In de NOVA bus Maastricht ontmoeten wij de eloquente strafpleiter mr. Theo Hiddema. Hij deed grote strafzaken die met de in- en uitvoer van hard- en softdrugs te maken hadden. Te denken valt aan cocaïne lijnen van Zuid Amerika naar Nederland en de exploitatie van weedhokken.
Kortom, meester Hiddema is de man waarmee we moeten praten over het drugsbeleid in Maastricht. Of beter, de drugsoverlast in Maastricht. Want hoewel Maastrichtenaars een heel tevreden, ordentelijk volkje zijn met burgerlijke trekjes, kan hij dat niet zeggen van de drugstoerist. ‘Deze deugen van geen kant’. ‘Hoe anders dan in Amsterdam, waar de Britten te dronken zijn om ook maar enig kattenkwaad uit te halen’. ‘Deze drugsliefhebbers van voornamelijk Noord-Afrikaanse afkomst komen vanuit België of Duitsland aangereden in peugeootjes en hebben kwaad in de zin’. Kapotte ramen langs de straatkant of een autoruit aan diggelen, je moet er niet van opkijken. Voor omwonenden erg vervelend en de gemoederen kunnen hoog oplopen. Hoe is dit op te lossen?

Mr. Hiddema ziet het liefst controle bij de landsgrenzen. ‘Voor het Schengen-verdrag stonden enkele brave dienders met getraind oog te speuren naar de klein maar goed gevulde fiat of peugeot’. ‘Kan nu natuurlijk niet meer’. Wat doet de politie nu dan?
‘Vooral veel papierboel’ volgens Hiddema. Er is geen agent in Maastricht die ‘s nachts op straat te vinden is. Van de wetsdienaar moeten we het dus niet hebben. Zou het werken om de straffen te verhogen? ‘Nee’, zegt Hiddema. ‘Het is niet bewezen dat zwaardere straffen criminaliteit doet voorkomen’. Gevangenissen strippen van voorzieningen ? (volgens de PVV zijn het net hotels) Beslist niet. ‘Aan de manier waarop een land haar gevangenissen inricht, kan men haar beschaving aflezen’. Mr. Hiddema is wel blij met de komst van Wilders op het politieke toneel. ‘Nederland heeft Wilders nodig om veranderingen door te voeren’. De politieke inborst van mr. Hiddema wordt duidelijk. Hij draait dan ook al jaren mee in de labyrinthen van drugs en criminaliteit. Heeft Hiddema een punt? Kijk vanavond naar NOVA Politiek.

Het lange jaar 2002 is nog niet vergeten. Bijna dagelijks wordt gediscussieerd en gespeculeerd over hoe de politiek-culturele revolutie van Fortuyn de relatie tussen politiek, media en burgers heeft beïnvloed. Het is de vraag – en daar draait het om in dit boek – of 2002 een keerpunt is geweest in de Nederlandse politiek of slechts een incident. Is de relatie tussen politici en journalisten blijvend van karakter veranderd en hebben verkiezingscampagnes een nieuw gezicht gekregen? Is er daarmee sprake van een nieuwe politieke cultuur in Nederland, waarin de media de campagne bepalen, de politici steeds harder op elkaar inhakken en zowel media als politiek steeds meer hun oor te luister leggen bij de kiezers?

AMSTERDAM (Reuters) – The collapse of the Dutch government over troop deployments in Afghanistan will distance the country from its EU neighbours, reduce its involvement on the world stage and could prompt a shift to the right at home.

Despite a long internationalist tradition rooted in centuries of sea trade, the European country of 16 million has turned inwards in recent years as the economy has stagnated and political and social tensions have risen. A reduced Dutch presence in European affairs and Afghanistan could make it difficult for the continent to unite around a bailout for Greece, and could also affect troop deployments by other Western states nearing the end of their mandates.

“The Netherlands will be more sceptical about European integration,” said Philip van Praag, political science professor at Amsterdam University.

After months of simmering discord over how to tackle the financial crisis, a NATO request for the Dutch to extend their deployment of nearly 2,000 troops triggered the split of the fragile left-right coalition on Saturday.

