Geen tijd
Een nogal schichtige kerel opent de deur en zegt dat ze geen tijd hebben. Het is te druk een dag voor de verkiezingen. Deur dicht. We bellen opnieuw aan. Een ander heerschap doet open. We vertellen hem dat we een afspraak gemaakt hebben. Nee, geen tijd. Kom maar over een paar dagen terug. Dan begint een derde man zich ermee te bemoeien. Hij is gedrongen van postuur en heeft een fout afgemeten baardje (met een kale kin) en dikke sigaar in zijn mond. Wegwezen moesten we. We houden vol, we zijn niet voor niets helemaal uit Nederland gekomen. Als hij zich realiseert dat we niet opgeven, stemt hij toe: twintig minuten en niet verder dan het halletje. Akkoord.

Op het campagnekantoor van Yisrael Beiteinu is het druk, maar niet heel druk. Het lijkt alsof de verkiezingen in Israël minder leven dit jaar. Door de oorlog in Gaza zijn de verkiezingscampagnes flink ingekort. Er was slechts drie weken tijd om echt campagne te voeren. Gevolg: veel politieke spotjes op tv, vooral online campagne, maar geen publieke debatten en weinig campagne op straat (canvassing). Kortom, weinig direct contact met de kiezer. Combineer dat met een algemeen gevoel van teleurstelling in de Israëlische politiek en een brede overeenstemming over de veiligheid van Israël als hoogste politieke goed, dan heb je verkiezingen waarvoor relatief weinig interesse is.

Iedereen praat over ons
In het campagnekantoor van Lieberman sieren flink wat Russische stijl iconen de muren van een verder sfeerloze ruimte. En natuurlijk verkiezingsposters in het Russisch. Verder veel mensen met een Oost-Europees uiterlijk. Echt welkom zijn we niet, we voelen ons echte pottenkijkers. Igor, een jonge gast met halflang zwart haar en een sikje, doet het woord. Hem mogen we vragen stellen. Hij is enigszins nerveus. We vragen Igor het hemd van het lijf over de verkiezingen, zijn partij, de strategie en nog veel meer. Ondertussen horen we een flinke discussie aan de deur, nog meer gasten voor het kantoor? Maar de deur blijft dicht deze keer. Igor is onverstoorbaar en probeert zich op de vlakte te houden en vooral zo normaal mogelijk over te komen. Als we hem vragen waarom de campagne van Yisrael Beiteinu zo goed is, raakt hij de kern: omdat iedereen het over ons heeft.

Onderbuikgevoel
Lieberman raakt het onderbuikgevoel van veel Israëliërs. Daarom is hij erin geslaagd om de verkiezingscampagne te domineren. Liebermans verkiezingsleus: Zonder Loyaliteit Geen Burgerschap. In Liebermans eigen woorden: of je bent loyaal aan Israël, dus je gaat in dienst of doet nationale service, of je vliegt het land uit. Daarmee was hét verkiezingsthema geboren. Iedereen moest zich erover uitlaten, of je nou wilde of niet. Maar niemand die zo duidelijk was als Lieberman en dat waarderen veel kiezers. In de laatste peilingen staat Lieberman op bijna twintig zetels in de Knesset. Ongekend hoog. Zijn populariteit boezemt veel politici angst in. Ze weten eigenlijk niet hoe ze met de radicale Lieberman moeten omgaan. Zoals dat hier in Nederland met Wilders gaat eigenlijk. Net als Wilders weet Lieberman steeds weer de aandacht op zich te vestigen met eigenzinnige, vaak radicale standpunten. De andere politici moeten steeds reageren, ze zijn steeds een stap te laat.

Negatieve campagnes
Opvallend is ook de grote mate van negative campaigning tijdens deze verkiezingsstrijd. De partijen hebben drie weken de tijd en die gebruiken ze vooral om elkaar zwart te maken. Livni ageert tegen Netanyahu, Netanyahu tegen Livni. Barak tegen Lieberman en ga zo maar door. Barak, de meest gedecoreerde militair van Israël, verwijt Lieberman nooit in het Israëlische leger gediend te hebben en suggereert dat hij geen idee heeft wat het is om iemand te doden. Met andere woorden: hoe staat het met de loyaliteit van Lieberman aan Israël? Als Nederlander blijft deze manier van campagne voeren vreemd aandoen, maar ook in de VS en Groot-Britannië bijvoorbeeld is het de normaalste zaak van de wereld. Maar hoe effectief is negative campaigning bij een electoraat dat toch al teleurgesteld is en al helemaal klaar is met alle ‘oude politici’?

