Wat is het allemaal snel gegaan! Het verkiezingsfeestje bij de FDP in Berlijn aan het begin van ons jaar lijkt nog maar zo kort geleden, maar het einde van ons Academie 10 jaar is nu echt in zicht, jammer!

 We hebben een heel bijzonder jaar achter de rug. De Duitse parlementsverkiezingen, de tour door Nederland voor de gemeenteraadsverkiezingen en ook nog op de valreep Tweede Kamerverkiezingen. Genoeg mogelijkheden om te kijken of alle lessen die we gedurende de academie sessies hebben geleerd ook in de praktijk terugkomen.

 Ik heb het academie jaar als een enorme kans ervaren. Ik vond het een voorrecht om zoveel bijzondere mensen te ontmoeten, te leren van ervaren vakmensen en een kijkje te mogen nemen in de keuken van het campagne voeren. En boven alles heb ik genoten van de groep. De diversiteit aan mensen, de interessante discussies en de feestjes, dat maakte voor mij het academie jaar.

 Bedankt BKB en alle academici, ik vond het een fantastisch jaar!

Zo aan het eind van het academiejaar komt mijn afstuderen in zicht. Afgelopen halfjaar ben ik een heel interessante casus tegengekomen: de transformatie van de Europese Wijk in Brussel. Brussel huisvest sinds 1957 samen met Luxemburg en Straatsburg de Europese instellingen. De huisvesting en de ontwikkeling van kantoorruimte werd in de beginperiode van de Europese Unie ad hoc geregeld en niet strategisch gepland. Niet vanuit het perspectief van de lokale autoriteiten, noch vanuit de Europese instellingen. Daar komt nu verandering in met de prijsvraag om de Europese wijk een nieuw gezicht te geven. 

Oud BKB-academicus Franka Hummels is maar zelden in Nederland. Ik had het geluk dat ik haar voor haar vertrek naar Wit Rusland nog op de valreep mocht spreken over haar journalistieke werk. Franka gaat naar Wit Rusland om te spreken met de hoofdpersonen uit haar zojuist geschreven boek. Het boek gaat over mensen die kind waren ten tijden van de ramp in Tjsernobyl. Deze mensen zijn nu rond de dertig jaar oud en staan voor de keuze neem ik wel of niet kinderen. Een lastige keuze in Wit Rusland, omdat nog steeds niet duidelijk is wat de invloed van de kernramp kan zijn op de ontwikkeling van baby’s en kinderen. En dat wordt ook niet duidelijk, omdat het land een dictatuur is en informatie over dit soort onderwerpen niet aan de bevolking wordt medegedeeld. En dat wordt ook geaccepteerd. Mensen zijn door het systeem apathisch en moedeloos. Het boek beantwoordt niet de vraag of het veilig is om kinderen te krijgen. Het beschrijft hoe mensen met deze vraag om gaan.

Via de digitale wereld kom je met talloze mogelijkheden en kansen in aanraking. Je blijft op de hoogte van het laatste nieuws, maakt vrienden, deelt foto’s en filmpjes en bouwt aan je professionele netwerk. Van alle kanten komt de informatie je tegemoet en hoe verder je doorklikt, hoe meer er op je pad komt. Erg leuk en inspirerend, maar tijdens studie of werk is dat toch niet zo handig. 

 David McCandless weet dit zeer overzichtelijk in 1 figuur weer te geven: een schema dat inzicht geeft in je digitale dwalingen (wat weer een kleine afleiding is, volgens het figuur zelf). De essentie van het verhaal:  elke paar minuten je email checken, even kijken of er nieuwe foto’s op Facebook staan en het nieuws bekijken maakt effectief werken erg lastig. Van een beetje afleiding van een gewoon mailtje en Linkedin update, tot totale wanorde als je computer of Iphone het begeeft. Daar was ik even goed van afgeleid.

 Overigens heeft de site nog meer afleidingen in petto: Check bijvoorbeeld de gave visualisaties van de klassieke politieke verdeling of de interactieve kaart van nutteloze supplementen.

De dag na de uitzending waren de reacties op het weglopen van Fayzal Enait in de uitzending van Pauw en Witteman zeer divers. Ging Jeroen Pauw nu over een grens, of reageerde Fayzal Enait overtrokken door op te stappen? Is dit nu een sprekend voorbeeld van polarisatie in debat?

Of er na de parlementsverkiezingen in Duitsland iets zal veranderen, is maar zeer de vraag. Het algemene beeld dat ik krijg wanneer we een aantal bewoners van Mitte op de ochtend van de verkiezingsdag interviewen, is een beeld van saaie en kalme politiek. Het politiek beleid wordt gedreven door consensus en men verwacht eigenlijk alleen marginale veranderingen.