Het is 5 mei 2010. We vieren dat Nederland 65 jaar geleden werd bevrijd van de bezetter, de Nazi’s, de Duitsers.

Deze dag betekent veel voor mij. Niet omdat ik joods, homo of zigeuner ben. Of omdat ik familieleden heb gehad, die gedurende de Tweede Wereld Oorlog zijn omgekomen door gruwelijke daden. Meer omdat ik zelf naast Nederlander ook een Duitser ben.

Mijn grootvader, Jürgen, een Duitser getogen in Nederland, heeft in de Tweede Wereld Oorlog gevochten aan Duitse kant. Hij heeft ‘het’ zoals velen, nooit geweten. Hij heeft ook nooit verteld, ik heb het hem nooit gevraagd.

(Mijn grootvader, Jürgen, uiterst rechts, met zijn broers, zussen en ouders in Noordwijk, in betere tijden)

Het feit dat er een kans is dat er bloed door mijn aderen stroomt dat misschien ooit enige sympathie heeft gehad voor een beweging die het antisemitisme en rassenhaat verheerlijkte, daar schrik ik van.

Het feit dat zelf ik in staat zou zijn tot het discrimineren van minderheden; het kan mij alleen maar pijn doen.

(Berlijn, September 2009 door Boy Van Dijk)

Op de dag van de bevrijding word ik herinnerd aan het ‘wij en het zij’. Dat oorlog mensen verdeelt in twee groepen is duidelijk.

Dat oorlog littekens maakt, is ook duidelijk. Maar dat het mensen kan beïnvloeden tot het verrichten van verschrikkelijke daden, schrikt mij elke keer opnieuw af.

En als we dan aan de ‘verantwoordelijken’ vragen: “Waarom is het mogelijk?”, krijg je het antwoord: “Befehl ist Befehl” (Bevel is bevel).

Voor jezelf denken en kritisch zijn naar de maatschappij is heel erg moeilijk. Zo moeilijk dat we gewoon liever allemaal laten zoals het is, en dat we nooit in eigen boezem willen kijken.

Ik stel een hypothese, die liever niemand stelt, omdat het eventueel een gevaarlijk denkbeeld zou kunnen zijn:

Stel dat we nooit ‘bevrijd’ waren. Dat de nog levende oorlogslachtoffers (joden, communisten, andersdenkenden, homo’s, zigeuners), toch allemaal aan het gas waren gezet.

Dat iedereen langzamerhand zijn schuilkelder uit was gewandeld, en zag dat de ‘Mof’ nu een structuur wilde zetten. Dat Hitler een soort premier had aangesteld in Nederland. Dat het eigenlijk wel kon, zonder Joden, zonder kleurlingen, zonder homo’s, zonder kritiek.

Er zijn landen waar de geschiedenis verzwegen is. Landen die gewoon door draaien. Een voorbeeld is China, een land waar we tegenwoordig op vakantie gaan en bedrijfjes kunnen starten.

Mao Zedong heeft met de culturele revolutie in 1975 naar schatting meer mensen gedood/laten sterven dan Hitler en Stalin samen. Zijn opvolgers hebben zijn harde beleid wat aangepast. Maar zien de dictator nog altijd als een waardevol onderdeel van de Chinese geschiedenis. Alsof Hitler gewoon in Berlijn opgebaard zou liggen, als een overleden prins.

Veel Chinezen zijn tevreden met de vooruitgang. Dat bepaalde websites geblokkeerd zijn, is voor hun een minder grote zorg dan wij denken. “Er was vroeger niets, nu wordt alles beter.”, zegt de Chinees.

Alsof de WOII gewoon gewonnen is door de vijand. Het zwarte swastika verwerkt in de Nederlandse vlag. De overlevenden de relatie nooit zouden leggen met de miljoenen mensen die ‘verdwenen’ zijn. Dat we met z’n allen gewoon voor de buis zouden hangen, kijken naar Duitse propaganda series i.p.v. Amerikaanse.

Ik vind dat beangstigend. Waarom kunnen we alleen maar kritisch kijken naar het verleden en niet naar het heden.

Er gebeuren nog steeds de meest nare dingen vandaag. Het kan ons niet zoveel schelen. Zolang dat we het zelf maar goed hebben. Zouden Henk en Ingrid ook zo denken als Nazi-Nederland vandaag nog zou bestaan?

Het baart mij zorgen dat we allemaal volgen. Dat we niet beseffen hoe makkelijk is, om alles gewoon maar te accepteren zoals het is.

Dat er genoeg is voor iedereen, maar dat de helft van de wereld dood gaat van de honger.

Ik ben laatst kwaad geworden. Een oud-klasgenoot was fan geworden van een facebook-groep getiteld: “Ik spaar mijn geld in een spaarvarkentje, dan blijven de moslims er van af”. Mijn openbare afwijzende uitspraak tegen hem, maakten sommigen van mijn vrienden ontsteld. Het betrof vrije meningsuiting. Mij betreft het een herhaling van de geschiedenis. Kleine simpele ‘grapjes’, die niet zo erg zijn.

Net zoals we indertijd af en toe een mop maakten over de grote jodenneuzen. Dat is nu ondenkbaar, dat doe je niet.

Het discrimineren van mensen als grap, het wegzetten van groepen als één ‘dom’ geheel is vandaag nog steeds geaccepteerd.

Ik volg de Hans van Mierlo in zijn betoog over vrije meningsuiting. Hij zei ooit dat de beschaafdheid van de mensheid in het gedrang is, en niet de vrije meningsuiting. Laten we die discussie daarom onmiddellijk sluiten, en nadenken over ons eigen voorkomen in deze maatschappij. Zijn we wel beschaafd?

Het is belangrijk om te beseffen dat we alles kunnen en alles mogen, dat we elke dag vrij zijn om te zeggen wat we denken. Dat we dat moeten koesteren. En niet moeten misbruiken.

Open het dialoog en glimlach.

Peace.

[De originele post is hier te vinden]