Hier kunnen kiezers 21 dagen lang vragen stellen aan politici en aangeven welke thema’s voor hen belangrijk zijn. Op 7 juni zal dit online platform een spetterend einde krijgen in de vorm van een groots debat in de Stadschouwburg te Amsterdam. Politici zullen hier in een boksring met elkaar in debat gaan. Zo weten we al dat Boris van der Ham (D66), Liesbeth van Tongeren (GroenLinks), Paul de Krom (VVD) en Martijn van Dam (PvdA) de handdoek om de schouders slaan.

Ook zijn er experts uit verschillende vakgebieden om met ons de diepte, de inhoud en de feiten op te zoeken. Zo zullen o.a. Wijnand Duyvendak en Louise Vet met elkaar debatteren over duurzaamheid, gaan Pieter Lakeman en Sweder van Wijnbergen met elkaar in discussie over de economie en geven bijvoorbeeld Meindert Fennema en Frans Verhagen hun visie op het thema integratie.

Uiteraard is ook hier, net zoals het online platform biedt, veel ruimte voor inspraak van u/jou/jullie…de kiezer! Zo kunnen we op 9 juni geïnformeerd de gang naar de stembus maken en krijgen politici meer inzicht in wat er écht leeft in Nederland.

De avond wordt afgesloten met een goed feest met DJ’s van 22tracks, want democratie: dat mag ook best een beetje gevierd worden!

Voor het zover is kun je ons volgen op Twitter en op Facebook en vergeet uiteraard niet je vraag te stellen op 21dagendebat.nl!

Het duurt nog eventjes, maar de titel is inzicht, over enkele luttele maanden mag ik mijzelf politicologe noemen. Dan kan ik op feesten en partijen meespreken over de crisis in de sociaaldemocratie, strooi ik met namen als Nicollò Machiavelli, Thomas Hobbes, Francis Fukuyama en spui ik ideeën over het succes van Wilders.

Het idyllische beeld ‘Ik weet bijna álles’, werd lichtelijk verstoord toen ik het boek van oud-academicus Thierry Baudet (Academie ’04-’05) onder ogen kreeg, genaamd Conservatieve Vooruitgang. Een politiek filosofische uiteenzetting waarin de diversiteit van het conservatieve gedachtegoed wordt behandeld. Een rij van belangrijke conservatieve denkers siert de inhoudsopgave. Tot mijn eigen verbazing doet alleen de naam Wittgenstein een associatie bij mij oproepen, iets met taal en met een eiland.

En daar ligt volgens Thierry ook precies het probleem. Schreeuwerige stromingen als liberalisme en socialisme weten hun weg wel te vinden in de (politiek) filosofische analyse, maar de meer genuanceerde stroming, conservatisme, is onderbelicht gebleven. En dit is jammer, want juist deze stroming kan nieuw licht werpen op actuele thema’s zoals maatschappelijk verantwoord ondernemen, maar ook een theoretische onderbouwing geven voor een andere kijk op de inrichting van het onderwijs. In plaats van de geijkte markt – staattegenstelling, stelt conservatisme het individu centraal. Onderwijs zou je volgens het conservatisme niet alleen moeten klaarstomen voor het leveren van een (economische) bijdrage aan de maatschappij, het moet vooral gaan om innerlijke vorming van het individu.

En dit is slechts één voorbeeld waarom Thierry het jammer vindt dat conservatisme als stroming onbekend is gebleven. Want onbekend, betekent vaak onbemind. Zo wordt conservatief nog vaak te vaak verward met regressief (het ware tegendeel van progressief). Conservatisme is ook voor vooruitgang (wie is dat immers niet?), niet met grote stappen, maar stapje voor stapje, met liefde en begrip voor het bestaande.

Toen Thierry, samen met mederedacteur Michiel Visser, aan dit project begon hoopte hij het rijke conservatieve gedachtegoed eindelijk het podium te kunnen geven dat het verdient. En nu, twee jaar later, ligt Conservatieve Vooruitgang in de winkel en is een sequel over de 19^de eeuw al in de maak.

En op de vraag op welke manier de BKB academie voor Thierry nog waardevol is geweest, duidt hij op één van de kernpunten van de academie; de diversiteit van mensen en de openheid en diepgang van de discussies. En daar zou ‘de politiek’ nog wat van kunnen leren. Laat die hyperigheid varen en durf los van ideologieën en van traditionele (rechts – links ) tegenstellingen te denken, zo luidt de tip van Thierry. En daarnaast; lees vooral Conservatieve Vooruitgang voor een verrijking van je (politieke) denken! En die tip zal ik, als politicologe in spé, zeker maar ter harte nemen.

