“Het is toch ongelofelijk. Al die boeken die ik als kind had kunnen lezen in plaats van de zondagse bezoeken aan de kerk. Ik heb er verdomme dertig jaar over gedaan om die last van mijn schouders te laten vallen. Nu kan ik eindelijk zorgeloos leven: ik mag zijn naam ijdel gebruiken … ik mag echtbreken … en ik kan de dienstmeid van mijn naaste begeren. Op zondag!”

Kees Torn (winnaar Poelifinario 2007) maakt cabaret zoals het ooit is begonnen in theatercafé Le Chat Noir in Parijs; niet alleen humoristisch, maar ook intelligent, spottend, kritisch beschouwend en muzikaal. Met minimale middelen bespiegelt hij in zijn shows grootse thema’s, zonder pretenties. Liefde, dood, de zin van het leven; het komt bij Torn allemaal aan bod. In zijn nieuwste show, Einde Verhaal, laat hij de bijbel als invulling voor de zin van het leven vallen om vervolgens zijn eigen levensdoel te creëren: een whiskey met sigaar, zijn piano én, vooruit, zijn vriendinnetje. Op zijn kenmerkende nonchalante wijze weet hij de wereld om te zetten in briljante woordgrapjes en virtuoze liedjes waaruit uiteindelijk een verhaal is te destilleren: het is Einde Verhaal.

Kees Torn, Dood en Verderf. ‘Lullige manieren om dood te gaan’.

Kees Torn lijkt niet van deze tijd. Hij draagt rare pakken en staat rokend en whisky drinkend op het podium. Toch is hij zich wel degelijk bewust van de wereld om zich heen. Zijn humor, veelal verpakt in knap gecomponeerde liedjes, is realistisch en altijd met een kwinkslag of onverwachte wending. Voortdurend etaleert hij op laconieke wijze zijn spitsvondigheid: in woordgrappen en metrische zinnen, laverend tussen ernst en luchtigheid.

Zijn vorige voorstelling, Dood en Verderf, is bekroond met de prestigieuze Poelifinario: de prijs die jaarlijks door een vakjury wordt uitgereikt voor het meeste indrukwekkende cabaretprogramma. In die voorstelling weet hij allerlei aspecten van de dood op een lichtvoetige manier te benaderen, zonder te vervallen in oppervlakkigheid. In Einde Verhaal spot hij met zijn succes en laat derhalve alles achterwege dat indrukwekkend is: ‘om vooral niet in Carré te eindigen’.

Gezien: vrijdag 6 november 2009, Posttheater Arnhem.