In de NOVA bus Maastricht ontmoeten wij de eloquente strafpleiter mr. Theo Hiddema. Hij deed grote strafzaken die met de in- en uitvoer van hard- en softdrugs te maken hadden. Te denken valt aan cocaïne lijnen van Zuid Amerika naar Nederland en de exploitatie van weedhokken.
Kortom, meester Hiddema is de man waarmee we moeten praten over het drugsbeleid in Maastricht. Of beter, de drugsoverlast in Maastricht. Want hoewel Maastrichtenaars een heel tevreden, ordentelijk volkje zijn met burgerlijke trekjes, kan hij dat niet zeggen van de drugstoerist. ‘Deze deugen van geen kant’. ‘Hoe anders dan in Amsterdam, waar de Britten te dronken zijn om ook maar enig kattenkwaad uit te halen’. ‘Deze drugsliefhebbers van voornamelijk Noord-Afrikaanse afkomst komen vanuit België of Duitsland aangereden in peugeootjes en hebben kwaad in de zin’. Kapotte ramen langs de straatkant of een autoruit aan diggelen, je moet er niet van opkijken. Voor omwonenden erg vervelend en de gemoederen kunnen hoog oplopen. Hoe is dit op te lossen?

Boekentip over de verkiezingscampagnes in het lange 2002 van Kees Brants en Philip van Praag.

Het lange jaar 2002 is nog niet vergeten. Bijna dagelijks wordt gediscussieerd en gespeculeerd over hoe de politiek-culturele revolutie van Fortuyn de relatie tussen politiek, media en burgers heeft beïnvloed. Het is de vraag – en daar draait het om in dit boek – of 2002 een keerpunt is geweest in de Nederlandse politiek of slechts een incident. Is de relatie tussen politici en journalisten blijvend van karakter veranderd en hebben verkiezingscampagnes een nieuw gezicht gekregen? Is er daarmee sprake van een nieuwe politieke cultuur in Nederland, waarin de media de campagne bepalen, de politici steeds harder op elkaar inhakken en zowel media als politiek steeds meer hun oor te luister leggen bij de kiezers?

By Reed Stevenson – Analysis UK Reuters

AMSTERDAM (Reuters) – The collapse of the Dutch government over troop deployments in Afghanistan will distance the country from its EU neighbours, reduce its involvement on the world stage and could prompt a shift to the right at home.

Despite a long internationalist tradition rooted in centuries of sea trade, the European country of 16 million has turned inwards in recent years as the economy has stagnated and political and social tensions have risen. A reduced Dutch presence in European affairs and Afghanistan could make it difficult for the continent to unite around a bailout for Greece, and could also affect troop deployments by other Western states nearing the end of their mandates.

“The Netherlands will be more sceptical about European integration,” said Philip van Praag, political science professor at Amsterdam University.

Het begrip polarisatie is helemaal terug in het politieke en maatschappelijke debat. Is dit nuttig? Is dit een manier om verder te komen met elkaar?

Polarisatie wordt sinds Pim Fortuyn gezien als een alternatief voor ‘polderen’. Politieke partijen gebruiken polarisatie als teken van loyaliteit naar de eigen achterban. Wie hard, dominant en consistent is, toont zich trouw. Loyaal aan de achterban.

Eindelijk,  je begrijpt jouw held! Jouw leider is een echte held, en hij geeft jouw ideeen glans. Wouter Bos heeft binnen de PVDA een oproep gedaan tot polarisatie in het integratievraagstuk. Meer smoel aan de allochtoon en autochtoon?

Conflicten bevorderen de creativiteit. Met durf en lef geef je blijk van vertrouwen. Ik ken de materie, ik heb mijn argumenten op een rijtje: ‘Kom maar op!’

Het lijkt te gaan om superieur strijden in plaats van het middelmatig modderen. Overleg, onderhandeling en consensus zijn voorbij.

