Niet lang, ben ik bang. Deze gebeurtenis zal ongetwijfeld genoemd worden tijdens de oudejaarsoverzichten van televisiezenders en wellicht tijdens de serieuzere noot van de oudejaarsconference, en ik durf nu al te stellen dat het bij de meeste mensen vooral een ”oh ja” gevoel zal oproepen. Of ben ik nu te pessimistisch?

Ik denk het niet. Door de dood van grensrechter Richard Nieuwenhuizen was het land eveneens twee weken in rep en roer. Het amateurvoetbal in het gehele land werd afgelast, tienduizenden voetbalsupporters hebben bordjes met respect omhooggehouden, en duizenden hebben de stille tocht voor de grensrechter meegelopen. Het moest en zou nu echt afgelopen zijn met de agressie in het voetbal. Het voetbalseizoen is inmiddels ten einde en de overtredingen en agressie zijn net zo erg als ze altijd geweest zijn. De periode van bezinning heeft niet eens een maand geduurd. De overzichten in de media van een seizoen eredivisie hebben de dood van Richard Nieuwenhuizen allemaal opgenomen. Allemaal gaven ze aan dat deze acties geen fluit hebben geholpen.

Wat kan deze ultrakorte aandachtsspanne verklaren? Zal het liggen aan de media, aan het internet, aan de overvloed van informatie die beschikbaar is? Vast wel. Maar zonder de media, het internet en de overvloed van informatie zou er waarschijnlijk niet door zoveel mensen gezocht zijn naar de jongens en zou het nieuws over de dood van Richard Nieuwenhuizen Almere en Amsterdam waarschijnlijk niet verlaten hebben. In plaats van te klagen zullen we er waarschijnlijk maar mee moeten leren leven dat alles, en dus ook maatschappelijke verontwaardiging op grote schaal, vergankelijk is.

*naar het boek De helaasheid der dingen van Dimitri Verhulst
Foto credits: Judy

Innesto
Daarom heeft voorzitter Wouter Beke de Innesto vernieuwingsoperatie opgezet, waarbij dialoog centraal staat. Kort uitgelegd start Beke met een brainstorm van 30 high potentials, breidt deze vervolgens uit naar een groep van 300 die verder debatteren en een voorstel van congrestekst neerschrijven om uiteindelijk in dialoog te treden met alle leden en afdelingen.

Risicovolle strategie
Wat opmerkelijk is aan deze vernieuwingsoperatie is dat de partij heel open de dialoog aangaat. Twee weken geleden heeft Beke de ontwerptekst voorgesteld aan het brede publiek. Dit is een risicovolle stap voor een partij. De media en alle andere partijen hebben immers zicht op het voorstel van de partijtop én op het finale resultaat. Dus ook op welke standpunten de partijtop wilde innemen maar zijn weggestemd of geamendeerd door de basis.

Een ander risico was dat de media zich zouden focussen op enkele punten en deze zouden uitvergroten. En dit is in eerste fase ook gebeurd. De media reduceerden de 85 pagina’s tellende voorstellen tot één krantenkop: “CD&V wil de zomervakantie inkorten”.

The Conversation Party
De toon was gezet, de dialoog was gestart. Bijna twee weken lang was er mediadekking. Vakbonden, leerlingen en kusthoreca (wie dacht dat de dialoog enkel zou draaien rond de leerkansen van de leerlingen dacht verkeerd…) reageren afwijzend op het vakantievoorstel. Vervolgens komen positieve geluiden rond dit voorstel, bekritiseren analisten de rol die de media hebben gespeeld in de eerste berichtgeving, mogen verschillende CD&V-mandatarissen in alle media de voorstellen komen uitleggen, worden ook andere voorstellen belicht,… Dit alles wordt versterkt door de verschillende Innestostudiedagen die CD&V organiseert in het zog van de bekendmaking van de tekst. Na één week volgt een onderwijsdialoog, de week daarna een studiedag over Europa en komend weekend een dag met het thema gezin, telkens open voor leden én niet-leden. Eén doel lijkt alvast bereikt: naar het model van The Conversation Company van Steven Van Belleghem wilde CD&V The Conversation Party worden.

In de media kunnen we de consensus optekenen dat Innesto tot nu alvast een geslaagde operatie was. Verschillende journalisten loven CD&V dat ze er terug staan met een duidelijk verhaal met uitgesproken keuzes, waarbij heilige huisjes niet gespaard blijven. Een krant schrijft: CD&V, met de D van Durven.

