Onze generatie. Heeft-ie al een naam, al een identiteit? En wat moeten we? Wat gaat onze generatie kenmerken? Wat gaan wij uiteindelijk veranderen, of aan de wereld verbeteren? Wat vinden wij belangrijk?

Vragen die steeds dichter bij de kwestie komen: wij zijn wij? Wie ben ik? En al deze vragen heeft Frans Timmermans ons gesteld en daar hebben wij mee geworsteld, tot in den treure onze hoofden over gebroken. Want de identiteitskwestie, dat is me er een. Volgens oud-staatssecretaris Timmermans zijn wij te verwend, te tevreden. En te is niet goed en tevreden in dit geval ook niet. Daardoor zouden wij niet worden uitgedaagd om voor onze idealen te vechten, als we ze al weten, onze idealen.

En als we al weten waar we voor willen strijden, hoe doen we dat dan? Kunnen we het af met mooie eigen initiatieven, zoals ‘ Bits of Freedom’, het interessantie initiatief, waar oud-BKB’er Daphne zich sindskort voor inzet, of Time Square to Art Square, een ambitieus initiatief van onze eigen academici Justus en Ernst-Jan, moeten we ons scharen achter ‘groene’ bedrijven, of moeten we toch, hard-core, de politiek in om echt iets te veranderen?

Volgens Timmermans kunnen we er niet omheen, en moeten we de huidige instituten bestormen. Het liefst het bolwerk van politieke partijen. De tactiek is jezelf naar binnen werken, een alliantie sluiten met de oudjes aldaar en dan, boempats, vadermoord plegen en de toko overnemen. In yuppentaal klinkt het nog bijna aantrekkelijk, maar al snel bleek in de discussie dier hier omtrent ontstond dat velen hier als een berg tegenop kijken. Moet dat echt, de politiek in? Erik van Bruggen, weet het wel. We moeten zeker de politiek in, zonder invloed in de huidige politieke partijen, veranderen we niets. Hijzelf heeft met Lennart Booij een eigen politieke zet gedaan in 1996. In dat jaar werd de beweging Niet Nix in gang gezet. Een beweging met idealen die ze graag gehoord wilden hebben. En via de PvdA, in die tijd onder leiding van Felix Rottenberg, bevochten ze hun eigen plekje binnen die partij. Vanuit daar wilden zij invloed hebben op de politiek in Nederland. Invloed, maar geen macht, dat was hun doel. Door middel van Vlugschrift, een wekelijks fax en mailtijdschrif, hebben zij hun invloed tot 1999 uitgeoefend.  Een inspirerend verhaal voor de Academie en het klinkt haalbaar, het klinkt aantrekkelijk en het klinkt niet als vechten tegen een ‘log beest’.

Onze eigen Ernst-Jan Pfauth, aka DutchProBlogger , wist in een soepele presentatie al onze ideeën, twijfels en vragen te vangen. En of zijn presentatie ons nu meer duidelijkheid bracht, of dat we ons vooral nog meer gingen afvragen wat we nu moeten, laat ik in het midden, maar dat we ons aangesproken voelden, was een feit. Actie, actie, actie… Maar hoe? Wellicht via onze uitgebreide netwerken via de nieuwe media. Een suggestie die de beweging ‘ de Netwerkrevolutie’ ons brengt. We hebben de contacten, we hebben initiatieven, maar nog weinig invloed en heel weinig macht. Dit is de tijd dat alles open ligt, de politiek is tijden niet zo instabiel geweest,  er zijn grote kansen voor jonge mensen. Bovendien is vijf voor twaalf, als er niet wordt ingegrepen, gaat het mis. Onder andere met ons gemeenschappelijk zorgenkindje, onze aardbol. Ook al gaat het niet zo goed met het verwezenlijken van de millenniumdoelen, onze generatie vindt ze wel belangrijk. Dus wij moeten er wat aan doen, dat doet de huidige grijze elite niet De nieuwe generatie komt eraan, al twitterend, facebook op groen zettend en bloggend, maar met wat en wanneer is nog een grote vraag. En wat vond Job Cohen ervan? Hij gaf ons nog een beetje tijd, om wat ervaring op te doen in de maatschappij, maar met wat praktijkervaring zijn we van harte welkom in politiek Nederland.