Local elections on March 3 will offer an early glimpse into how the break between Prime Minister Jan Peter Balkenende’s centre-right Christian Democrats and his deputy Wouter Bos’s Labour Party will play out with voters.

Any new government, which would be installed after expected mid-year parliamentary elections, will also have to submit a budget by September that can reign in spending, even as voter discontent rises over proposals such as raising the retirement age and income taxes.

“We are in the middle of a financial crisis and holding elections now would lead to a lot of insecurity for the public and investors,” said Andre Krouwel, professor of political science at Vrije Universiteit in Amsterdam.

The Dutch troops, deployed in Uruzgan province since 2006, are almost certain to be brought home this year, at a time when the United States is stepping up its offensive against the Taliban and urging other Western nations to do the same.

The Netherlands is among the top 10 contributing nations to the NATO mission. Twenty-one Dutch soldiers have been killed in Afghanistan.

German Chancellor Angela Merkel is pushing forward with plans to increase troops in Afghanistan, despite strong opposition to the Afghan conflict at home. Polls show that the Afghan war is also deeply unpopular in Britain.

The Dutch withdrawal will hurt Europe’s image as a partner in foreign and security issues, said Edwin Bakker, a senior research fellow at the Clingendael Institute.

The roots of Dutch unease over sending troops to Afghanistan lie in the 1995 Srebrenica massacre when lightly-armed Dutch U.N. soldiers, lacking international air support, were forced to abandon the enclave to Bosnian Serb forces who then killed up to 8,000 Muslims who had sought protection from the Dutch.

A damning 2002 report on Srebrenica triggered the government’s collapse and ushered in Balkenende’s first administration. Dutch politics — once known for its stability and consensus — has been unpredictable ever since.

That has coincided with a gradual slide towards isolationism. Dutch voters rejected a draft constitution for Europe four years ago.

Many are also concerned about Muslim immigration, the growing influence of Brussels over Dutch laws and Dutch taxpayers’ contributions to the EU budget.

A poll released on Saturday showed that 55 percent of the Dutch want highly-indebted countries to be kicked out of the European Union. Last week, another poll also showed strong support for Greece to leave the euro.

The Netherlands was one of the six founding members of the European Union that signed the Maastricht Treaty in 1992, leading to the creation of the euro currency.

SWING TO THE RIGHT?

Geert Wilders and his anti-immigration Freedom Party are likely to be the main beneficiaries of Saturday’s government collapse and gain a more influential voice in policy.

During European Parliament elections in June 2009, the Freedom Party won enough votes to be the second-biggest Dutch party represented in Brussels after the Christian Democrats.

Opinion polls tip the party to become the largest or second biggest party in parliament by siphoning votes from Labour.

The political heir to populist anti-immigrant politician Pim Fortuyn, who was murdered in 2002, the bleach-blonde Wilders has challenged the country’s traditional tolerance of immigration and has called for lower taxes, a ban on immigrants from Muslim countries and the influence of the European Union to be reduced.

“People want a new fresh party with good new views, tough on crime, tough on mass immigration and this is really what people look forward to,” Wilders told Reuters. “I believe indeed we can have excellent results in the next few months and it can only change the Netherlands for the better.”

Few expect Wilders to join a coalition, but a big victory would put him in prime position to support a minority government — most likely the Christian Democrats — and drive his agenda.

“Wilders will be an outsider. He’s very clever and knows he’ll lose a lot of votes if he joins a coalition,” said Van Praag. “He has much more freedom from the outside.”

Polarisatie wordt sinds Pim Fortuyn gezien als een alternatief voor ‘polderen’. Politieke partijen gebruiken polarisatie als teken van loyaliteit naar de eigen achterban. Wie hard, dominant en consistent is, toont zich trouw. Loyaal aan de achterban.

Eindelijk,  je begrijpt jouw held! Jouw leider is een echte held, en hij geeft jouw ideeen glans. Wouter Bos heeft binnen de PVDA een oproep gedaan tot polarisatie in het integratievraagstuk. Meer smoel aan de allochtoon en autochtoon?