Zie hier de tijdslijn van 1984 tot nu over een duel met vuurspuwende ogen, felle schermutselingen en zelfs rake klappen…

Strikt historisch gezien zijn debatten op de Nederlanse televisie er alleen maar beschaafder op geworden. Moest Karel van de Graaf in 1984 nog letterlijk wegduiken voor rondvliegende kogels, bij Pauw en Witteman bleef het vrijdagavond bij wat woest voetengestamp. Een overzicht van een kwart eeuw boze televisie.

De stad New York barst uit haar voegen. Elke millimeter wordt onder de loep genomen. Snuffel, snuffel: is het mogelijk hier te gaan wonen? Wat is de vibe van deze wijk? Kunnen we er wat van maken zodat het booming wordt?

Brooklyn is lang het ondergeschoven kindje geweest van haar grote zus New York. Maar schrijvers, kunstenaars en filosofen hebben decennia geleden al in hun intrek genomen in dit oude Breukelen.

En dan Williamsburg! Een ruige wijk in Brooklyn met veel beton, graffiti en opslag. Het is rauw, het wrikt zich er tussen, wil er bij horen. Hier is nog ruimte, weidsheid, lege straten. Ruige Mexicanen bewerken het ruwe metaal. De Chinezen verwerken het afval. Om het Amerikaanse plaatje compleet te krijgen, vraag ik me af: wat mist hier nog?

Amerikanen hebben een obsessie met eten. Het is hun meest geliefde gespreksonderwerp: where are the best burgers? Wie denkt dat een koekje een koekje is, heeft het mis:
‘Hoeveel gram krijg je?’, ‘Van welke graansoort is het gemaakt? ‘Hoeveel calorien zit daarin?

Er tekent zich een bizarre tweedeling af. Het verlangen naar vet wordt bij de zwaarlijvigen elke dag groter. De Amerikaanse voedselmarkt vaart hier wel bij: meer, groter, vetter, zoeter. Ze voegen zelfs vitaminen toe aan brood, melk, pasta en yoghurt. ‘Enriched food’ wordt dat hier genoemd. De klant is koning. Een moddervette koning die zijn zware lijf met moeite door de straten beweegt.

Fietsend over de Spree-brug in het MuseumInsel stuiten wij op een zwerm witte kruizen. Een stoïcijnse meute schuifelend over straat, de armen opgeheven. Wat is er aan de hand? Rechts een grootschalige antiabortus demonstratie. Grauwe en grijze koppen. Aan de linkerkant staan pro-abortus demonstranten in bontgekleurde kledij. Dreadlocks, piercings en honden.

Hun advies is:

doe jullie CDU-keychords af, verstop je ‘Angie-poster’.

Dit is het hart van politiek op straat! Fluitjes, leuzen, geschreeuw, gestamp. Die Polizei kijkt onrustig om zich heen, dit is on-Duits. Ik denk een logische gevolgtrekking uit de inhoudsloze politiek: geen debat en geen discussie over controversiele onderwerpen. En dus vindt de polarisatie plaats op straat!

Hartelijk ontvangen door de junge Leute van Die Grünen; 15 groene mensen beantwoorden nu al 6.000 (!) vragen online van potentiele kiezers. Leuk om die milieubewuste mensen zo gedreven bezig te zien in hun hoofdkwartier, maar waar zijn de campaigners op straat?? 

Op de Nederlandse ambassade in Berlijn praten Ockje Tellegen en Arthur den Hartog ons bij over politiek Duitsland. We staan aan de vooravond van de Duitse Bondsdag verkiezingen. Wat leeft er onder de Duitsers? Wat gaat er zondag gebeuren?

Het jaar 2009 wordt door Duitsers ook wel SuperWahlJahr genoemd: vele deelstaten hadden dit jaar verkiezingen. Deze worden beschouwd als opmaat naar de Bondsdagverkiezingen. Er zijn 5 partijen die meedoen. Door de relatief hoge kiesdrempel van 5% halen de kleine partijen de Bondsdag niet. Dat is in Nederland wel anders! Er is eigenlijk maar 1 positieve coalitie mogelijk: CDU/CSU samen met de FDP.

Terecht dat Duitsland zich zorgen maakt om de toekomst van haar parlementaire democratie: partijen sluiten elkaar bij voorbaat uit en de kiezer heeft geen keuze.