‘Call me crazy’
Het is een koude, onbewolkte dag in New Hampshire en ik voer campagne voor Jon Huntsman, de enige Republikeinse kandidaat die wetenschap niet beschouwt als een complot van een liberale elite en samenwerking met Democraten niet bij voorbaat uitsluit. Huntsman schrijft tweets als: “I believe in evolution and trust scientists on global warming. Call me crazy.” Maar ook: “Barack Obama was born in America. Period.” Het mag niet verbazen dat de peilingen Jon niet gunstig gezind zijn.
Tijdens televisiedebatten breekt de voormalige ambassadeur van China op onbewaakte momenten uit in het Mandarijn, dat hij vloeiend spreekt. Huntsman beschouwt een dergelijke manoeuvre als het definitief klemzetten van zijn tegenstander. De rest van Amerika, inclusief zijn eigen campagneteam, ziet desastreuze arrogantie.
Er is meer. De campagnespot die het begin van zijn campagne inluidde, toont een eenzame Huntsman op een motor in de prairie. Het is van een hallucinerende onbegrijpelijkheid. We kunnen slechts speculeren over de filmische epiek waartoe Huntsman in staat was geweest, als hij meer geld in de campagnekas gehad had. Ik noem hier alvast Easy Rider en Apocalypse Now als referentiepunten.
Een zielsverwant is een groot woord, maar Jon geniet mijn sympathie.
Op een pleintje naast een winkelcentrum in Concord, New Hampshire heeft Caroline, een jonge vrouw met een permanent overschot aan energie, een megafoon ter hande genomen. Ze moet de stemming erin brengen, voordat de voormalige gouverneur van Utah arriveert. De verzamelde menigte is niet te beroerd een zekere mate van stemming toe te laten.
Caroline raadde me deze bijeenkomst eerder die ochtend aan; ze zinspeelde daarbij op een ontmoeting met de dochters van Huntsman, die ze goed kent.
‘Join the Hunt!’, roept ze door de megafoon.
‘Join the Hunt,’ hoor ik mezelf mompelen.
Een vreemde tekst, constateer ik, maar aangezien iedereen het roept en ik al een bord vasthoud waarop ‘Huntsman 2012’ staat, krijg ik er na verloop van tijd toch schik in.
‘Huntsman!’ roep ik even later Caroline na, ‘We want Huntsman!’
Het bevestigt weer eens mijn wantrouwen jegens mensenmassa’s, voor je het weet hoor je jezelf Duitse woorden roepen die achteraf niet door de beugel blijken te kunnen.
In een moment van relatieve stilte informeer ik bij een niet onaantrekkelijk meisje naast me waarom ze campagne voert voor Huntsman.
De openingszinnen liggen voor het oprapen tijdens campagnetijd.
Ze vertelt me dat ze hier is met haar middelbare uit New York, om te zien hoe dat werkt, campagne voeren. Daarna giechelt ze uitvoerig met een vriendinnetje.
“I see,” zeg ik.
Een jongen met kort blond haar manoeuvreert zich tussen ons in.
“Waarom steun jij Huntsman?,” vraagt hij met een accent dat ik niet kan thuisbrengen. Ik vertel naar waarheid dat ik met vijfentwintig Nederlanders hier ben om de fijne kneepjes van het campagnevoeren te leren.
“Oh,” zegt de jongen, die uit Denemarken blijkt te komen, “I see.” Ook hij had een lid van de Huntsman-achterban willen spreken, maar dat blijkt nog een hele opgave.
“Ik ga even een kopje koffie halen,” zeg ik, hoewel ik eigenlijk mijn voeten wil opwarmen.
De kou heeft inmiddels het gevoel uit mijn tenen verwijderd; ik loop een café binnen. Het campagnebord plaats ik onopvallend tegen de gevel, ik koester een vage hoop dat het dadelijk weg is. Ik begrijp dat ze nodig zijn, borden en slogans, maar van liefde tussen hen en mij is vooralsnog geen sprake.
