Gisteren was ik in de zogenaamde Vluchtkerk te Amsterdam om er de royale restanten van mijn avondeten te doneren. Deze leegstaande kerk was een dag eerder bezet door zo’n 80 uitgeprocedeerde asielzoekers die de afgelopen maanden hun tenten hadden opgeslagen aan de Notweg (what’s in a name) in Amsterdam Osdorp. Daar moesten zij op last van buurtbewoners, de burgemeester en de rechter weg. Not in my backyard. Gewoon weg. Hup.

Met behulp van de Amsterdamse kraakbeweging, een welwillende kerkeigenaar, en een coalitie van kerken, burgers en organisaties werden vele tientallen mensen nog dezelfde avond uit bushokjes geplukt waar zij uit pure wanhoop bivakkeerden. Middels een humanitaire bezettingsactie werden zij behoed voor een koude winter op straat. Vanuit deze Vluchtkerk probeert dit spontane en bijzondere partnerschap (hoe vaak zie je de hervormde gemeente en de kraakbeweging nou gezamenlijk optreden?) op zoek te gaan naar een oplossing voor een hardnekkig probleem. De groep zal bij elkaar blijven zodat deze zoveelste uitwas van een falend asielbeleid niet weer wordt weggemoffeld.

Nederland oogst namelijk al jaren internationale hoon van mensenrechtenorganisaties vanwege zijn asielbeleid. Het land waarover iedereen geneigd is te denken dat het er allemaal goed geregeld is, slaat hier een flater van jewelste. Zelfverbrandingen, ellenlange asielprocedures á la Mauro, schrijnende detentiepraktijken, wakes en ontruiming van kamp na kamp zijn het gevolg van ineffectief beleid van het Rijk. Mensen die wegens hun eigen veiligheid niet terug kunnen, worden teruggestuurd en vinden de dood. Mensen die terug wíllen, omdat ze de jarenlange procedures en eindeloze uitzichtloosheid beu zijn, kúnnen niet altijd terug. Ambassades zeggen bijvoorbeeld “joh, je hebt geen papieren van ons land dus je bent niet ons probleem.” En weer de straat op. Hup.

Het mantra van Fred Teeven, “Wie terug wil, kan terug,” dient ontkracht te worden. Er vallen talloze mensen tussen wal en schip. Maar deze groep mensen in de Vluchtkerk is het slachtoffer zijn voorbij. Zij kozen niet voor de tijdelijke opvang van burgemeester Van der Laan en laten zich niet uiteen spelen. Zij zijn moe maar samen sterk en hebben hun radeloosheid omgezet in actiebereidheid. Het zijn burgers en buren uit een ander land, waar het momenteel onleefbaar is. Zij voelen zich terecht te goed om tussen de junks in een daklozenopvang te eindigen in afwachting van een nieuwe periode in vreemdelingenbewaring.

Waar ik gisterenavond eigenlijk alleen wat eten ging brengen, verkondig ik nu het evangelie van deze kerk. Taak is om dit schrijnende kerstverhaal te vertellen aan buurtbewoners, Amsterdammers, Nederlanders en politici. Niet zodat dit wordt afgeschilderd als wéér een groepje kansarme en zielige vluchtelingen waar linkse activisten zich over ontfermen. Dit zijn de verhalen van mensen in uitzichtloze situaties waar ze buiten hun schuld om in zijn beland, de verhalen van een bonte verzameling Amsterdammers die zich schaamt over wat er in hun stad gebeurt, en verhalen van hoe mensen met goodwill een wezenlijk verschil kunnen maken. Dit probleem gaat niet weg. Uitdaging is om dit momentum vast te houden tot er een beleidsverandering komt en dit soort uitwassen niet meer bestaan. Draag je steentje bij. Hup.

Foto’s Indymedia