Wat wordt het verkiezingsthema in 2014?
De verkiezing aller verkiezingen (zowel het Europese, federale en de regionale parlementen worden dan op één moment verkozen) vindt plaats binnen jaar. CD&V heeft nu alvast een momentum gecreëerd waarbinnen ze haar stoffige imago kon afwerpen, zich met concrete voorstellen kon profileren en de dialoog trachten aan te gaan met leden en middenveld. Maakt dit dat ze de verkiezingen wint in 2014? Dat valt te betwijfelen. Maar de partij doet er alvast goed aan om de focus te leggen op inhoudelijke punten. Dit is niet enkel in het belang van CD&V zelf, maar van de politiek in het algemeen. Zeker in België, waar we dreigen opnieuw in een verkiezingsstrijd rond het communautaire te vervallen. Want dat is alvast de strategie van de N-VA: de verkiezingen gebruiken als een referendum om België om te vormen tot een confederale staat met een autonoom Vlaanderen. Door met een inhoudelijk programma naar buiten te treden zegt CD&V alvast niet mee te stappen in deze strategie, dat de verkiezingen niet opnieuw mogen draaien rond enkel de staatshervorming. En al alleen daardoor is de Innesto-operatie in mijn ogen alvast belangrijk.

Foto: CD&V

Dat gezegd hebbende, maak ik weleens een uitzondering. Zo kan ik nu misschien toch met trots een aantal hunebedden bij naam opnoemen en is er toch een lesbisch of feministisch onderwerp dat me de laatste weken bezig blijft houden. Zie hier: “Vader moet vader zijn, geen tweede moeder” .

Het artikel gaat over veel meer, maar ik pik er een paar dingen uit. Het begint bijvoorbeeld al een beetje ongemakkelijk: “Aan één moeder hebben kinderen al meer dan genoeg”, hmmm. Misschien een beetje ongelukkige woordkeuze, maar in feite diskwalificeert dit lesbische stellen al voor het ouderschap. Dat is nog niet wat me het meest stoort, dus ik laat het hier even bij een verwijzing naar de National Longitudinal Lesbian Family Study die het tegendeel denken aan te tonen.

Maar als ik verder lees, dan breekt mijn spreekwoordelijke klomp, met zinsneden als:
 “Als een vader op zijn papadag het huishouden niet voor elkaar krijgt, wordt hem verweten dat hij een slechte vader is” of “Van vaders wordt verwacht dat ze net zo zorgen, troosten en praten met hun kinderen als moeders doen” en “vaders zijn er voor om dit [wilde gedrag van jongentjes] te reguleren … De typische vaderrol van de gezaghebber en grenzensteller.”

Bestaan er mensen of professionals die serieus op zo’n manier praten over gender rolpatronen van ouders en kinderen?! Ik weet niet eens waar ik moet beginnen omdat het zo voor de hand ligt. Een opvoedrol ligt toch niet bestemd in het geslacht van de ouder, maar in het karakter van en in goed overleg tussen beide ouders? Het zal je maar gebeuren dat de moeder een grenzensteller zou zijn en de vader een trooster in hart en nieren. Dan ben je verloren als kind. Duidelijk.

Als de auteurs van dit stuk nog gezien worden als de gevestigde orde dan maak ik me ook een beetje zorgen over de jongetjes die we puur en alleen opvoeden als gezaghebbende reguleerders en de meisjes als troostende overleggers. Misschien is het tijd voor de kinderen in Nederland de barricades op te gaan, zoals dit meisje hun al voorging.

Foto: PARANOID_SHIKSA_FEMINISTA

Jeugd
In het klassieke Amsterdamse café Hegeraad schetst Warre zijn jeugd in de de Betuwe. Geïnspireerd door Eric Clapton begon hij op zijn zevende met gitaarspelen. De omgeving die  zijn ouders, zelf succesvolle kunstenaars, vormden was erg belangrijk. Talent alleen is geen garantie voor ontwikkeling. Als je drumstel bij elke slag in elkaar stort, is de lol er snel van af merkt Warre nuchter op. In een artistiek gezin opgroeien had ook nadelen, naast herkekinning gaf het ook twijfels. Het is niet iets wat je zelf ontdekt en verovert. Het is er altijd al geweest en daarom vraag je je soms af of het wel echt van jou is. Naast de lessen die hij kreeg op de muziekschool in Tiel ging hij vanaf 14-jarige leeftijd naar het Conservatorium van Amsterdam. Hier studeerde hij aan het Junior Jazz College, een opleiding voor jonge muzikanten.