“Morgen,” leg ik haar uit.
“Morgen? Dan moet ik werken.” Ze reikt me een koffiebeker aan en verplaatst haar blik naar de volgende klant.
Ik tap een halve liter koffie uit een aluminium tank, neem plaats achter het raam en geef me over aan gedachten van apolitieke aard. Als ik me even later met warmere voeten en toegenomen tegenzin naar buiten begeef, is de bescheiden massa door Caroline tot een bescheiden extase opgezweept. Alle aanwezigen dragen een bord of torsen een camera.
Dan arriveert Jon Huntsman.
Hij oogt zelfverzekerd, je zou zelfs kunnen zeggen: presidentieel. Daarnaast wasemt hij een allesoverkoepelende gezondheid uit.
“The hair,” hoor ik een verslaggever naast mij in een microfoon zeggen alsof hij een voetbalwedstrijd verslaat, “never underestimate the hair.”
Huntsman’s coup speelt mee in de major league.
Als Jon zijn speech afsteekt, heb ik het rotsblok achter hem bereikt. Gedachten aan het lot van Lincoln, de broers Kennedy en Gabrielle Giffords flitsen even voorbij, zoals bij afgronden mensen altijd aan springen schijnen te denken.
Jon spreekt door de megafoon. Zijn vrouw staat aan zijn zijde, de hemel is van een zuiver blauw, Amerikaanse vlaggen wapperen; alleen de dochters van Huntsman ontbreken. Ik hoopte vurig op hun komst. Niet zozeer om telefoonnummers uit te wisselen, hoewel ik nog niet de leeftijd heb bereikt dat ik me geen illusies meer permitteer, maar om te zien hoe ze praten, of ze er een geforceerde glimlach op nahouden en hoe die er dan uitziet, welke graad van perfectie hun tanden bereikt hebben, en of ze er tics op nahouden.
Het woord “Waziristan” valt.
Jon’s specialiteiten zijn het doen van redelijke uitspraken en het maken van onnavolgbare analyses over stammenverhoudingen in verre streken. Men zou kunnen zeggen dat het zijn campagne definieert, en zijn lage stand in de peilingen verklaart. Een presidentskandidaat die meer weet dan er in Foreign Affairs te lezen is en dit niet zorgvuldig en consequent weet te verbergen, voert zijn strijd heuvelopwaarts.
Maar Jon is zich van geen kwaad bewust, en glimlacht ontspannen. Het is een glimlach die hij lang kan volhouden. Ontspannen kunnen glimlachen is een vereiste voor dit type campagnes, te enthousiast glimlachen voert onvermijdelijk naar chronische kaakpijn. De ontspannen glimlach is een absoluut minimumvereiste voor de baan der banen.
Het woord “Waziristan” valt weer.
Een week later, bij terugkomst in Nederland, leer ik dat Huntsman uit de campagne is gestapt. Zijn derde plaats in New Hampshire had hij nog “a ticket to ride” genoemd, ik stond in de zaal en klapte toen. Ik geloofde Jon, ik gunde het Jon.
Maar over vier jaar zal Huntsman wederkeren. Met meer geld en minder redelijkheid. Met grijzer haar en oudere dochters, en campagnespotjes die ons zullen verrassen.
De balans tussen liefde en haat: Magaret Thatcher
Margaret Hilda barones Thatcher geb. Roberts, oftewel The Iron Lady. Thatcher was de eerste vrouwelijke leider van de Conservatieve Partij in Groot-Brittannië. Ook was zij de enige vrouwelijke premier van Het Verenigd Koninkrijk ooit, ze regeerde van 1979 tot 1990.
