Interessant artikel in The New York TImes oveer Bibi & Obama

www.stemwijzer.nl

Helaas lijkt het in Israel echter wel tot de werkelijkheid te gaan behoren: een ultra-rechts regeerakkoord. Want na Yisrael Beiteinoe(extreem rechts) heeft vandaag ook de Sjas (ultra-orthodox) zich aangesloten bij de Likoed. Bibi is nog niet verzekerd van een parlementaire meerderheid, maar het neigt wel steeds meer die kant op te gaan..

Heel opvallend aan bijna iedereen die we ontmoetten is dat de meeste heel erg spreken vanuit hun eigen perspectief. Verschillende sprekers die we hoorden over dezelfde gebeurtenis vertelden een totaal ander verhaal. Ik denk niet dat ze liegen, ze spreken ieder hun eigen waarheid. Het lijkt er op dat ze er niet bij stil staan wat dat zelfde verhaal voor een ander kan betekenen. Kortom; er was ontzettend weinig zelfreflectie en zelfkritiek te ontdekken bij de meeste sprekers, terwijl je dat van de meesten zeker bij de posities die ze bekleden wel mag verwachten. Ik ben me er heus wel van bewust dat dat het effect is van een decennia durende strijd en begrijp hoe extreem een oorlog een samenleving kan polariseren. Het geeft echter mij als luisteraar een hopeloos gevoel: wanneer mensen zo sterk aan hun perceptie blijven vasthouden is vrede nog ver te zoeken.

Het is onbegrijpelijk en heel moeilijk om te zien dat mensen zo haatvol kunnen zijn als je daar in je dagelijks leven eigenlijk nooit mee wordt geconfronteerd. Eén spreker van deze reis zal ik denk ik nooit vergeten en dat is Robi van de Parent Circle. Zij deed mij ondanks het feit dat ik totaal murw was geslagen van vijf dagen luisteren en luisteren echt nadenken door een opmerking als: ‘het is lekker makkelijk om liberaal te zijn als je opgroeit waar jullie vandaan komen’. Oftewel: je kan niet veroordelen wat hier gebeurt vanuit je eigen perspectief. En de woede die je nu voelt jegens het Israelische bestuur mag niet verward worden met haat jegens joden. Het optreden van de Israelische regering en de fouten die zij maakt kan nooit anti-semitisme legitimeren.

Als antropoloog krijg ik dit natuurlijk vrijwel dagelijks te horen, maar toch ga je het doen als je je in een omgeving als Israel bevindt. Omdat de verhoudingen tussen Israel en Palestina zo scheef liggen, veroordeel je niet meer alleen de Israelische regering, maar stiekem ook de inwoners. Want wie wil er wonen in een land als Israel? En dat is nou precies het probleem. Alles maar dan ook alles in dit gebied ligt zo ongelovelijk complex. Zelfs na een week lang luisteren en de meest interessante mensen te horen spreken kan ik geen oordeel vellen. Sterker nog: na er geweest te zijn lijkt de situatie alleen nog maar ingewikkelder.

Op dinsdag 17 februari vanaf 20:30 zal een politieke avond plaatsvinden over het Palestina-Israël conflict, georganiseerd door de Jonge Socialisten (in de PvdA) afdeling Amsterdam. Ondanks de politieke en media aandacht voor dit conflict in de Gaza blijven er nog steeds veel vragen onbeantwoord en blijft het enorm ingewikkeld een goed beeld te krijgen van de achtergrond van het conflict.

De avond wordt in samenwerking met het culturele eetcafé ‘Skek (een Kriterion onderneming) georganiseerd. De avond zal daarom ook een informeel karakter krijgen. Er zullen twee sprekers aanwezig zijn om de achtergrond te schetsen en vragen vanuit het publiek te beantwoorden.

Het programma van de avond ziet er als volgt uit:

20:30-21:00 Micha Lubbers: Inloop & intro
21:00-21:30 Drs. Dick Leurdijk: Nasleep van het recente conflict in de Gaza
21:30-21:40 Drs. Dick Leurdijk Q & A
21:40-21:45 Pauze
21:45-22:15 Bert Cremers: Nederlandse politiek en het effect op de samenleving
22:15-22:25 Bert Cremers Q & A
22:25-BAM Borrel

Drs. Dick Leurdijk is werkzaam bij het Cingendael instituut en zal een presentatie, begeleid met powerpoint, geven over het recente conflict in de Gaza en de nasleep daarvan. Welke rol dient de internationale gemeenschap te spelen en hoe kan zij bijdragen aan een vreedzame en duurzame oplossing?

Bert Cremers, van de PvdA Rotterdam, is een van de initiatiefnemers van het manifest ‘Doorbreek de stilte’ dat geschreven is om “een duidelijke actieve stellingname van de partij” uit te lokken aangaande het conflict. Er zal ruimte zijn om vragen over het manifest en over de rol die de Nederlandse politiek en samenleving kan spelen te stellen.

