Onze generatie. Heeft-ie al een naam, al een identiteit? En wat moeten we? Wat gaat onze generatie kenmerken? Wat gaan wij uiteindelijk veranderen, of aan de wereld verbeteren? Wat vinden wij belangrijk?

Vragen die steeds dichter bij de kwestie komen: wij zijn wij? Wie ben ik? En al deze vragen heeft Frans Timmermans ons gesteld en daar hebben wij mee geworsteld, tot in den treure onze hoofden over gebroken. Want de identiteitskwestie, dat is me er een. Volgens oud-staatssecretaris Timmermans zijn wij te verwend, te tevreden. En te is niet goed en tevreden in dit geval ook niet. Daardoor zouden wij niet worden uitgedaagd om voor onze idealen te vechten, als we ze al weten, onze idealen.

En als we al weten waar we voor willen strijden, hoe doen we dat dan? Kunnen we het af met mooie eigen initiatieven, zoals ‘ Bits of Freedom’, het interessantie initiatief, waar oud-BKB’er Daphne zich sindskort voor inzet, of Time Square to Art Square, een ambitieus initiatief van onze eigen academici Justus en Ernst-Jan, moeten we ons scharen achter ‘groene’ bedrijven, of moeten we toch, hard-core, de politiek in om echt iets te veranderen?

Volgens Timmermans kunnen we er niet omheen, en moeten we de huidige instituten bestormen. Het liefst het bolwerk van politieke partijen. De tactiek is jezelf naar binnen werken, een alliantie sluiten met de oudjes aldaar en dan, boempats, vadermoord plegen en de toko overnemen. In yuppentaal klinkt het nog bijna aantrekkelijk, maar al snel bleek in de discussie dier hier omtrent ontstond dat velen hier als een berg tegenop kijken. Moet dat echt, de politiek in?

Wat is de IDFA toch fijn. En wat is Amsterdam toch een fantastische stad. Ik ben niet voor niets naar Amsterdam gekomen. In Amsterdam gebeurt iets. Iets, zoals de Idfa. Dus ging ik dit jaar weer vol goede moed naar enkele documentaires kijken die me wel interessant en niet uitverkocht leken…

De eerste docu ging over een fatale internetrelatie tussen een jong meisje en een oudere man. De documentaire had een aantal interessante wendingen en was snel en Amerikaans gemaakt. Hapklaar en smullen maar. De naam was Talhotblond, voor degenen die daar wel zin in hebben.

Hierna ging ik naar een Media Lab, heel BKB verantwoord, en interactief, dus je mocht meepraten. Daar ben ik absoluut voor, maar helaas had niet iedereen een sessie ‘Spreken in het openbaar’ op de academie achter de rug, dus sommigen hadden beter hun mond kunnen houden. Afin… Er werd een erg interessant project gepresenteerd, dat ik graag onder de aandacht wil brengen:

6 billion others

Een groepje getalenteerde, antropologisch georienteerde en reislustige Fransen hadden het idee om mensen van over de hele wereld 40 dezelfde vragen over het leven te stellen. Vragen over liefde, woede, dood en alle andere dingen waarvan je verwacht dat iedereen wel een mening over heeft. Dit bleek nog een hele klus want bijvoorbeeld ‘geluk’ valt op heel verschillende manieren uit te leggen. Zo kun je best aan je buurman in Amsterdam vragen of hij gelukkig is of aan een toerist uit Engeland of Frankrijk. Maar bij de Masai bestaat het woord geluk gewoonweg niet. Voor deze obstakels werd met handen, voeten en voorbeelden een oplossing gezocht en werd aan de Masai-krijger verteld dat dit het gevoel is dat je krijg als je een hele dikke buffel hebt gedood. Geluk…. mmmm.

Al met al leverden deze vragen hele leuke en verbluffende antwoorden op en deze zijn te bewonderen op de website: www.6billionothers.org Ook kun je zelf je eigen filmpje erop zetten waarin je jouw visie geeft op een vraag uit de vragenlijst, zodat Japanners, Argentijnen en Zulu’s snappen waar jij gelukkig van wordt (en dat jij je toevallig boos maakt over rechten in de muziekindustrie, of Geert Wilders, of de kat van je buurman).

Buiten deze algemene vragen is er ook een ‘climate’ – project. Voor onze climate-experts zeker de moeite om eens te bekijken! Mijn filmpjes staat trouwens nog op mijn eigen veilige harde schijf, maar is hopelijk ook binnenkort op deze website te bewonderen.

Spelen we voor God of dollen we met Vadertje Tijd?

De moderne vrouw is verpest. Waar de levensverwachting van de vrouw de laatste eeuw stukken hoger lag dan van de man, gaat deze de laatste tijd hard achteruit. Stress, sigaretten en drank hebben de vrouw in de houdgreep.

Onder het motto: de vrouw is pas echt geemancipeerd wanneer ze op haar vijftigste een bierbuik heeft, kalend is en nog steeds denkt dat ze God’s gift to men is…

Dit is de schuld van de feministen. De emancipatie is dermate goed gelukt dat we nu ook emanciperen in de verderfelijkheden des levens. Voordat de emancipatie nu ook de kinderwens van de vrouw gaat afnemen, grijpt de geneeskunde in.

Het was druk bij de tafel met communistische hebbedingen. Ook was het druk aan de bar. De Kulturbrauerei kleurde rood, felrood op de dag van de Bondsdagverkiezingen. Aan de efficiëntie van het barpersoneel en het statiegeldsysteem konden ook kleurenblinde Wahlparty crashers merken dat we op het verkiezingsfeestje van Die Linke waren aangekomen. Een grote tent op de binnenplaats van de Kulturbrauerei was gevuld met opgewonden rooien en massa’s pers die dit feestje ook niet links lieten liggen.