Levensverhaal
Haar leven is een boeiend en evenzeer intrigerend verhaal dat zijn begint kent op 13 oktober 1925. Thatcher studeerde chemie in Oxford en was zodoende lange tijd werkzaam als chemicus. In 1959 werd ze verkozen in het Britse Lagerhuis. Ruim tien jaar later was ze minister van onderwijs en wetenschap. Ontevreden over de gang van zaken binnen haar partij schijnen de volgende woorden tegen haar gesproken te zijn: : ‘if you want to change this party, lead it. If you want to change this country, lead it.’ Onverwachts won Thatcher de interne leiderverkiezing van de conservatieve partij en werd ze dus de baas. Twintig jaar naar haar verkiezing in Het Lagerhuis was Thatcher premier van Engeland.
Problemen van Engeland
Op het moment dat ze aantrad als premier ging het uitermate slecht met Engeland. Er was sprake van een sterk verouderde industrie, een enorme inflatie, minimaal nationaal zelfvertrouwen en er waren voortdurende arbeidsconflicten waarin vakbonden een dominante rol speelden. Deze conflicten verhinderden volgens Thatcher de vernieuwing die broodnodig was om de Engelse economie weer aan te wakkeren.
Het Thatcherisme
De politiek die Thatcher bedreef was opmerkelijk. In de kern kwam het neer op beleid aan de hand van een neoliberaal gedachtegoed. Dit betekende dat veel eigen verantwoordelijkheid aan het individu werd toegekend. Vandaag de dag is het Thatcherisme zelfs een officieel woord in onze Nederlandse taal. De betekenis van Thatcherisme luidt: een politiek systeem of overtuiging, economisch gebaseerd op de neoliberale, laissez-faire gedachte. Het heeft een conservatieve visie op de mens en maatschappij. Dit wereldbeeld heeft ervoor gezorgd dat Thatcher tijdens haar politieke carrière regelmatig hard in botsing kwam met vakbonden en individuele burgers.
Thatcher als natuurkracht
Net zoals haar inhoudelijke standpunten was haar manier van leidinggeven eveneens opmerkelijk en intrigerend te noemen. Over haar stijl van leidinggeven merkte haar minister van Buitenlandse Zaken, Lord Carrington, eens op ‘dat ze er niet is om prettig gevonden te worden, aangezien ze een natuurkracht is.’ Thatcher was scherp, kei hard en meedogenloos, kortom van ijzer dus. Wat haar manier van leidinggeven de juiste?
Een goede heerser volgens Machiavelli
Niccolò Machiavelli (1469-1527) was een Italiaanse politicus en filosoof. Hij schreef onder andere het boek ‘Il Principe’. Dit boek kan gezien worden als een adviesboek voor vorsten. Een belangrijke theorie die centraal staat in het boek is een verhaal over de vos en de leeuw. Deze theorie zegt dat een goede leider sluw als een vos en angstaanjagend als een leeuw moet zijn. Machiavelli ontwikkelde deze theorie tijdens een missie Cesare Borgia. Borgia was de daadkrachtige en wrede hertog van Romagna die niet twijfelde om zijn trouwe luitenant aan stukken te snijden toen het volk daarom vroeg. Borgia is de personificatie van Machiavelli’s heerser. Volgens Machiavelli moest een leider regeren met harde hand en was alles geoorloofd zolang de ingezette middelen het doel dienden. Zo zegt Machiavelli: ‘een verstandig heerser kan noch mag zijn woord houden wanneer dit hem schade berokkent’. Wanneer we ons baseren op Machiavelli was de manier waarop Thatcher leidinggaf aan Engeland dus de juiste. Echter is het een misvatting te denken dat Machiavelli voorstander was van een absolute regeringsvorm. De ‘adviezen’ in zijn boek kunnen ook gezien worden als waarschuwing aan het volk en als een waarheidsgetrouwe weergave van de werkelijkheid.
De film
Wat je ook vindt van Thatcher, haar (conservatieve) wereldbeeld en haar manier van leidinggeven. Ze is en blijft een interessante persoonlijkheid. Dat vond ook Phyllida Lloyd die een biografie over Thatcher filmde. The Iron Lady draait momenteel in de bioscoop en is zeer zeker een aanrader. Kritische nooit is wel dat je na het zien van de film zeer veel sympathie voor Thatcher voelt. Of dit volledig terecht is, daar ben ik nog niet zo zeker van.
