Irak: tien jaar later
Op 20 maart 2013 was het tien jaar geleden dat de zogenoemde Operation Iraqi Freedom aanving, en de Verenigde Staten Irak binnenvielen. Een goed moment dus om kort stil te staan bij de situatie waarin het land zich momenteel bevindt.
De vergankelijkheid der dingen*
Met de vondst van de lichamen van de broertjes Ruben en Julian is er een bitter eind gekomen aan de periode van ondraaglijke onzekerheid. Een verschrikkelijke gebeurtenis die het hele land, maar in het bijzonder natuurlijk de nabestaanden, in zijn greep hield. Toch blijft bij mij één jammerlijk cynische vraag hangen: Hoe lang zal het duren voordat de overgrote meerderheid dit allemaal weer vergeten is?
The Conversation Party
Als centrumpartijen worden christendemocraten vaak verweten dat ze geen duidelijk verhaal hebben, dat niemand weet waarvoor ze staan. In een analyse omschreef oud-CD&V-senator Rik Torfs het verhaal van de partij als een enerzijds-anderzijdsverhaal. Zowel het Nederlandse CDA, het Vlaamse CD&V als het Waalse cdH worden ook verweten zichzelf kapot te regeren. CDA kan nu herbronnen in een oppositiekuur. CD&V heeft de ambitie om na de komende verkiezingen verder te besturen op alle niveaus. Zij moeten dus op een andere manier vernieuwen.
Vader moet ouder zijn, een moeder ook.
Ik wil me er eigenlijk verre van houden. Die eeuwige discussies over emancipatie. Als Drentse lesbische vrouw moet ik me zorgen maken en uitspreken over discriminatie tegen homo’s en het liefst ook half naakt op een bootje rondvaren in augustus. En dan daarnaast ook graag in de feministische beweging het glazen plafond bespreken onder het genot van een sigaar en een glas cognac. En mijn schoonzus ‘de Archeologe’ ontdekte met schok en verwondering dat ik bij wijze van spreken, als Drentse, de hunebedden niet bij nummer op kan noemen (ik kan D43 aanraden). Toegegeven dit laatste is minder controversieel en komt minder vaak voor, maar Drents geboren en getogen zijn is net zo goed onderdeel van mijn identiteit. Noem het egoïstisch of onbetrokken, maar het feit alleen dat ik een Drentse lesbische vrouw ben, maakt niet dat ik van zulke kwesties dan ook mijn levenswerk wil maken.
Alumnus Warre gaat de barricades op voor cultuur
Cultuurbezuinigingen en een entertainment-maatschappij, 
Het komt uiteindelijk allemaal wel goed
Daar zat ik dan op een maandagavond in de Vondeltuin in Amsterdam, verveeld met mijn iPhone te spelen. Omringd door een twintigtal vrouwen. Allemaal ouder dan veertig. Allemaal lesbisch. Ik ben op de verjaardag van Andrea van Pol. Misschien ken je haar wel: de altijd stylish geklede lesbienne van De Slag om Nederland, het VPRO programma dat een poging doet om Nederland weer terug te geven aan de gewone burger.
Immigratie, emigratie, en een rekensommetje
Over een paar maanden ga ik weg uit Nederland. Hieronder maak ik de eindbalans op:
2 jaar kinderopvang: 2 x EUR 7.300 = EUR 14.600
8 jaar basisschool: 8 x EUR 4.900 = EUR 39.200
5 jaar middelbare school: 5 x EUR 6.380 = EUR 31.900
5 jaar universiteit: 5 x EUR 6.000 = EUR 30.000
Mijn te verwachten belastingafdracht in de toekomst: onbetaalbaar.
Vooruit, dit is geen MasterCard reclame en de bovenstaande bedragen zijn grove schattingen. Maar het is in ieder geval niet niks en dan hebben we het alleen nog maar over de onderwijskosten voor de staat gehad. Emigratie kost geld. En immigratie dan? Juist, immigratie levert geld op! Als Nederland mijn economische equivalent binnenhaalt uit het buitenland, dan staat de economische teller weer op nul.