Place both feet shoulder width apart standing straight on top of the mound with your toes dangling off the front, and face directly towards your catcher, your toes pointed towards him with your heels on the rubber. Hold your glove in front of your chest, with your elbows resting on both sides of your torso…

Nee, dit weekend stond niet in het teken van de perfect pitch in honkbal termen (wie raakt de aardbeienverkoper op de Noordermarkt), maar om de vraag hoe je mensen nieuwsgierig en hebberig maakt naar jouw merk, stichting, organisatie of product.Boris Nihom van They begon zaterdagochtend met wat theoretische handvatten en geslaagde praktijkvoorbeelden uit de reclame en marketing wereld. Deze out of the box manieren van campagne voeren boden bakken aan inspiratie voor onze eigen campagne die we later die dag zouden pitchen voor Natuurmonumenten.

Zo leerde hij ons zien wat het belang is van inter-persoonlijke communicatie, oftewel: Word of Mouth. Mensen moeten met elkaar in gesprek gaan over jouw reclame, jouw merk, jouw product. Hoe creëer je een buzz, hou je je reclame mysterieus, maar ben je als merk toch herkenbaar? En als je dan je idee bij de klant neerlegt, hoe presenteer je dan jezelf, hoe maak je de klant nieuwsgierig en nog bijna het moeilijkst van alles; hoe hou je idee short en simple?

Na een middag brainstormen onder begeleiding van bovengenoemde, Hans Broodman van Natuurmomenten en Lennart Booij kon het pitchen beginnen. De gepresenteerde campagnes waren gestoeld op verschillende doelen; hoe betrek je jongeren meer bij de natuur, hoe verzeker je je van een duurzame achterban, hoe kom je af van je het saaie imago dat ‘de natuur’ heeft en hoe zorg je dat mensen zich meer verantwoordelijk voelen voor dat ene stukje bos. Mooie ideeën werden gelanceerd; van ‘12 miljoen boswachters’ waarbij het bos een interactieve plek moet worden, waar gezaagd, gewroet en gekapt mag worden tot het ‘Boompje voor onderweg’, een levensloop regeling die je vanaf je geboorte met de natuur aangaat.

De champagne ging naar het ’12 miljoen boswachters’ – idee, wat zal betekenen dat Boswachter Henk binnenkort veel smsjes kan verwachten, want ook dát hoort bij een interactief bos. En, dat de natuur helemaal niet zo saai hoeft te zijn is dit weekend ook maar weer gebleken. Denk bijvoorbeeld maar aan dat ene nummertje tegen een boom (Elize ©), sauna’s aan de waterkant bij een festival of het vechten met beren op de Veluwe. De natuur, zo spannend als je het zelf maakt.

En dat is raar, want hoeveel dichter bij huis kan politiek komen? Die ene irritante drempel voor de deur, de hoge parkeertarieven in de stad, of de ijle lange procedures om een vergunning aan te vragen… Issues die ons, maar ook onze lokale politici bezighouden.Gemeenteraadsverkiezingen worden toch vaak geclassificeerd als ‘second order’ verkiezingen, oftewel; verkiezingen waar niet zo veel op het spel zou staan en waar lagere besturingsystemen worden gekozen. Het low salience karakter van deze verkiezingen heeft dan ook zo zijn uitwerkingen op het verkiezingsresultaat. Doorgaans is de opkomst veel lager dan bij zogenoemde ‘first order verkiezingen’, verkiezingen voor bijvoorbeeld de Tweede Kamer. Aangezien deze verkiezingen plaatsvinden zo ongeveer halverwege de verkiezingscyclus voor de Tweede Kamerverkiezingen, wordt ook verwacht dat zittende regeringspartijen het over het algemeen slecht zullen doen bij deze lokale verkiezingen. Immers, net na Tweede Kamerverkiezingen zitten we in een euforische overwinningsstemming en stijgt de populariteit van de regeringspartijen, waarna de populariteit al gauw afneemt en zijn dieptepunt bereikt zo halverwege de verkiezingscyclus. Wanneer de Tweede Kamerverkiezingen weer meer inzicht komen, gaan mensen op een meer weloverwogen, rationele manier een stemkeuze maken en lijkt de populariteit van regeringspartijen weer toe te nemen. Zo lijkt het dus alsof mensen bij ‘first order’ verkiezingen meer met het hoofd stemmen en bij ‘second order’ verkiezingen meer op gevoel. Ook kleine, misschien wat onbekendere partijen zullen het beter doen bij dergelijke verkiezingen en vaak boeken de meer uitgesproken partijen ook winst bij ‘second order’ verkiezingen.

Zal RED Amsterdam het dan echt straks voor het zeggen krijgen in Amsterdam? En maakt de PVV straks de dienst uit in Almere? En hoe zal de PvdA het doen? Zal een mogelijk verlies in lokale gemeenten wel een voorspelling zijn voor de Tweede Kamerverkiezingen in 2011, of kunnen we het stemgedrag van mensen niet dusdanig over één kamscheren?