Conflicten bevorderen de creativiteit. Met durf en lef geef je blijk van vertrouwen. Ik ken de materie, ik heb mijn argumenten op een rijtje: ‘Kom maar op!’

Het lijkt te gaan om superieur strijden in plaats van het middelmatig modderen. Overleg, onderhandeling en consensus zijn voorbij.

Zie hier de tijdslijn van 1984 tot nu over een duel met vuurspuwende ogen, felle schermutselingen en zelfs rake klappen…

Marco van Basten is nukkig en onbeschoft tegen sportjournalist.
Een manier van sportanalyse?

Geert Wilders en Balkenende in een Tweede Kamer debat: de rol van politiek politici wordt ernstig ter discussie gesteld.

Geert Wilders gebruikt de verkrachting voor een journaliste als ondersteuning van zijn verhaal. Halsema verafschuwt dit.

Jort Kelder valt de minister aan op haar functie en adviseert haar een cursusje te volgen.

Rake klappen bij Somohardjo. Voor de oplettende luisteraar: er zijn geweerschoten te horen aan het einde van het filmpje

Simec draait door in De Wereld Draait Door.

Lakeman slaat met vuist op tafel na drammerige Yvon Jaspers

Brooklyn is lang het ondergeschoven kindje geweest van haar grote zus New York. Maar schrijvers, kunstenaars en filosofen hebben decennia geleden al in hun intrek genomen in dit oude Breukelen.

En dan Williamsburg! Een ruige wijk in Brooklyn met veel beton, graffiti en opslag. Het is rauw, het wrikt zich er tussen, wil er bij horen. Hier is nog ruimte, weidsheid, lege straten. Ruige Mexicanen bewerken het ruwe metaal. De Chinezen verwerken het afval. Om het Amerikaanse plaatje compleet te krijgen, vraag ik me af: wat mist hier nog?

En dan weet ik het. Er is hier geen Starbucks, Apple store of grote gele M in arcadeboog. Er is hier ruimte om je hoofd leeg te maken, om over verlaten straten te lopen. Mijn logeeradres is een ruime loft van een Norweegse kunstenares. Overal staal, glas, aluminum en straalkacheltjes.

‘Ola chica!’ wordt mij met hese stem toegeschreeuwd. Een Chinees kijkt mij eerst zwijgzaam aan en terwijl hij zijn sigaret uitrukt hoor ik zachtjes; ‘You….you new here?’

Ik verober een spinazie salade en een bloody mary met 15 ijsblokjes bij ‘Northeast Kingdom’. Is Williamsburg het nieuwe koninkrijk?

Ik zet een plaat van Bob Dylan op, maak espresso op het stalen fornuis en kijk over de daken. Williamsburg is rauw, raar en…raving!

Er tekent zich een bizarre tweedeling af. Het verlangen naar vet wordt bij de zwaarlijvigen elke dag groter. De Amerikaanse voedselmarkt vaart hier wel bij: meer, groter, vetter, zoeter. Ze voegen zelfs vitaminen toe aan brood, melk, pasta en yoghurt. ‘Enriched food’ wordt dat hier genoemd. De klant is koning. Een moddervette koning die zijn zware lijf met moeite door de straten beweegt.
En dan de gezondheidsbeweging! Een leger fitte freaks trekt ten strijde tegen gesuikerd brood, vet gegrilde steak en de liters frisdrank. De strijd van de veganisten begint aan terrain te winnen. Het is hip om healthy te zijn. Health als yuppy lifestyle. Ik lunch in de Jivamuk Tea Café op 841 Broadway, onderdeel van de beroemde Jivamukti Yoga school. Hun advertentie: All vegan, all the time. Never GMO Organic when humanly possible.

Ik krijg Taco Toast: sliced tofu seasoned with flax oil, vegan sour cream, black beans and lentils. Daarbij geserveerd een Red Palm Herbal Tea: organic rooibos with coconut flakes in a honeybush base (contains antioxidants and vitamin C). Veganisme als verlichting.

Is dit waar we in Nederland en Europa ook heengaan? Nee, het grote verschil tussen Amerika en de VS zit in de wetgeving. Europese consumenten worden heel goed beschermd door strikte regelgeving over voedsel en drank. Geen hormonen in het vlees, geen extra vitaminen in frisdrank en zuivel.

