Het verslag over wat indruk heeft gemaakt moet ongeveer een A4′tje beslaan. Dat is moeilijk. Er is zoveel dat indruk heeft gemaakt.

Als ik iets moet kiezen, dan een onderdeel van donderdag de 12e. Die dag bezochten we een Palestijns vluchtelingenkamp, waar onze komst op traditionele wijze werd ingeluid. Wat flauw misschien, maar ik doel op de stenen die tegen de bus werden gegooid. De daders zagen er niet bepaald gevaarlijk uit – kinderen van tussen de acht en dertien jaar – maar prettig was het niet.

Een goed verhaal misschien, voor thuis of op het werk.

Enkele reisgenoten spraken achteraf van ‘kiezelstenen’, maar daarmee wordt de werkelijkheid geweld aangedaan. Zeker, er waren kleinere stenen bij, maar ook gewone, ouderwetse stenen, van het formaat dat de televisiekijker kent uit de eerste intifada. De buschauffeur, een Palestijn die in Israël werkt en woont, raakte van streek en weigerde aanvankelijk door te rijden.

Zie titel. Door David Bogner, de vredesduif annex kolonist.

Lees de blogpost hier op zijn site.

Onderstaand gedicht zag ik laatst op een muur staan. Ik dacht, laat ik het overnemen voor de site van BKB.

De Franse filosoof Bernard-Henri Lévy, bij het grote publiek bekend door zijn inzet voor interventie in Bosnië en Darfur, heeft naar aanleiding van de situatie in Gaza een artikeltje geschreven. De vertaalde titel luidt: Liberate the Palestinians from Hamas. Ik neem de vrijheid het stuk in deze post integraal over te nemen uit de New York Times.

In de zo nu en dan in gang gezette vredesprocessen is het Palestijnse vluchtelingenprobleem van groot belang. Wanneer men in onze tijd spreekt van 4,1 miljoen Palestijnse vluchtelingen, dan heeft men het over de oorspronkelijke vluchtelingen (nu nog een fractie van het totaal; denk aan getallen van duizend) plus hun nazaten. Minder dan eenderde van de 4,1 miljoen Palestijnse vluchtingen woont in een vluchtelingenkamp van de UNRWA.

De vredesonderhandelingen van 2000 (Camp David, de onderhandelingen waarbij de partijen het dichtst bij elkaars eisen in de buurt zijn geweest) liepen vast op het vluchtelingenprobleem. De Palestijnse Autoriteit, bij monde van Yasser Arafat, wilde dat alle vluchtelingen – dus de vluchtelingen en hun nakomelingen – zich binnen de grenzen van de staat Israël konden vestigen, terwijl toenmalig premier Ehud Barak van Israël op dat punt enkel terugkeer van de oorspronkelijke vluchtelingen, familiehereniging en geldelijke genoegdoening wilde aanbieden. Van de kant van de Palestijnen is het vluchtelingenprobleem een heet hangijzer; van de kant van Israël gaat dat ook op: de komst van vier miljoen Palestijnen wordt onaanvaardbaar geacht, omdat het Israëls bestaan als Joodse staat zou beëindigen, aangezien de mogelijkheid bestaat dat er door de instroom ineens minder Joden dan Palestijnen in Israël zouden wonen.