Ooit verkleed als jonge liberaal rotte appels en flyers met Mitte’s FDP-afgezant Kurt M. Lehner uitgedeeld? Om direct daarna op een CDU partij-bijeenkomst in zo’n geoliede campagnemachine terecht te komen, dat Angela Merkel na iedere ingestudeerde pauze in haar speech onbewust je handen laat applaudiseren?

En misschien vooral omdat Merkel overtuigend sprak over het belang van eenheid, een starke Union om Duitsland de nodige stabiliteit te bieden. Maar is Duitsland wel zo’n Union? Als wij de woorden van Oene van der Wal, Elsevier-correspondent in Berlijn, moeten geloven betekent 20 jaar muurloos Berlijn in de praktijk eigenlijk minder dan in Nederland gedacht wordt. De Duitsers hebben nog steeds Mauer im Kopf.

En misschien wij ook wel, aangezien onze poging het DDR-museum te bezoeken resulteerde in een afleidende confrontatie met een groot anti-abortusprotest. De paar honderd protesteerders scandeerden geen leuzen met zelfgekluste kartonnen bordjes, maar kozen een effectiever middel om hun boodschap over te brengen; ze vormden een stille tocht, terwijl ze withouten kruizen in hun handen droegen, intussen omringd door indrukwekkende Polizei-bussen. Gefascineerd door deze paradoxale vorm van campagnevoeren, leidde deze tijdrovende detour tot een teleurstellende, maar voorspelbare keuze: het DDR-museum werd van het programma geschrapt. Dat de onbewust nog aanwezige scheiding zelfs op ons programma invloed zou hebben. Gelukkig zit ons hostel in Oost-Berlijn. Nog een beetje DDR.