Es ist hier Wun-der-bar

Ik ben heel dicht in de buurt gekomen van Merkel. Bzzzt.

De grote CDU-rally is een non-descripte gymzaal. Op de weg naar de ingang voel ik een wat bedrukte sfeer. Dat komt misschien omdat voor op de weg doodgravers staan in een wake om de recent overleden ’solidariteit’, verderop in zwart geklede jongeren op zeepkisten zwarte folders uitdelen, en vlak voor de bewaking een paar klimaatactivisten worden weggestuurd.
Michael heeft een zwarte hoge hoed op, en staat op een zeepkist. Hij demonstreert tegen het CDU, omdat de partij het recente besluit van het Constitutioneel Hof dat het huidige kiessysteem ongeldig noemde, naast zich neer legt. Michael vindt het onverkropbaar dat alle partijen, van links naar rechts, voor een kiesstelselwijziging zijn, behalve het CDU. Als enige reden daarvoor kan hij aanwijzen dat het CDU behoort tot een van de ‘powers that be’.

Binnen valt de bedruktheid van me af. Een dikke man, verkleed als één van de blues brothers, met zwart pak, bril en hoedje, is erg tevreden het hele gebeuren aan het filmen. Hij vindt het leuk als ik een foto van hem neem.
Ik kijk de zaal rond. Je voelt hier- macht! Bewakingsmensen, ontvangstcommissies, enorme posters, veel mensen. Maar het is een elegante macht, met een bepaalde zelfverzekerdheid. Om me heen zie ik alleen maar nette mensen, geen bankiers, ook geen dokwerkers. Huizenbezitters, gezinsmensen, een auto, misschien twee: je buren. Ze zijn vervuld met rust, en vooral hoop. Ze weten dat ze aan de winnende hand zijn, en ze voelen een moreel gelijk aan hun kant. De zaal is ook anders dan bij de SPD-rally ingedeeld: er is geen voorop in de zaal gestelde selectie van mediageniek klapvee opgesteld; verderop is wel een bescheiden tribune opgesteld voor ‘enthousiaste CDU-jugend’; dit blijkt later Team Deutschland te zijn, het jongeren campagneteam van het CDU. Zonder al te veel moeite weet ik tot aan de meest dichtbijzijnde rijen te komen. Ik sta nu minder dan vijf meter af van Angela Merkel. Op het podium speelt zich een TV-show af. Een charmante man onderwerpt Merkel aan een warme ondervraging, op een journalitiek toon, en Merkel geeft gevat antwoord. Er wordt veel gelachen; en wanneer Merkel zich ergens verspreekt maar zich er weer geestig uit weet te te redden, is de betovering compleet. Merkel ist die Kanzlerin. De menigte scandeert. De ondervrager wacht geduldig, en zegt dan dat Angela er een beetje vermoeid uitziet. Ja, dat klopt, zegt ze. Ze is net vier dagen in Pittsburg geweest om met de wereldleiders een aanpak van de fianciële crisis te bedenken.
Een groepszucht: ze is Staatsvrouw.
Maar zeker ook een vrouw van het volk. Na het vraaggesprek wordt een directe satellietverbinding met Beieren tot stand gebarcht, waar voorzitter van zusterpartij CSU, Horst Seehofer, tegelijkertijd bezig blijkt te zijn met een rally in een zonnig München. De gymzaal is nu plotseling het midden van een rally-ende wereld. Seehofer prijst Merkel, als mens en Kanselier, en biedt haar namens het CSU een bierküchenherz, een traditioneel Beiers gebak aan, met de tekst: “Für Angela, unsere Sonneschein”. Bas Heijne, die met ons mee is in Berlijn, vertelde dat hij vertederd was om de glimlach die de koek bij de stugge vrouw teweegbracht. Paradoxaal genoeg is de veel uitgeplozen maar nooit geduide mysterie dat Merkel is verworden tot het centrum van een persoonlijkheidscultus- en het staat me niet tegen, het neemt me voor haar in.
Angela wordt door de ondervrager bdeankt, en ze gaat met applaus van het podium af. Vrijwel onmiddelijk springt er een blonde vrouw van voorbij de veertig jaar in een strakke leren broek waar je u tegen zegt het podium op, en zet met een band het speciaal voor Merkel geschreven lied ‘Superfrau’ in. Een christen-democraat naast me fluistert me in dat ze heel bekend is geweest in Oost-Duitsland. Gute Musik. De stijl van het lied valt het best te omschrijven als een mengeling tussen ‘Eurodance’ en Rammstein. De ondervrager, die op het podium is achtergebleven, doet de de bassist na. Had ik al gezegd dat de sfeer er goed in zit?
Het gevoel dat ik vroeger had, toen ik nog met het hele gezin keek naar het eerste seizoen van Idols, overviel me. Ik was hier getuige van een vriendelijke, moderne, televisievolkscultuur. Niets folkloristisch aan, gewoon wat de gemene deler van West-Europese burgers ‘leuk’ vindt. Het gevoel van het CDU.
De toespraak die Merkel hierna hield was zeer inhoudelijk. Met trots ging Angela in op het erfgoed van CDU-econonoom Ludwig Erhard, schrijver van Wohlstand für Alle en de vader van de sozial-marktwirtschaft, het ‘Rijnlandse’ economische model waarmee Merkel claimde niet alleen de beste papieren te hebben om de crisis op te lossen, maar waarmee ook de sociale rechtvaarigheid zou kunnen worden gewaarborcht, terwijl er banen bijkomen door economische groei. Ze sprak haar absolute voorkeur uit voor het regeren met de FDP. Ze ging in op onderwijs, en de zorg voor ouderen. Ze eist het succes op van de afgelopen vier jaren, en claimt dat slechts het CDU weer stabiliteit kan garanderen. Dit zonder auto-cue, en zonder, zoals Steinmeier gisteren wel deed, van haar papier te lezen. Het was wervelend.
Terwijl ze van het podium af gaat, snel ik naar voren; ik wil haar hand schudden. Helaas. Ik kom tot op twee meter afstand, maar ze wordt langs me heen geleid. Maar toch: bzzzt.

Er is na Merkels vertrek voor de aanwezigen uitstekende erwtensoep met Frankfurterworst voorhanden, gratis. En ik nam een biertje, dat was lekker. Toen ik buiten kwam, was ik de demonstranten helemaal vergeten.

This entry was posted on Sunday, September 27th, 2009 at 2:11 am and is filed under 09-10.