Dit jaar gaat Bloomberg op voor een derde termijn als burgemeester. Daarvoor is de wet in New York aangepast en nu ook iedereen ingehuurd. Een aantal concurrenten heeft de strijd bij voorbaat al opgegeven: ze krijgen geen voet aan de grond bij het publiek en de consultants. Het krijgt licht oligarchische trekjes: is het veel geprezen Amerikaanse democratische proces zo nog wel democratisch?

“The endgame in presidential campaigns brings out all sorts of irrationalities, starting with the media polls. Many are criminally bad. Some are done in one night with no time for callbacks and thus over-represent people who are easily reached by phone, often seniors. They are not carefully weighted and, as a result, show wide swings in voter preference that the media interpret wrongly as voter fickleness. And they usually ask the respondent only for whom they will vote without any prior questions that build trust. With people reluctant to tell a stranger for whom they will vote without being warmed up, many of the media polls report an inflated number of undecided voters. Worst of all, a poll that shows a result sharply different from all the others gets media attention because the difference is ‘news’ when it is likely the result of normal sampling fluctuations or careless polling practices.”

Eén, dat hij echt onschuldig is.

Twee – in mijn ogen is dat veel waarschijnlijker – hij probeert zoveel twijfel te zaaien dat mensen het ook niet meer weten en hem het voordeel van de twijfel geven.

Dat werkt zo: je hebt de publieke meningsvorming vrijwel helemaal tegen je. Maar in die storm kies je een diametraal andere lijn. Die zet je overal uit en herhaal je tot je een ons weegt. Als de media je betuigde onschuld maar genoeg herhalen en je lang genoeg volhoudt gaan sommige mensen misschien denken: “nou, als hij zo stellig is, misschien zit de zaak toch anders in elkaar.”

Het heeft in het verleden gewerkt voor Bill Clinton (“Ja… maar dat was dus geen seks hè!”), George W. Bush (“Ja, we vielen Irak dus binnen omdat Saddam achter 9/11 zat.” of “Nou, we vielen dus binnen omdat de Irakezen vrij wilden zijn.”) en de Franse sportkrant L’Equipe (“Nou, wij hebben dus monsters laten testen van Armstrong, en hij is echt niet clean”). Dat laatste voorbeeld is niet helemaal terzake, maar het geeft maar aan dat mensen heel goed weten dat als je maar genoeg twijfel kunt zaaien over een onderwerp, je altijd kunt zeggen: luister, het is zoals ik het zeg, en de meningen zijn zeer verdeeld.

Of het voor Blagojevich gaat werken? Misschien. Het zou mij niets verbazen als hij over tien jaar weer opduikt in de politiek of met een boek waarin hij nog eens zijn kant van het verhaal presenteert. Vervolgens zullen er altijd journalisten of historici zijn die zijn kant van het verhaal serieus zullen nemen en de zaak als een controverse vol grijstinten zullen presenteren.

Borstkanker? Meisjesrechten? Homotrots? Zonder tekst geen uitleg.

Het is een beproefde methode om free publicity voor je onderwerp te vergaren. Bedenk iets geks, grappigs of moois voor de fotografen, en je komt herkenbaar in de krant. Exposure!

Maar het kan ook mislopen. Het overkwam Plan Nederland vandaag en gisteren met hun “Because I’m a Girl”-campagne.

De visual is gelukt. De kranten nemen de foto over, maar dat gaat niet overal goed.

In de Telegraaf worden de “Because I’m a Girl”-campagne en Plan Nederland genoemd. Er wordt gerept over een solidariteitsactie met meisjes in derde wereldlanden.

Maar in Metro gaat het mis. Daar wordt iets gezegd over aandacht vragen voor meisjes in derde wereldlanden op initiatief van Mei Li Vos en Sabine Uitslag. Maar noch de campagne noch de naam van Plan worden genoemd. Daar zullen ze bij Plan enorm van balen. 300.000+ lezers die wel die roze das snappen (“Iets met meisjes… toch?”), maar waar is het nou voor? Het merk en afzender blijven onbekend en er wordt ook niet dwingend getriggerd om meer uit te zoeken.

De gimmick werkt dus deels wel en deels niet: de foto haalt de Telegraaf en Metro. Maar Metro reduceert het beeld door heel veel inhoudelijke informatie te schrappen. Is het daarmee de schuld van de gratis dagbladen? Nee, het is redactionele vrijheid. (Hoewel het wel mijn persoonlijke mening onderstreept dat Metro “nieuws” gebruikt om zijn reclames te illustreren.)

Voor de zoekers van vrije publiciteit is het een waarschuwing: je beeld kan nog zo goed zijn, het is geen garantie dat je boodschap ook goed overkomt.

Ik wil niet in een onkritisch Obamahosannah vervallen, maar McCain verzandt de afgelopen dagen wel in simplistische beschuldigingen. Je hoeft factcheck.org niet eens te checken om te begrjpen dat het rammelt. De talking points mailde het team McCain-Palin me voor het gemak nog even toe.

Stewart’s optreden in Crossfire in 2004 is een nulmoment. Hier vestigde hij zijn reputatie als komiek met een serieuze kant. Hij had al langer kritiek op het programma en kwam daarover praten in de uitzending. Crossfire, zo vond Stewart, deed niet aan debat zoals het pretendeerde, maar maakte politiek theater. Dat vond hij onoprecht – er werd immers gedaan alsof er daar debat werd gevoerd – en schadelijk. “You’re hurting America.” Toen één van de twee hosts hem verweet dat hij John Kerry als gast van de Daily Show geen kritische vragen had gesteld, antwoordde Stewart: “Maybe this explains quite a bit, if the news organizations are taking cues on integrity from Comedy Central…You’re on CNN. The show that leads into me is puppets making crank phone calls…. If your idea of confronting me is that I don’t ask hard-hitting enough news questions, we’re in bad shape, fellas.”

Begin september 2008: Hoe de wind waait, waait mijn jasje. Stewart laat hier zien hoe – in dit geval conservatieve – commentatoren hun meningen heel soepel ombuigen om hun politieke doel te dienen.

Daily Show, 22/10/2008: Stewart windt zich op over dat er allerlei mensen van stal worden gehaald voor expertopinies, want er wordt zoveel gewauweld. Hoe langer de functieomschrijving, hoe onbelangrijker de persoon.