Helaas vertrok ik met een niet helder hoofd naar het beloofde land. Maar alle indrukken en roereieren brachten mij weer op de been. Op de eerste dag was ik helemaal helder en stond open voor alle ervaringen, indrukken en meningen.

In principe zal het een campagnereis worden, deze illusie is na dag 1 opgehouden te bestaan. Halverwege dag 1 werd het een conflictreis en speelde de verkiezingen alleen nog een figurantenrol. Aan meningen geen gebrek in Israel. Op elk moment van de dag kwam er andere mening voorbij van allebei de kanten. Dit zorgde voor een rare waas van informatie in mijn hoofd.

En al vrij snel zie je wat zestig jaar conflict doet met een gebied, volk en levenswijze. Zieke verhoudingen tussen twee bevolkingsgroepen met elk eigen normen en waarden en koppigheid. Hierbij werden wij als groep heen en weer geslingerd tussen de extreme standpunten; bijvoorbeeld van kolonisten en vluchtelingen. Op mij maakte vooral indruk dat je overal het conflict voelt. Met nadruk voel je dat bij de muur, de duizenden beveiligingsmaatregelen, de angst in de ogen van de buschauffeur na het stenen gooi incident en het gesprek met de blonde russin.

Het voelt voor mij logisch dat als je in zo’n omgeving opgroeit en leeft je daar in gaat geloven. Geloven in het beloofde land, geloven in geweld, geloven dat het er geen 1 staat oplossing bestaat., geloven in het bestaan van een vijand. Dit werd zichtbaar bij verschillende sprekers die aanhaalde dat er vroeger werd samengeleefd dat het geweld sinds een aantal jaren opleeft. Wat een mens zichzelf kan aandoen heb ik als schokkend ervaren.

Wat ik nog schokkender heb ervaren en er voor mij duidelijkheid werd geschapen was bij de Al Hacq sessie. Met een pakkende powerpoint werd in twintig minuten de gevolgen geschetst. Dit was een moment van de reis dat er niets viel te nuanceren.  Er viel dan ook voor het eerst een stilte vanuit de groep.

Na zes dagen vrij moedeloos geworden over de gehele toestand van het land werd er hoop uitgesproken door de parents circle. Die het lef hadden om zichzelf boven wraak te stellen. Om de durf te tonen om verder te kijken dan vandaag. Die het sprekende voorbeeld gaven dat zelfs een kleine mug je nachtrust kan veranderen, waarom zal een kleine beweging niet iets aan het conflict kunnen veranderen? Met deze woorden van hoop werd de reis in Israel afgesloten voor mij.

Maar zoals in andere blogs aangehaald, er is te veel gehoord om te vertellen, te veel meningen om na te vertellen, te veel gezien om in een keer te verwerken. Een waanzinnige week waar ik heel blij ben dat ik hem mee heb mogen maken.. wat indrukwekkender was dan ik had verwacht. Al is mijn leven wel te snel weer begonnen na Israel, ik kan altijd terug kijken op ‘crazy’ week.

Vanmiddag waren wij op bezoek bij de meretz om te kijken hoe zij morgen de verkiezingen in gaan. We werden ontvangen in een prettige woonkamer die omgebouwd was tot het campagne hoofdkwartier van Jerusalem. Meretz is voor Israelische begrippen een links extremistische partij, die niet zo goed wisten wat ze met deze verkiezingen aan moesten. In de bewierookte kamer vertelde een hippie-achtige aanhanger dat de Meretz zich bezig houdt met duurzame ontwikkeling, gelijke rechten voor mannen/vrouwen en homosexuelen. Helaas voor hun werden hun liberale standpunten ondergesneeuwd door de gaza-oorlog. Dit was echter niet de enige obstakel voor deze campagne. Toen wij vroegen naar de vertaling van de slogan, vertelde hij ons dat de interne grap was dat deze was; “stem toch op ons ondanks deze slechte campagne”. Toch was er een schare jongeren verzameld rondom het hoofdkantoor die op de segway folders uitdeelden. Wie weet mag het baten.. wij hopen het, aan de vriendelijkheid zal het niet liggen.

Gisteravond zaten er ruim 20 studenten met elkaar doelen van de reis door te nemen. Opeens op de spot gezet denk je er vluchtig over na, maar na een nachtje slapen erover wordt mijn doel langzaam maar zeker duidelijk. Voor mij zal het een doel worden om het ‘menselijk’ verhaal achter het conflict proberen te betrekken. Een gebied zo lang in conflict laat de mensen die er leven niet onberoerd.

Een mens probeert ook maar de dag door te komen met het liefst een fatsoenlijk maaltijd aan het einde van de dag. Dit thema is natuurlijk niet nieuw en veel aspecten van de kunst hebben dit al belicht. Maar een film waarbij voor mijn gevoel de verkniptheid van een oorlog zeer goed in beeld wordt gebracht is de animatie semi documentaire waltz mit bashir. Voor mensen die nog wat verloren uurtjes hebben te doden is zeker een aanrader.

Er is nog nooit een mens geweest die een korrel aarde heeft bezeten.

Het Israëlische offensief in de Palestijnse kuststrook heeft sinds eind december al aan meer dan negenhonderd mensen het leven gekost. ,,Met deze uitzending wil de VARA de situatie in de Gazastrook nu eens uitgebreid belichten”, verklaart programmadirecteur Frans Klein. ,,Het wordt geen debat over wie er gelijk heeft, maar een gesprek met betrokken deskundigen.”

De Schande van Gaza is van 20.50 tot 21.55 uur te zien op Nederland 2.
bron de volkskrant