Een New York mum vertelde mij dat haar dochter van 8 jaar al ongesteld is geworden. Zij was niet de enige in haar klas. De kleine lijven worden volgestouwd met kleur-, geur- en smaakstoffen, hormonen en vitaminen. Samuel, een Afro Amerikaan met gouden tanden waarschuwt mij op straat voor alle producten die nep zijn. Hij gelooft in de Bodyshop. Het liefst wil hij zijn lippenbalsem opeten. Opmerkelijk dat hij ook een banana en een flesje Coca Cola met zich meedraagt.

Voedsel als Vet-Verzadiging of Verlichting: wie zal het zeggen?

Hun advies is:

doe jullie CDU-keychords af, verstop je ‘Angie-poster’.

Dit is het hart van politiek op straat! Fluitjes, leuzen, geschreeuw, gestamp. Die Polizei kijkt onrustig om zich heen, dit is on-Duits. Ik denk een logische gevolgtrekking uit de inhoudsloze politiek: geen debat en geen discussie over controversiele onderwerpen. En dus vindt de polarisatie plaats op straat!

Election decision is like your bank account; a private thing.

Het jaar 2009 wordt door Duitsers ook wel SuperWahlJahr genoemd: vele deelstaten hadden dit jaar verkiezingen. Deze worden beschouwd als opmaat naar de Bondsdagverkiezingen. Er zijn 5 partijen die meedoen. Door de relatief hoge kiesdrempel van 5% halen de kleine partijen de Bondsdag niet. Dat is in Nederland wel anders! Er is eigenlijk maar 1 positieve coalitie mogelijk: CDU/CSU samen met de FDP.

Terecht dat Duitsland zich zorgen maakt om de toekomst van haar parlementaire democratie: partijen sluiten elkaar bij voorbaat uit en de kiezer heeft geen keuze.
Een negatieve sfeer overheerst: niemand wil met niemand. De opkomst dreigt historisch laag te worden: slechts 77% van de Duitsers is van plan om te gaan stemmen en 35% zweeft tussen CDU/CSU en SDP. Bizar! Zwabberend tussen links en rechts, blijft het voor de analisten koffie dik kijken.

De Duitsers schijnen het allemaal niet zo erg te vinden. In een tijd van crisis heeft stabiliteit de voorkeur. Dan blijft alles hetzelfde. Duitsers zijn blij met die rust. Een taxichauffeur zei hardop wat veel Duitsers denken: ‘ Es ist mir egal.’

Nog nooit waren de campagnes zo inhoudsloos: geen enkel thema domineert. Niemand rept over de crisis, kernenergie, de hoge werkloosheid of belastingen. Politici leggen zich zo min mogelijk vast, met Angela Merkel aan het roer van een schip vol belofteloze woorden. Haar strategie lijkt ‘blijven zitten, niets doen en rustig afwachten.’
Zij heeft de Kanselbonus al in haar zak: populair onder de bevolking en geen enkele serieuze tegenkandidaat.

Oh oh, die Duitsers en hun hierarchische politieke structuren. De samenleving is coherent, vooralsnog trouw aan hun partij en tevreden met hun oude politieke kopstukken. Het is tijd voor een nieuw elan! De nieuwe generatie politici staat te popelen om het stokje over te nemen. Meer beweging, meer polarisatie! Het is wachten op het juiste politieke moment….

Want Duitsland is nog steeds erg angstig. Bang voor een drie partijen stelsel, bang voor extremen en bang voor onrusten. De zuilen lijken weg te vallen en de identificatie met politici wordt steeds kleiner. Daarom houdt Duitsland Nederland nauwlettend in de gaten: ons meerpartijenstelsel, de politieke participatie van immigranten en het individu voorop: staat Duitsland in 10 jaar op dezelfde voet als Nederland?

De Duitse media staan nog steeds voor een raadsel: zoveel zwevende kiezers, zo weinig inhoud, en zulke kleurloze campagnes.

Oh Duitse kiezer, bij wie wilt u horen? Waarheen gaat uw stem?