Foto via Flickr – Highwaysagency.
Pleidooi voor de Goede Leraar
Zowel mijn moeder als mijn stiefvader zijn docent. Frans enerzijds, natuur- en scheikunde anderzijds. Ook zij stonden, kleurrijke sjaal en al, recentelijk in de Jaarbeurs te protesteren tegen de onderwijsbezuinigingen. Dit deed mij realiseren dat er écht wat aan de hand is in onderwijsland, want u krijgt mijn moeder echt niet zomaar tussen een hossende vakbondsmenigte.
Welke acteur gaat Obama spelen?
Over iets meer dan een maand start op HBO de nieuwe televisieserie Game Change gebaseerd op het gelijknamige boek uit 2010. Auteurs John Heilemann en Mark Halperin tekenden na talloze interviews met insiders de presidentstrijd van 2008 op. Dit leverde niet alleen een interessante kijk op achter de schermen van de presidentiële verkiezingen, maar ook een keur aan roddel en achterklap uit de verschillende kampen. Het sappigste deel daarvan, namelijk dat van McCain/Palin, komt nu dus op de Amerikaanse televisie.
Is it wol wier? De Âlvestêdetocht
Een Elfstedentocht. Op de schaats welteverstaan. Het is zoals we inmiddels weten de diepste wens van de Republikein Mitt - “Because of the oompa-oompa-bands” – Romney. Niet zo gek als je bedenkt dat hij eerder de trekker was van de Olympische Winterspelen in Salt Lake City. Maar als ie komt die Âlvestêdetocht… (maar ik verklap: hij komt niet) komt Romney dan ook?
Tussen hoop en vrees
Een rechtgeaarde Fries heeft altijd wel iets met de Elfstedentocht. Voor sommige is het een hoop, voor andere een vrees. Een hoop op een kruisje, als je mee mag doen. Op een grote omzet, als je ondernemer bent. Of een fantastische wedstrijd, als je schaatsfanaat bent. Maar de Elfstedentocht wordt ook gevreesd. Denk aan de omstandigheden waaronder je schaatst (‘De hel van 63’). Of de grote horde bezoekers ‘van buiten’. Bij de Elfstedentocht heeft ieder z’n eigen verhaal. Dát maakt de tocht der tochten zo fascinerend. Wij willen verhalen. Lekker zwijmelen. Maar heeft iemand van 25 al een verhaal?
Geen verhaal
Als vijfentwintigjarige van nu is er nog nauwelijks mogelijkheid geweest binding te krijgen met De Tocht. Mijn eerste contactmoment was op 26 februari 1986. Ik lag toen precies een week in de luiers. Het stukje contact met de Elfstedentocht was dan ook meer te vergelijken met een doorsnee Rechtencollege. In een bioscoopzaal zonder docent welteverstaan, waarbij de stof langzaam voorbij schuift en totaal langs je heen gaat. Waarbij DIT het uitzicht was trouwens vanuit ons huis aan de route. Heel anders was dat op 4 januari 1997. Ik was tien jaar en benoemd tot Hoofd Chocolademelk. Onder het mom van ‘help ons aan nieuwe schaatsen’ rende ik met mijn zusje, Hoofd Knakworsten, de longen uit het lijf tussen onze business bij de Elfstedenbrug en ons huis daar vlakbij. Tijd om te genieten van De Tocht was er eigenlijk niet, maar een ding wist ik toen al zeker: die magische Elfstedentocht ga ik ooit schaatsen. De eerste mogelijkheid daarvoor diende zich aan in 2010/2011. Voor het eerst ingeloot om als één van de 16.000 schaatsers mee te mogen doen. Maar helaas, de start van mijn Elfstedenverhaal moest ik nog even uitstellen. Geen écht Elfstedenverhaal dus vooralsnog, maar de drang om er een te hebben wordt alsmaar groter.
