En weer een blog met een zeer populaire hashtag als titel. Borgen. Een regelrechte hit op twitter en elke politieke junk heeft het gezien, kijkt het nu of heeft het minimaal op zijn/haar ‘moet-nog-gelezen-en-of-bekeken-worden’ lijstje staan. De BBC noemde de serie al ‘dé nieuwe hit die je gezien moet hebben’. Normaliter kom ik al-tijd rijkelijk laat achter briljante dingen; de handigheid van een iphone, geniale websites, dat uggs toch best warm zijn in de winter, internet bankieren, green wheels etc. etc Uiteraard ontdekte ik borgen ook pas ruimschoots nadat elke politieke hipster de eerste twee seizoenen al zeven keer van achter naar voren gekeken had en inmiddels meer Deense worden kende dan alleen het veelgehoorde ‘hej hej’ en ‘tag’. Maargoed, ook rijkelijk laat ontdekte briljantie, blijft briljantie.

Waarover?

Borgen de serie dus. Voor wie het niet kent: Borgen is een Deense politieke thriller waarin Birgitte Nyborg (op wie je ongeacht geslacht en geaardheid vanaf aflevering één verliefd bent) gevolgd wordt. Zij wordt onverwachts gekozen tot de eerste vrouwelijke premier van Denemarken. De serie is tweeledig; aan de ene kant wordt de Deense politiek zowel inhoudelijk als qua politiek spel getoond, anderzijds krijgt de kijker inzicht in het privéleven van Birgitte en de druk die het premierschap daarop legt.

Verslaving:

Afgelopen anderhalve week heb ik heel wat uren slaap ingewisseld om Borgen te kunnen kijken. 2 seizoenen, 20 afleveringen van 60 minuten heb ik er in 10 dagen doorheen gejaagd. Stoppen met kijken is geen optie, de ‘nog eentje dan’ gedachte blijft onophoudelijk komen, letterlijk totdat je ogen dicht vallen en je de volgende ochtend met de afdruk van je laptop op je gezicht wakker wordt. Toen zich gisteren de aftiteling van de laatste aflevering van het tweede seizoen over mijn beeldscherm bewoog voelde ik letterlijk even leegte. Wat nu? Wat moest ik nu gaan doen ‘s nachts? Slapen? Een nieuwe serie zoeken? De twee seizoenen gewoon nog een keer gaan kijken? Mijn eerste nacht overleefde ik door het schrijven van dit blog. Gelukkig ben ik geboren met een gezonde dosis relativeringsvermogen en is en blijft een serie, maar een serie. Maar toch. Hoe is het mogelijk dat deze serie zo fascinerend is? Waarom zijn zowel politiek geïnteresseerden als niet politiek geïnteresseerden zo enthousiast? En misschien wel de belangrijkste vraag: wat kunnen we leren van Borgen?

Fascinatie:

Ten eerste waarom deze serie zo fascinerend is. Voor de politieke junk, je weet wel die mensen die hysterisch worden als hun nu app meldt dat Brinkman uit de PVV stapt, van die idioten die nachtenlang Al-Jazeera aan het livestreamen zijn, van die mensen die alles uit hun handen laten vallen als politiek24 een spannend en belangrijk debat uitzendt, dat soort. Het soort dat niet altijd begrepen wordt. Voor dit soort mensen is borgen wellicht zo fascinerend vanwege de parallellen tussen de Deense en de Nederlandse politiek. Zowel qua beleid, politieke vraagstukken als politiek klimaat waarbinnen de serie zich afspeelt. Zo heeft Birgitte Nyborg ook te maken met een rechts populistische partij die steeds populairder wordt. Komen onderwerpen als de oorlog in Afghanistan, ontwikkelingssamenwerking, meer macht naar Brussel en het hervormen van de zorg aan de orde. Personen die de Nederlandse politiek op de voet volgen zien deze, in iets gewijzigde vorm, terug in de serie.