Wat is de IDFA toch fijn. En wat is Amsterdam toch een fantastische stad. Ik ben niet voor niets naar Amsterdam gekomen. In Amsterdam gebeurt iets. Iets, zoals de Idfa. Dus ging ik dit jaar weer vol goede moed naar enkele documentaires kijken die me wel interessant en niet uitverkocht leken…

De eerste docu ging over een fatale internetrelatie tussen een jong meisje en een oudere man. De documentaire had een aantal interessante wendingen en was snel en Amerikaans gemaakt. Hapklaar en smullen maar. De naam was Talhotblond, voor degenen die daar wel zin in hebben.

Hierna ging ik naar een Media Lab, heel BKB verantwoord, en interactief, dus je mocht meepraten. Daar ben ik absoluut voor, maar helaas had niet iedereen een sessie ‘Spreken in het openbaar’ op de academie achter de rug, dus sommigen hadden beter hun mond kunnen houden. Afin… Er werd een erg interessant project gepresenteerd, dat ik graag onder de aandacht wil brengen:

6 billion others

Een groepje getalenteerde, antropologisch georienteerde en reislustige Fransen hadden het idee om mensen van over de hele wereld 40 dezelfde vragen over het leven te stellen. Vragen over liefde, woede, dood en alle andere dingen waarvan je verwacht dat iedereen wel een mening over heeft. Dit bleek nog een hele klus want bijvoorbeeld ‘geluk’ valt op heel verschillende manieren uit te leggen. Zo kun je best aan je buurman in Amsterdam vragen of hij gelukkig is of aan een toerist uit Engeland of Frankrijk. Maar bij de Masai bestaat het woord geluk gewoonweg niet. Voor deze obstakels werd met handen, voeten en voorbeelden een oplossing gezocht en werd aan de Masai-krijger verteld dat dit het gevoel is dat je krijg als je een hele dikke buffel hebt gedood. Geluk…. mmmm.

Al met al leverden deze vragen hele leuke en verbluffende antwoorden op en deze zijn te bewonderen op de website: www.6billionothers.org Ook kun je zelf je eigen filmpje erop zetten waarin je jouw visie geeft op een vraag uit de vragenlijst, zodat Japanners, Argentijnen en Zulu’s snappen waar jij gelukkig van wordt (en dat jij je toevallig boos maakt over rechten in de muziekindustrie, of Geert Wilders, of de kat van je buurman).

Buiten deze algemene vragen is er ook een ‘climate’ – project. Voor onze climate-experts zeker de moeite om eens te bekijken! Mijn filmpjes staat trouwens nog op mijn eigen veilige harde schijf, maar is hopelijk ook binnenkort op deze website te bewonderen.

Spelen we voor God of dollen we met Vadertje Tijd?

De moderne vrouw is verpest. Waar de levensverwachting van de vrouw de laatste eeuw stukken hoger lag dan van de man, gaat deze de laatste tijd hard achteruit. Stress, sigaretten en drank hebben de vrouw in de houdgreep.

Onder het motto: de vrouw is pas echt geemancipeerd wanneer ze op haar vijftigste een bierbuik heeft, kalend is en nog steeds denkt dat ze God’s gift to men is…

Dit is de schuld van de feministen. De emancipatie is dermate goed gelukt dat we nu ook emanciperen in de verderfelijkheden des levens. Voordat de emancipatie nu ook de kinderwens van de vrouw gaat afnemen, grijpt de geneeskunde in.