Elke zaterdag reisde hij met zijn vader naar Amsterdam ook toen hij met zijn gezin naar Gent verhuisde. Toegelaten tot de bachelor jazz gitaar kwam zijn muzikale passie echt in een stroomversnelling. Het conservatorium is ook een soort sportschool: je oefent om steeds moeilijkere dingen almaar sneller en beter te kunnen spelen. Na twee jaar jazz gitaar stapte hij over naar klassiek compositie. “In jazz spreek je over het algemeen minder dingen af, dingen ontstaan, je improviseert. Dit geeft uiteraard vrijheid, maar dit procedé beperkt ook. Hoe groot is de kans dat, als je niets afspreekt, iedereen tegelijk stil is?” Warre had behoefte aan meer controle, om de muziek precies te kunnen vormen zoals hij dat wilde. Verder was er op de compositie afdeling meer ruimte voor eigen experimenten. “Wat ik soms nog welleens mis is de intieme band die je met je instrument hebt. Je vergroeit met zo’n ding. Op een gegeven moment is het niet meer iets dat los van je staat. Het wordt een direct verlengstuk van je muzikale gedachten.”

“Wat ik soms mis is de intieme band die je met je instrument opbouwt.”

Muzikale zoektocht
Muziek verzinnen is een zoektocht; het speuren naar goudklompjes zoals Stravinsky zei. Warre  componeerde muziek voor series en toneelstukken, maar schreef ook concertante muziek. Of hij zich wilt focussen op zelfstandige muziek of op muziek die deel uit maakt van een groter kunstwerk weet hij nog niet. Hij is erg geraakt door de combinatie van beeld en geluid maar als oren vergezeld worden door ogen kunnen de eerstgenoemde nog wel eens het onderspit delven. Uiteraard valt het een met het ander te combineren maar als puntje bij paaltje komt wilt hij toch componist zijn; een verschil maken met de noten die hij schrijft.

Kunst laat zich niet lineair verbouwen. Wij kunnen stellen dat we bepaalde fenomenen beter begrijpen dan Einstein en Newton dat deden, maar beweren dat de huidige componisten beter zijn dan Bach is een stuk problematischer. Dit komt denkt Warre omdat er voor kunst geen algemeen aanvaarde toetsing is zoals die er wel is voor de wetenschap. Wetenschap wordt beoordeeld op de mate waarin ze verklaart. In de beoordeling van kunst ontbreken dit soort wijdverspreide voorwaarden. Wat iemand van kunst vindt moet hij of zij vooral zelf bepalen. Vaak wordt het daar dan bij gelaten en volgt er geen verdere discussie. Raar, want over morele beoordelingen, waar toch ook geen algemene criteria voor zijn, kunnen mensen uren twisten. Juist omdat die algemene definities er niet zijn. Wellicht is het bij ons mensen zo geëvolueerd. Als een stam verschillende opvattingen zou hebben over wanneer iets waar of onwaar is zou dat grote problemen voor de overleving opleveren. Uiteenlopende ideeën over goed en kwaad zijn ook nog steeds erg onhandig. Een verdeelde beoordeling over mooi of lelijk is in vergelijking dan een peulenschil.

Muziek is in mijn ogen een uitzonderlijke en bijna magische kunstvorm. Ze is namelijk (vrijwel) altijd abstract. Er wordt in het kunstwerk niet gerefereerd aan iets daarbuiten. Op een aantal uitzonderingen na hoor je in muziek geen geluiden die afkomstig zijn uit de wereld die zich buiten het muziekstuk bevindt. Een boek, schilderij of film kan je beoordelen als onrealistisch, wat muziek betreft zou zo’n opmerking eigenlijk overbodig zijn, pointing out the obvious. Toch is muziek in staat, zonder gebruik te maken van externe facetten, tot samenhang. Dit betreft dus een logica die puur muzikaal is.

Kunst speelt zich voor een groot deel af in de verbeelding. Een moord op het toneel is niet ketchup. Het is vooral een echte moord in de hoofden van de toeschouwer. Kunst is dus een soort spel, een alternatieve realiteit. Deze stelt je in staat om situaties te ervaren die normaal gesproken gevaarlijk zouden zijn(een oorlogsfilm) of die helemaal niet mogelijk (Mondriaan).