Uitzonderlijke schaarste
Intussen is de hoop, ook onder mijn leeftijdsgenoten, op een Elfstedentocht er niet minder om geworden. In 100 jaar is de tocht slechts 15 keer gereden. Daarmee is het verworden tot een uitzonderlijke schaarste, die we tegenwoordig nauwelijks meer kennen. We snakken naar de Elfstedentocht en maken onze eigen waarheid: ‘er komt een horrorwinter en dus een Elfstedentocht’. In een tijd waarin zoveel binnen handbereik is, is het accepteren van de wetten der natuur niet gemakkelijk. Het ‘snakken’ wordt gevoed door de (sociale) media en het herhalen van illustere beelden uit voorgaande tochten. Maar ook zelfbenoemde kenners doen graag een duit in het zakje en schreeuwen bij twee dagen vriesweer het E-woord uit de ether: ‘hij komt!’ Toch blijkt bijna elke winter weer dat er niets zo sterk is als de waarheid van de natuur. Duidelijk even wennen in een tijd waar we doorgaans zo sterk in onze éigen waarheid geloven.
Komt Romney?
De vraag of Mitt Romney komt, of uberhaupt welkom is (de Elfstedenvereniging is voor niemand gevoelig), hoeft daarmee ook nog lang niet beantwoord te worden. Die Elfstedentocht komt er niet dit jaar. Helaas. Het ijs is op veel plekken nog open of slechts een paar centimeter dik. Komende week blijft het nog vriezen, maar spoedig daarna dient zich een warmtefront aan. Geniet van het ijs (zie ekkel.com), maar zet die Elfstedentocht maar uit het hoofd. De wens lijkt hier weer duidelijk de vader van de gedachte. Dat geldt overigens ook voor mij. Ik ben niet ingeloot dit jaar. Snapt je?
Hoofdafbeelding via Flickr – SanneTerpstra / Facebook-illustratie van Ruben Oppenheimer.
Hollandse windhandel
Het blijft een verbazingwekkend vreemde ontwikkeling om te aanschouwen, het vernationaliseren van reclamecampagnes in Nederland. Van melk en kaas tot energie, als het maar Hollands is verkoopt het. Als we de opmerkelijke commerciële sensitiviteit van reclamemakers gebruiken om de staat van onze samenleving te duiden weet ik hoe laat het is: sentimenteel nationalisme verkoopt. Ook in de politiek.
Het gat in onze markt
Nog niet zo heel lang geleden fluisterde een meisje dat communicatiewetenschap gestudeerd had en verkleed was als roofdier in mijn oor: “Ik heb een gat in de markt ontdekt.”
De Sunshine State door een glazen bol
Vandaag, tien dagen na Gingrich’ verrassende overwinning in South Carolina, is het weer feest. In de sunshine state Florida, de staat waar in augustus ook de grote partijconventie zal worden gehouden, gaan vandaag zo’n 2 miljoen Republikeinen naar de stembus. Op het spel staan liefst 50 gedelegeerden, die allemaal naar de nummer één zullen gaan. Puur in de termen van cijfers is deze primary daarmee de allerbelangrijkste tot nu toe. Ondanks alle goede voornemens is het gewoon te leuk. Ik ga het weer doen. Daar komt die glazen bol weer. Voorspellen!
BKB zoekt Community Manager
BKB is op zoek naar een Community Manager die per 1 maart bij ons aan de slag kan. Interesse? Lees hieronder meer!
Niet bellen voor Ron Paul
Ron Paul vrijwilligers zijn anders. Gedrevener, intenser. Een stuk of 20 telefoons bij Santorum, 30 bij Huntsman. Bij Paul staan er meer dan 100 in een schrale loods langs de verlaten outskirts van Concord. De loods wordt met spaanplaat bij elkaar gehouden. Een plastic badkuip is gevuld met water en Pepsiflesjes, de Dunkin’ Donuts zakken liggen verspreid over de grond.
