Deze week schrijven Geert en ik iedere dag voor het weblog van Dagblad De Gelderlander. Gisteren hebben we met verschillende organisaties gesproken over de Palestijnse kant van het conflict en hebben we een Palestijns vluchtelingenkamp bezocht.

Ctrl-Alt-Delete. Het staat met grote grafittiletters aan de Palestijnse zijde van de vijf meter hoge afscheidingsmuur gekalkt. Een stil, maar duidelijk protest. Deze muur is door de Israëliërs langs de gehele linie van de Westelijke Jordaanoever gebouwd. Het prikkeldraad en de mannen met mitrailleurs bij de grenspost doen denken aan een zwaarbewaakte gevangenis. Naast ons staat een Palestijn, wiens auto grondig wordt doorzocht. Wij mogen na een korte check gewoon doorrijden.

Op de Westelijke Jordaanoever wonen 2,5 miljoen Palestijnen. Daarnaast zijn er zijn er 149 Joodse nederzettingen gebouwd. Joden trokken hier naar toe om zich hier te vestigen in de overtuiging dat “god hen dit land heeft beloofd”. Deze nederzettingen worden door de Palestijnen maar ook door de VN gezien als een cruciale belemmering van het vredesproces.
De VN-organisatie OCHA laat ons kaarten zien die laten zien dat de Joodse nederzettingen en de wegennetwerken daaromheen een ernstige schending zijn van de vrijheden van de Palestijnen. Voor hen is het verboden om gebruik te maken van het wegennetwerk dat is gebouwd voor de Joden. Deze wegen delen de Westelijke Jordaanoever op in verschillende stukken. De vertegenwoordiger van OCHA licht toe dat dit in de praktijk lastige situaties oplevert: “Stel je voor je bent een boer. Op een dag staat er een ommuurde weg midden in je land, zodat je ineens geen plek meer hebt om je koeien te laten grazen.” Ook de meer dan 600 checkpoints waar mensen gecontroleerd worden vormen , een belemmering van de bewegingsvrijheid van de mensen in dit gebied.

’s Middags zijn we in een Palestijns vluchtelingenkamp. Het woord vluchtelingenkamp doet denken aan tentenkamp. Dit “kamp” staat er echter al sinds 1948 toen de Joden Israel stichtten en bestaat uit betonnen gebouwen en huizen. Inmiddels is het kamp uitgegroeid tot een dorp met een bevolkingsdichtheid van 13.000 mensen per km2. De leider van de gemeenschap vertelt ons over het leven als vluchteling: “Op het gebied van gezondheidszorg, onderwijs en voedsel zijn we totaal afhankelijk van de hulp van de VN, 85 % van de mensen is werkloos.” De uitzichtloze situatie waar deze mensen zich in bevinden is schokkend en laat een diepe indruk op ons achter.