Spanning en sensatie:

Maar de macht van Borgen reikt verder. Ook niet per definitie politiek geïnteresseerden worden hartstochtelijk gegrepen door de serie. Komt dit door de politieke intriges die blootgelegd worden? Door de persoonlijke noot die het verhaal heeft? Door het, wellicht ietwat geromantiseerde, spannende beeld dat er van politieke besluitvorming wordt neergezet? Ik moet u het antwoord schuldig blijven. Desalniettemin raakt de serie een gevoelige snaar. En wanneer het alleen om de persoonlijk aspecten en het privéleven van de hoofdrolspelers zou gaan, zou men wel een andere, op dat front betere, serie kijken. Blijkbaar wordt politiek op een of andere wijze de moeite waard gemaakt voor de kijker. Momenteel zendt omroep MAX de docusoap ‘In het Haagse’ uit op de Nederlandse televisie. In het programma wordt een kijkje in de Nederlandse politieke keuken geboden. Zo is in een van de afleveringen de altijd sympathieke Kamervoorzitter Gerdi Verbeet te zien die beslist welke vragen besproken gaan worden tijdens het vragenuurtje. Voor mij, als junk dus, best leuk om eens te zien hoe die beslissingen tot stand komen. Voor mijn vrienden, wat minder junk, absoluut niet boeiend en zij haken dan ook binnen drie minuten af bij dit programma. ‘In het Haagse’ is beduidend minder spannend dan Borgen. Is Borgen dan wel realistisch? Een terechte vraag; als we (ex)-politici moeten geloven heeft het veel raakvlakken met de waarheid. Met je jas nog aan je kinderen in bed stoppen, het onderhandelen, de concessies die gedaan moeten worden op politiek en privé terrein en het politiek spel. Volgens de Haagse incrowd een redelijke getrouwe weergave van de werkelijkheid.

Andere kijk op politiek (nieuws):

Wat mij brengt op de laatste vraag die gesteld werd. Wat kunnen wij leren van Borgen? Ten eerste dat we meer mensen bij de politiek kunnen betrekken als het spannend gemaakt wordt. Wanneer er iets spannends gebeurd krijgen mensen ontegenzeggelijk het gevoel dat ze ‘het’ niet mogen missen. Waarom kijkt anders nagenoeg iedereen naar buiten wanneer er een ambulance met sneltreinvaart voorbij komt scheuren? Houdt dit spannend maken in dat we de politiek moeten gaan romantiseren en overdrijven? Wat mij betreft niet. Politiek is namelijk spannend. Alhoewel ik me terdege besef dat het vaak saai, moeilijk, ondoorgrondelijk en grijs lijkt is niets minder waar. De onderhandelingen in het Catshuis momenteel, de schaduw Catshuis onderhandelingen van de politieke jongerenpartijen, het kiezen van een nieuwe lijsttrekker van de PvdA en straks van het CDA en het nieuwe initiatief G500; stuk voor stuk hele bloedstollende praktijken. En toch laten bovenstaande happenings maar weinig harten sneller kloppen. Wellicht is het heilzaam om politiek aantrekkelijker te maken door meer aandacht, uitleg en vooral duiding bij het politieke nieuws. Geen Ferry Mingelen die in Haags jargon uitlegt wat er in Den Haag plaatsvindt. Maar (jonge) vlotte mensen die als een soort langs-de-lijn verslaggevers het nieuws gaan verklaren. Die de anders zo ondoorzichtelijke achtergronden inzichtelijk gaan maken, die laten zien waar de poppetjes in Den Haag nou daadwerkelijk mee bezig zijn, die als een soort schaakspel de bewegingen van de pionnen attesteren, de achterliggende belangen naar de oppervlakte drijven. Die kortom; het spannende van de politiek weer spannend maken. Hoe? Via een nieuw televisie programma, kranten, tijdschriften en natuurlijk social media. Ik geloof er heilig in dat dit zou kunnen werken. En dat er dan meer mensen politiek geëngageerd worden. Daarbij geloof ik ook dat meer inzicht in het politieke spel onze vertegenwoordigende macht alleen maar democratischer zou maken.

Open sollicitatie:

Mocht er iemand zijn die dit leest en hier wat inziet; ik ken nog wel een stuk of 25 jonge mensen die een dergelijk initiatief graag op poten zouden zetten. En tot besluit; gaat allen Borgen kijken! Hieronder vast de trailer van het eerste seizoen om u lekker te maken:

Wel één waarschuwing vooraf: Borgen kan uw nachtrust en die van uw omgeving ernstige schade toebrengen…

http://www.youtube.com/watch?v=Axpny2XepS0