“If Mr. Obama’s clock is looser than Mr. Bush’s, so too are his sartorial standards. Over the weekend, Mr. Obama’s first in office, his aides did not quite know how to dress. Some showed up in the West Wing in jeans (another no-no under Mr. Bush), some in coats and ties.

So the president issued an informal edict for “business casual” on weekends — and set his own example. He showed up Saturday for a briefing with his chief economic adviser, Lawrence H. Summers, dressed in slacks and a gray sweater over a white buttoned-down shirt. Workers from the Bush White House are shocked.

“I’ll never forget going to work on a Saturday morning, getting called down to the Oval Office because there was something he was mad about,” said Dan Bartlett, who was counselor to Mr. Bush. “I had on khakis and a buttoned-down shirt, and I had to stand by the door and get chewed out for about 15 minutes. He wouldn’t even let me cross the threshold.”

uit:
White House Unbuttons Formal Dress Code, door Sheryl Gay Stolberg in The New York Times

Met een camera op je gericht, nog geen uur wakker, vertellen waarom je de nieuwe minister-president van Nederland moet worden, is een heftig doch enerverend begin van een lange dag campagneles. Sommige van de academici lijken erg geschikt voor een politieke carrière: ze weten een totaal inhoudsloos verhaal met zo veel verve te verkopen dat ze ineens capabele leiders lijken. Dit idee lijkt centraal te staan in het campagnevoeren: het gaat niet zozeer om de inhoud, maar om de overtuigingskracht van de spreker. Hoe die overtuigingskracht gemaximaliseerd kan worden is een basisrecept dat wij vandaag zullen leren koken onder leiding van Erik van Bruggen en Kay van de Linde. Het bijzondere smaakje van onze snert moeten we zelf proberen te creëren.

Vandaag is de groep opgedeeld in alle op nationaal niveau actieve politieke partijen en de beweging van Rita. In groepjes van drie moeten we een zo hoog mogelijk aantal zetels bij elkaar proberen te smokkelen in de verschillende stemrondes na iedere workshop. Zo moeten we in tien minuten een tien-punts partijprogramma in elkaar draaien, en presenteren. Vervolgens moeten een boodschap en een slogan worden geformuleerd. De successen en fouten borrelen in deze rondes ongecontroleerd op. Complimenten krijg je voor spontane acties, terwijl goed doordachte verhalen ineens onsuccesvol blijken te zijn. Hameren op “one-issue” lijkt succesvol, emoties moeten worden aangesproken en je moet jezelf kunnen onderscheiden. Mensen moeten niet alleen op jou willen stemmen, maar je moet ze er ook van weten te overtuigen dat de andere partijen allemaal een slechtere keuze zijn. En dat in honderd woorden.

Broodjes en koffie worden rond lunchtijd snel weggewerkt, rokers sprinten naar buiten voor een anti-stress sigaretje en na vijftien minuten moeten we gewoon weer hard aan de slag. We leren SWOT-analyses maken, er wordt een bijzonder filmpje gepresenteerd van ons kiezersonderzoek, en we leren de gouden KISS regel (keep it short and simple). En een goed advies aan deze creatieve BKB academie, “beter goed gejat,dan slecht verzonnen”…

De dag eindigt met een groot debat waar meneer Verdonk en meneer Kant, de show weten stelen, en mevrouw Balkende ondanks haar enthousiasme flink moet inleveren. De einduitslag; een mogelijk links-kabinet en een naar ieders zin iets te vrolijke positie voor Trots op Nederland. Zo heeft Kay van de Linde in ieder geval een keer ergens in Nederland flink gewonnen met zijn beweging.