Hoogopgeleide succesvolle dames krijgen over het algemeen veel te laat kinderen. En eitjes rotten op den duur, algemeen bekend. Maar ook buiten de kruidenierswereld erg waar. En kinderen uit minder verse eitjes hebben meer kans op afwijkingen. Toch zou het oneerlijk zijn als vrouwen geen carrière kunnen hebben en ook nog gezonde kindjes kunnen krijgen (dit druist bovendien keihard tegen Darwin’s evolutie theorie in). Dus vanaf nu kunnen we onze eitjes laten invriezen. Om dan lekker keihard te gaan werken en om over een jaartje of tien de ijskast vrolijk open te trekken en een kersverse baby te baren. Relax! Komt tijd, komt de nieuwe ijstijd. Ethisch verantwoord? Dit blijft natuurlijk altijd de vraag bij dit soort ontwikkelingen. So far, zijn er nog geen gezondheidsrisico’s voor de ijsbaby’s te verwachten. Natuurlijk is het voor dames van 45 wel wat zwaarder om nog zwanger te zijn en brengt dit risico’s met zich mee. Maar voor de echte delay eierstokken-rammelaars is er nu wel een mogelijkheid.

En als je jong bent, is de ouderwetse manier van voortplanten dan ook nog steeds aan te bevelen, om meerdere redenen…

Het was druk bij de tafel met communistische hebbedingen. Ook was het druk aan de bar. De Kulturbrauerei kleurde rood, felrood op de dag van de Bondsdagverkiezingen. Aan de efficiëntie van het barpersoneel en het statiegeldsysteem konden ook kleurenblinde Wahlparty crashers merken dat we op het verkiezingsfeestje van Die Linke waren aangekomen. Een grote tent op de binnenplaats van de Kulturbrauerei was gevuld met opgewonden rooien en massa’s pers die dit feestje ook niet links lieten liggen.

Die Linke, vanzelfsprekend, de meest linkse van de vijf grootste Duitse partijen deed het goed deze Bondsdagverkiezingen Met als frontman Lafontaine, oud SPD’er, is de partij flink in populariteit gestegen. De partij heeft uiteindelijk 11,9 % van de stemmen gekregen en dat mocht gevierd worden. De sfeer was uitgelaten, wat niet vreemd is bij een partij die niets te verliezen had. Een enthousiast langharig figuur verzekerde me dat deze dag voor de aanhang van Die Linke ‘a bit like christmas’ was. Na kerstmis mag Die Linke weer zetel nemen in de oppositie. Met deze uitslag hebben ze komende jaren een behoorlijke vinger in de oppositionele pap. Wanneer Lafontaine dit benadrukt in de overwinningsspeech is te merken aan het geklap en gejoel in de tent dat de achterban daar wel zin in heeft.

Die Linke is een partij met een heldere ideologie en veel fanatieke idealisten als leden die hun boodschap in duidelijke taal weten over te brengen. T-shirts met ‘make capitalism history’, de oude DDR vlag en een stekende zwart-gele bij spreken boekdelen. Waar in Nederland communisme een naar smaakje heeft, flirt ‘Die Linke’ openlijk met het communistisch denkbeeld. In ‘oud DDR’ is de hang naar het communistische verleden in deze tijd van crisis nog meer te merken.

Het succes van Die Linke bij deze verkiezingen was volgens eigen zeggen verder vooral te danken aan straatcampagnes en het aanspreken van de jeugd door middel van het organiseren van grote techno feesten. Er was dan ook een grote groep jonge fanatiekelingen naar dit feestje gekomen. De rest van de aanhang was moeilijk te definiëren. Een uiteenlopend arsenaal van paradijsvogelijke types passeerden de revue: van slecht geklede neo-hippies, tot hoogleraarachtig aandoende chique dames met samengeknepen lippen. Wellicht was deze diversiteit in soorten leden de reden dat dit verkiezingsfeestje geen knalfuif werd. Of lag het toch aan de niet al te voortvarende bierverkoop of de saaie bratwurst.

Dus dan gaat de BKB academie toch nog maar even kijken hoe de tegenhanger een feestje viert. Op naar de (gratis) bubbels…. ehm ik bedoel FDP.