Oude politiek
Immers, Netanyahu en Barak zijn allebei al eens premier van Israël geweest. En in beide gevallen was het geen onverdeeld succes. Het zijn de gezichten van ‘de oude politiek’. Lieberman doet eigenlijk ook al een tijdje mee. En bij de kleinere partijen zitten eveneens veel oude rotten. In feite lijkt alleen Tzipi Livni, leider van Kadima, nieuw en fris. Ook al is ze sinds 1999 actief in de Israëlische politiek en vanaf 2006 minister van Buitenlandse Zaken in de regering Olmert. Livni is populair. Ondanks het ontbreken van militaire ervaring. Ondanks het feit dat ze een vrouw is, hetgeen in de Israëlische politiek geen makkie is. Ondanks haar onervarenheid, aldus velen. Daar staat tegenover dat ze geen zweem van corruptie om zich heen heeft. Een grote plus in het huidige Israël. Tijdens haar strijd om de opvolging van Olmert binnen Kadima droeg ze de bijnaam ‘De Schone Dame’.

EenVandaag
Igor begint inmiddels een beetje onrustig te draaien terwijl hij zijn antwoorden geeft. Nee, Yisrael Beiteinu is er niet alleen voor de 1 miljoen joodse Russische emigranten in Israël, aldus Igor. Zo zijn ze begonnen in 1999, maar nu is Liebermans partij is er voor iedereen. Voor iedereen die loyaal is aan Israël natuurlijk. De man met de dikke sigaar komt steeds vaker om de hoek kijken of we nog niet klaar zijn. We houden ons aan de afspraak, bedanken Igor hartelijk en gaan weer verder. Beneden aan de trap komen we een camerateam van EenVandaag (online) tegen. Ze zitten te wachten op een tweede kans. Ze hadden ons bezoek willen filmen, maar daar kon geen sprake van zijn. Sterker nog, ze mogen alleen off-camera interviews doen. Voor hun blog wellicht.

Na dit curieuze, maar leerzame bezoek, hergroeperen we met de andere Academieleden. Zij zijn bij andere partijen zoals Likud, Meretz en Kadima op bezoek geweest. We staan nu voor de deur bij het Rode Kruis. Hier staat ons een geheel andere realiteit te wachten…

Over de schuivende machtsverhoudingen in de wereld. Geïnspireerd door lezingen over China, Rusland, het Midden Oosten, de Verenigde Staten en de Europese Unie zullen studenten een nacht lang in Hotel Arena discussiëren én speculeren over de veranderingen in de machtsverhoudingen in de komende eeuw.

De nacht wordt ingeluid met lezingen, debat en cabaret. Enerverende sprekers zullen de huidige machtsverhoudingen op het wereldtoneel en de veranderingen hierin in de 21ste eeuw uiteenzetten. Ook zijn er debatten tussen vertegenwoordigers van Brazilië, Rusland, India en China en wordt tevens ingegaan op de macht op de financiële markt en de macht van de media.

Diverse deskundigen zullen hun licht laten schijnen over de schuivende machtsverhoudingen. Te gast zijn onder anderen voorzitter van de Sociaal-Economische Raad Alexander Rinnooy Kan, oud ambassadeur van Nederland in China Dirk Jan van de Berg en directeur van het Bureau Den Haag van de Europese Commissie Ludolf van Hasselt. Aan de lezingen en debatten nemen ook Bert Bruggink (CFO van Rabobank Amsterdam), Ruth Oldenziel, Jort Kelder, Froukje Jansen, Willem Middelkoopen en Francisco van Jole deel.

Afgesloten zal worden met DJ Egbert Jan Weeber en Arjuna Schiks LIVE. Bekijk ook de website, hier zijn tevens de kaarten te koop.

Politiek plus messianisme leidt tot catastrofes!