We moeten nog even geduld hebben, maar één ding is zeker: De BKB Academie tourt door het land om verslag te doen van alle lokale beslommeringen! En dat maakt de verkiezing voor ons sowieso al veel minder ‘tweederangs’.

 De sessie die er al bekend om stond zieltjes bloot te leggen en emoties los te weken heeft in de academie inderdaad heel wat teweeg gebracht.
Vrijdagavond begonnen we, ieder nog op zijn gemak, met Felix Rottenberg. Wat zijn de do’s en dont’s bij een politieke speech, waarom werkt baby Sophie niet, maar vader Obama wel? Hoe breng je structuur aan in je verhaal en hoe overtuig je je publiek?

 Maar stiekem waren de billen al geknepen voor dag 2: het in de praktijk brengen van deze handvatten. In drie groepen gingen we uit elkaar. Eén groep voor de camera, een andere groep aan de speech en de laatste groep in een coconnetje, geconfronteerd met moeilijke vragen als ‘Wie ben ik?’ en ‘Waar wil ik zijn over tien jaar?’.  Onder leiding van John Leerdam leerden we onszelf en elkaar beter kennen. Hoe kun je immers een geloofwaardig verhaal vol overtuiging brengen als je zelf niet weet wie je bent, waar je staat en wat je ambities zijn in het leven? Leerdam doorzag je à la Char en juist die confrontatie zorgde voor heftige emoties. Aan het eind van de dag was het dan ook lastig om weer uit die cocon te stappen.

Gelukkig staat de andere twee groepen dit academiejaar nog hetzelfde te wachten en mogen ook zij deze ervaring met elkaar delen. Want zoals Aristoteles al beschreef: Om mensen te overtuigen moet je gebruik maken van ‘pathos’, ‘logos’ en ‘ethos’. Maak gebruik van beeldspraak en overtuig met redelijke argumenten. Maar, bovenal: zorg dat men je verhaal geloofwaardig vindt, je jezelf bent én laat zien. En dan, dan kan het grote speechen beginnen..

In één klap hebben we er een zooitje BN’ers bij gekregen, met op nummer 1 Ab Oosterhaus, Nederlands bekendste viroloog.  Termen als ‘angstaanjager’, ‘architect van pandemieën’ en ‘doemprofeet’ worden regelmatig naar zijn hoofd geslingerd. Want, de communicatie over de Mexicaanse griep, het vaccin tegen deze griep en de bijbehorende risico’s zijn niet eenduidig te noemen.

De onduidelijkheid over de ziekte is terug te zien in het (online) publieke debat. Zo verwoordt Lil Gansta op de het forum forum.fok.nl het mooi:

Is het super overhyped, een complot van de media in samenwerking met de farmaceutische industrie etc. etc. en hoef je je dus nergens zorgen over te maken OF is het helemaal niet overhyped en moet je je er wel degelijk (veel) zorgen over maken? Nouja ik weet het ook niet meer…

En met zijn uitspraak ‘een complot van de media in samenwerking met de farmaceutische industrie’, raakt Lil Gansta een gevoelige snaar bij VWS Minister Ab Klink. In 2008 stond Klink onder druk van twee farmaceutische bedrijven die wilde dat hun baarmoederhalsvaccin in het Rijksvaccinatie programma werd opgenomen. In een Zembla aflevering is te zien hoe deze twee bedrijven hun lobby en campagne niet alleen op Klink en op artsen richtten, maar ook op het publiek.  Zo vertelt een consultant die drie jaar bij GlaxoSmithKline heeft gewerkt, in de uitzending dat het haar opdracht was om ervoor te zorgen dat de media uitgebreid over de ziekte baarmoederhalskanker zouden berichten: “Ik zocht mensen die baarmoederhalskanker hebben gehad om ze door de bladen te laten interviewen. Soms liet ik iemand met baarmoederhalskanker zelf naar de Viva of de Margriet bellen. Ik vertelde niemand dat ik voor GSK werkte.”

De ziekte werd gehyped, mensen werden er bang voor gemaakt, zodat Klink sneller een beslissing zou nemen over het vaccin. En daar heeft Klink van geleerd. Om onduidelijkheden weg te nemen moet ‘burgerjournalistiek’ de kop in worden gedrukt en maakt overheidscommunicatie de dienst uit in griepland. En hoewel Klink in 2009 nog is uitgeroepen tot ‘Irritantste Nederlander ‘ door de Nieuwe Revu met de omschrijving ‘Klink is rigide, bemoeizuchtig, schijnheilig en betweterig’, kunnen we in deze maar het best op zijn betweterigheid vertrouwen. Of, zoals forum.fok.nl verklaart:
Ja, chill maar, alles komt goed….

Voor meer wijze woorden, zie hier Dominee Gremdaat , met misschien wel goede tips voor onze volgende sessie ‘campagnes in de praktijk’. Want bij campagne voeren zijn catchphrases, oneliners en soundbites immers onmisbaar…toch?