Dit rekensommetje is een belangrijke economische pilaar voor bijvoorbeeld de Verenigde Staten. Dat land haalt via zijn universiteiten elk jaar duizenden ambitieuze en zeer intelligente jonge volwassenen binnen. De top van de Amerikaanse economie, of het nu de technologische of de financiële sector is, zit vol buitenlands toptalent. Van overal ter wereld trekken jonge ondernemers met hun beste idee naar Silicon Valley.
En naar Nederland? Ieder jaar komen er vele studenten van buiten de EU naar Nederland. Onze universiteiten zijn, hoewel het altijd beter kan, relatief goed. De meesten keren echter direct na hun studie weer terug. Waarom? Nederlandse politici hebben gefaald waar het gaat om immigratie- en integratiebeleid. In plaats van in Nederland bestaande problemen op te lossen maken ze het immigranten ieder jaar wat lastiger, om dan vol trots te vertellen dat ze de massa-immigratie een halt hebben toegeroepen. Het is pure symboolpolitiek, maar wel met reële gevolgen.
Studenten van buiten de EU krijgen nauwelijks tijd hier een baan te vinden, en de moeite die werkgevers moeten doen om zo’n student in dienst te nemen is enorm. Lukt het een student ondanks alle tegenwerking van de staat om toch een baan te vinden in Nederland, dan is de kans op integratie vrijwel nihil: mocht hij zijn baan kwijtraken, moet hij meteen het land uit. Pas na vijf jaar krijgt hij een permanente verblijfsvergunning waarmee die continue onzekerheid over de eigen toekomst ophoudt. Het kabinet wil deze termijn nu nog verder verhogen naar zeven, want ze zijn nog niet klaar met hun symboolpolitiek.
Maar zelfs al houdt de student het zeven jaar vol, dan nog zal hij waarschijnlijk geen Nederlander willen worden: hij kan nu wel vragen naar de Nederlandse nationaliteit, maar door symboolpolitiek gericht op de dubbele nationaliteit moet hij dan zijn oude nationaliteit inleveren. Oftewel: niet meer dezelfde nationaliteit hebben als zijn ouders, en voor ieder familiebezoekje een visum aanvragen. Mochten de diplomatieke relaties tussen het geboorteland en Nederland ooit danig verslechteren, dan komt hij zijn geboorteland niet meer in. Ook na zeven jaar is er dus geen enkele prikkel om echt onderdeel van Nederland te worden. Velen zoeken dan ook een volgende stap in hun carrière in de VS, het Verenigde Koninkrijk, of een ander buitenland waar het wel mogelijk is je voor de lange termijn te vestigen. En naar Nederland komen om een bedrijf te beginnen? Al zou je het willen, het kan simpelweg niet.
Wat loopt Nederland allemaal mis door dit onnodig restrictieve beleid? Het is lastig in te schatten, maar de rekensom aan het begin van dit stuk zet hopelijk aan tot nadenken.
Foto: Flickr
Telegraaf: “Laat vooral ouders kinderopvang betalen”
Geld en recht
NRC Next: “Een jaar studeren op de universiteit kost 15.000 euro”
Partij is niet het einde van de regenboog
Zoals velen heb ik de afgelopen weken veel gelezen en gesproken over de strafbaarstelling van illegalen. Een gevalletje “Hoe langer je er over nadenkt de ingewikkelder het wordt”. Om het gesprek rondom strafbaarstelling nog wat bodem te geven, stellen mensen vragen zoals: “Nee maar, wat vind jíj er nou van?” – vol hoop op een intellectueel antwoord dat zij op hun beurt weer kunnen doorgeven. Deze mensen heb ik afgelopen weken één voor één moeten teleurstellen met een antwoord dat niet conform de verwachting is. Ik ben immers van mening dat er binnen een politieke partij geen oplossing zal komen voor dit probleem.
