over-represent people who are easily reached by phone, often seniors. They are not carefully weighted and, as a result, show wide swings in voter preference that the media interpret wrongly as voter fickleness. And they usually ask the respondent only for whom they will vote without any prior questions that build trust. With people reluctant to tell a stranger for whom they will vote without being warmed up, many of the media polls report an inflated number of undecided voters. Worst of all, a poll that shows a result sharply different from all the others gets media attention because the difference is ‘news’ when it is likely the result of normal sampling fluctuations or careless polling practices.”

Rod Blagojevich, de inmiddels afgezette gouverneur van Illinois, is bezig met een enorme mediablitz (hier, hier). Behalve dat hij over te gast gaat zijn (Letterman, Larry King, allerlei nieuwsshows) is ook wat hij steeds vertelt de moeite waard. Hij houdt bij hoog en bij laag vast dat hij onschuldig is (en dus niet heeft geprobeerd de senaatszetel van Barack Obama aan de hoogste bieder te verkopen). Hij heeft zich zelfs al met Ghandi, Mandela en Martin Luther King vergeleken. Dat kan twee dingen betekenen.

Borstkanker? Meisjesrechten? Homotrots? Zonder tekst geen uitleg.

Het is een beproefde methode om free publicity voor je onderwerp te vergaren. Bedenk iets geks, grappigs of moois voor de fotografen, en je komt herkenbaar in de krant. Exposure!

Maar het kan ook mislopen. Het overkwam Plan Nederland vandaag en gisteren met hun “Because I’m a Girl”-campagne.

Als je jong en mooi bent, dan vraag je hier blijkbaar om.

Ik wil niet in een onkritisch Obamahosannah vervallen, maar McCain verzandt de afgelopen dagen wel in simplistische beschuldigingen. Je hoeft factcheck.org niet eens te checken om te begrjpen dat het rammelt. De talking points mailde het team McCain-Palin me voor het gemak nog even toe.

Deze foto zegt misschien wel iets over de aantrekkingskracht van Obama. De vlag van de Confederatie – de staten die zich afscheidden van de VS en daarmee een burgeroorlog inluidde – hangt onder de Stars and Stripes. In het zuiden van de VS wordt deze vlag op veel plekken nog steeds met trots gevoerd. Critici wijzen erop dat de vlag staat voor een deel van het land dat de slavernij in stand wilde houden. Maar veel zuiderlingen vinden dat de vlag staat voor het trotse zuiden dat zich keerde tegen teveel inmenging vanuit Washington, en daardoor in een onfortuinlijke broedertwist verzeild raakte. Racisme zou daar niets mee te maken hebben. Hoe het ook zij, deze Johnny Reb stemt in ieder geval op een zwarte kandidaat.

Regelmatig put Jon Stewart zich uit in mediakritiek. Het recept is simpel: ik zat naar de tv te kijken en ik zag dit…. Dan volgt een montage van fragmenten, meestal talking heads op nieuwszenders, waar iets mee is. Vaak spreken ze zichzelf tegen, maar het kan ook gaan over dat ze iedere keer als iets anders worden gepresenteerd: strateeg, medewerker van, advocaat, lobbyist. Het blijft de Daily Show en het is daarom vrijwel altijd heel grappig, maar de ondertoon is serieus: wie denken de nieuwszenders wel niet dat ze zijn? Denken ze echt dat we het niet doorhebben? Het drijft Stewart echt tot wanhoop. Na de “more” een aantal voorbeelden van Stewart’s mediakritiek.

Colin Powell endorst op zeer welspraakte wijze Barack Obama. Je zou haast vergeten dat hij de man is die in de Veiligheidsraad zijn reputatie te grabbel gooide met oude satellietfoto’s van een paar vrachtwagens die het bestaands van WMDs zouden moeten bewijzen.

Zonder in kritiekloos katzwijm te vallen voor Obama – let je op Bas Heijne? – maar dit spotje is wel zo ongelooflijk doortrapt. Waarmee ik bedoel dat het goed is. McCain’s beste oneliner uit het debat van gisteravond (”Ik ben Bush niet, als je het tegen hem wil opnemen had je je vier jaar geleden kandidaat moeten stellen”) wordt gevolgd door twintig seconden McCain te gast bij Bill “Papa Bear” O’Reilly waarin hij merkwaardig lachend (nerveus? huichelachtig?) en bewegend uitlegt hoeveel steun hij de President wel niet heeft gegevens tijdens diens campagnes. Dodelijk.