Samengevat:
Wat: Politieke avond over het Palestina-Israël conflict
Wanneer: Dinsdag 17 februari 20:30 – 22:25
Waar: Eetcafé Skek op de Zeedijk 4-8 te Amsterdam

Toegang is GRATIS

– — – — – — –
INLICHTINGEN

Micha Lubbers
Jonge Socialisten Amsterdam
#: 06 26884158
@: michalubbers@gmail.com

foto parool 02-02-2009

Albert Heijn breidt uit!

Livni wilde een brede coalitie samenstellen, maar het koste haar moeite de regeringspartij van Ehud Barak binnenboord te houden. Over de hoofdlijnen van het beleid zijn Kadima en de Arbeidspartij het meestal wel eens. Beide zijn voor voortzetting van de gesprekken met de Palestijnse Autoriteit, geleid door Mahmoud Abbas. Partijen aan de rechterkant, zoals Lukid en Yisrael Beiteinu willen die gesprekken opschorten. Toch waren er enkele struikelblokken Barak eiste meer overheidsuitgaven voor onder meer onderwijs en zorg en wilde een grote persoonlijke rol bij het vredesproces met Syrië.
Op 13 oktober bereikte beide partijen een principe akkoord. Er zou wel meer geld komen, maar veel minder dan Barak vroeg. Zijn rol in de vredesonderhandelingen zouden echter wel groter worden. Barak had voor zichzelf de nieuwe functie van ‘senior vicepremier’ bedongen.

Uiteindelijk mislukte het vormen van een nieuwe regering alsnog. De Shas partij stelde volgens Livni onmogelijke eisen en omdat de Arbeidspartij de eventuele meerderheid die gevormd kon worden met de overgebleven partijen te klein vond ging het feest niet door.

“Toen het me duidelijk werd dat iedereen en elke partij de kans wilde uitbuiten om eisen te stellen die diplomatiek en economisch onhaalbaar waren, heb ik besloten om de besprekingen af te gelasten en verkiezingen te vragen”, aldus Livni.

Afgelopen weekend vond de tweede officiele sessie plaats van BKB Academie 9.
Dit weekend stond in het teken van Journalistiek schrijven. In het eerste deel van de sessie zouden wij in verschillende groepen een rondleiding krijgen bij de redactie van ofwel het Parool of de Telegraaf. In het tweede deel van de sessie zouden wij met de adjuncthoofdredacteuren van deze kranten en de Volkskrant, zelf een krant gaan maken.
Ik was ingedeeld bij de Parool groep onder leiding van de adjunct-hoofdredacteur Albert de Lange. Hij ontving ons in de presentatie ruimte van het bedrijf van het Parool, een groot glazen aquarium waar ongeveer vijftig mensen aan het werk waren. Naast deze ruimte was een lange gang met aan de andere kant een ander glazen aquarium, de redactie, waar nog eens vijftig mensen aan het werk waren.
Voor dat we rondgeleid zouden worden op de redactie hadden we de mogelijheid Albert vragen te stellen en legde hij ons het proces van een ochtendkrant uit. We discussieerden wat over de toekomst van de gedrukte krant en wat de taak is van een krant als het aan komt op algemeen belang. Moet een krant altijd objectief blijven of mag een krant soms ook subjectief zijn als het gaat om belangrijke zaken die de makers aan het hart gaat. Albert gaf aan dat ze in bijna alle gevallen zo objectief mogelijk opereren, maar dat ook het Parool weleens campagne voert als zij denken dat het in het belang is van bijvoorbeeld Amsterdam. Om dit te illustreren gaf hij het voorbeeld van Horeca-magnaat Sjoerd Kooistra: “hier heeft het Parool echt openlijk campagne gevoerd om ervoor te zorgen dat deze man zou verdwijnen en wij de Keizer terug zouden krijgen. Overigens met succes.”
Na een klein uurtje te hebben gepraat met Albert en later oook Lucie die aanschoof en die de volgende dag de opmaak van onze krant zou verzorgen kregen we een rondleiding op de redactie. “Voor de meeste van jullie zou dit een hele teleurstelling zijn. Er staan gewoon bureau’s met eraan werkende mensen en geen ratelende telexen zoals de meeste van jullie zullen verwachten.” Het was waar, de redactie bestond uit ongeveer tien grote tafels met elk ongeveer zes werkplekken, alle tafels van een ander katern, zoals sport, kunst en economie. Verder stonden er twee grote flatscreens met teletext en zag je allemaal mensen braaf aan hun bureautje achter de computer. We kregen te zien hoe de krant van zaterdag er nu bij stond, die was ongeveer voor de helft af en meer was er eigenlijk niet te zien op de redactie.
Wel werden we door Albert meegenomen naar de vrijdag middag borrel, ergens verder op in de gang. Er was nog niemand, maar wel een hoop bier en snacks. Nog geen half uur later stond de hele gang vol en was er al heel wat bier doorheen.
Wij keken nog even goed naar wie er nou precies werkte voor het Parool en het eindoordeel luidde: een vriendelijk, gemeleerd doch blank gezelschap.