In praktijk is het al zo dat wij illegalen detentie opleggen, indien er sprake is van ‘gevaar voor onttrekking’. Voormalig minister Leers heeft hier een stokje voor proberen te steken. Echter, als je de websites van detentiecentra bekijkt, herbergen zij nog steeds illegalen die ‘verder geen’ strafbaar feit hebben gepleegd. Leers’ plan is in de afgelopen twee jaar dus nog niet geïmplementeerd.
Discussie op de verkeerde plek
Deze discussie doet mij denken aan mijn eerste, en laatste, bezoek aan een congres van een politieke jongerenorganisatie. Op de agenda stond de kwestie wel of niet bezuinigen op het schoolzwemmen. Ik stelde toen publiekelijk de vraag of deze discussie bij dat gremium op haar plek is, mijn vraag bleef onbeantwoord. Een typisch geval van politieke discussie op de verkeerde plek, met een onjuiste samenstelling aan kennis en -hierdoor- te weinig oog voor de ‘grass-roots’.
Hiermee probeer ik de kern van mijn frustratie aan te geven: in Nederland vindt er veel te veel discussie plaats op een manier die niet met de ‘benen op de grond staat’, omdat het op de verkeerde plek en door de verkeerde mensen wordt gevoerd. Nu besef ik mij dat ik zeker niet de eerste ben die dit oreert en ongetwijfeld niet de laatste maar ik begrijp niet hoe het kan dat we het allemaal roepen maar er allemaal net zo hard aan mee doen.
Discussie moet op decentraal niveau
Een PvdA ledenraad kan niet het probleem rondom de illegalen oplossen: dit gebeurt niet op dat niveau en dat niveau heeft er ook het minimale aan invloed op. Het is hard, maar die illusie neem ik nu zo gelijk maar even weg bij menig ideologisch lid. Schrale troost wellicht: het feit dat Leers twee jaar terug heeft besloten dat alleenstaande illegale vreemdelingen onder de 18 jaar niet meer in detentie in een justitiële jeugdinrichtingen terecht zullen komen en dat dit tot op heden nog steeds niet volledig is doorgevoerd, bevestigt dat discussie op decentraal niveau gehouden moet worden om tot een èchte oplossing te komen.
Om dit probleem op te lossen moeten er mensen samengebracht worden die werkelijke kennis hebben van de praktijk: De vreemdelingenpolitie, Dienst Justitiële Inrichtingen, Immigratie- en Naturalisatiedienst, Dienst Terugkeer en Vertrek, Internationale Organisatie voor Migratie en het ministerie. Er zijn genoeg organen die bij dit proces betrokken zijn. Dáár ligt de basis van de oplossing maar op één of andere manier denken politieke partijen dat ze bij hun congres al zijn aangekomen aan het einde van de regenboog.
Deze blog verscheen eerder op The Post Online
Koningsdag op een afstandje
Daar zit je dan, 11 uur avonds, achter je laptop, op 8000 km afstand (weliswaar binnen het koninkrijk der Nederlanden), de hoogtepunten van de abdicatie te kijken. Het voelt toch een beetje triest aan. Misschien komt het door de euforische week die ik hier heb ervaren, of door de schaatsers die net doen alsof ze schaatsen, of gewoon puur om het feit dat je uitzending gemist nodig hebt om er iets van te mee te krijgen.
Deelname aan wetenschappelijk onderzoek: burgerplicht?
Democratisering is een favoriet thema van de BKB Academie. We democratiseren graag de publieke dienstverlening, nieuwe technologie en de Nederlandreis besteedde veel aandacht aan lokale initiatieven. Ook de wetenschap kunnen we democratiseren. Niet door burgers in hun garage experimenten te laten doen, maar door de deelname aan wetenschappelijk onderzoek een burgerlijke plicht te maken.