In Duitsland en Frankrijk is het publiek kritischer. Voor Warre een hartverwarmende ervaring, het gaat ze echt aan het hart. Dat soort betrokkenheid ontbreekt in Nederland. Hier willen mensen gewoon een leuk avondje uit. Het is toch maar muziek; entertainment. Het werk van Berthold Brecht was verboden achter het IJzeren Gordijn. Brecht vond dit uiteraard verschrikkelijk maar merkte ook op dat de politici daar tenminste de moeite namen zijn teksten te lezen. Het verbod op zijn geschriften gaf het ook een maatschappelijke betekenis.

“Isoleer jezelf niet met idealen maar zorg dat er echt iets gebeurt.”

Academiejaar
Als de op een na jongste telg van de BKB Academie 10 verruilde Warre maandelijks de cocon van het Conservatorium voor de Westerstaat. Voor de bredere horizon die hem daarmee werd geboden is hij BKB erg dankbaar. Soms denkt hij wel eens dat hij er niet alles uit heeft gehaald, want hij was bang om vragen te stellen aan sprekers die langs kwamen. Hij leerde veel van de sessie ‘Spreken in het openbaar’ en vooral de ontmoeting met de CDA strategen is hem bij gebleven. Tijdens die sessie werd niet gesproken over de morele gronden van het partijprogramma, de standpunten werden enkel getoetst op hun electorale waarde, wel heel democratisch uiteraard. Aan de academie heeft hij vooral zeer dierbare en inspirerende vriendschappen overgehouden. En de ondernemende en pragmatische insteek: “Isoleer jezelf niet met idealen maar zorg dat er echt iets gebeurt.” Het heeft hem een actieve houding gegeven en een geloof in die ondernemende instelling. De behoefte om meer te doen dan een instrument spelen komen onder andere voort uit zijn jaar bij de BKB Academie.

Maatschappelijke beweging
Warre is gaan protesteren tegen de cultuurbezuinigingen, maar wist ook dat 70 procent van de Nederlanders diezelfde bezuinigingen steunde. Vanuit een puur democratisch oogpunt hebben de politici dan een juiste beslissing genomen. “Vroeger was dat volgens mij toch anders, ik hoor veel oudere mensen om me heen zeggen dat een politicus iemand was die leidde in plaats van vertegenwoordigde. Hij probeerde de kiezers te overtuigen van de volgens hem juiste plannen in plaats van ze direct te geven wat ze wilden. Dat is niet meer en dat ligt uiteraard niet enkel aan de politici maar vooral aan de instelling van de kiezer. Toch doet zo’n peiling heel erg pijn, maar het is ook een realitycheck.” 

Hij zou graag dingen veranderen door zelf een groepering op te richten. Een maatschappelijk beweging die onder andere de esthetische discussie centraal stelt. Samen met een bevriende componist Maarten Schumacher schrijft hij daarom aan een manifest. De vervolgstap is nog niet uitgewerkt maar ideeën zijn er genoeg. Het moet in ieder geval niet blijven bij papieren uitdelen en een enkel concert. Het meest megalomane doel is om de kunstsector te hervormen en vooral hoe deze zich verhoudt tot de rest van de samenleving.

Soms twijfelt hij nog of hij er niet iets bij moet studeren, een exacte wetenschap bijvoorbeeld. Maar de onzekerheid die muziek brengt, vormt ook een gepassioneerde componist. Die zijn talent, interesse en maatschappelijke betrokkenheid aan het combineren is tot grotere doelen. We gaan nog veel horen van Warre, dat is logisch om te concluderen, maar niet alleen in de klassieke tonelen van Nederland. Nee, juist in de volle breedte van de samenleving, het theater van de straat.

Foto’s van Carine Bijlsma.

‘Jezus, hoe ben ik hier in hemelsnaam beland?’,vraag ik mezelf op dat moment af. Ik probeer niet al te lang stil te staan bij deze vraag en richt mij op de gesprekken om me heen. De onderwerpen vangen mijn aandacht. Eén ding valt mij hierbij op: deze lesbische dames zijn stuk voor stuk succesvol in het leven. Hoe ik dat weet? Onderwerpen als: een nieuw boek dat net is uitgebracht, een televisieprogramma dat op dit moment in de maak is en een opening van een nieuwe expositie, zijn niet ongewoon. Het stelletjesgehalte is ook bovenmate hoog valt mij op. Deze vrouwen fascineren mij. Waarom heb ik hen nooit eerder ontmoet?

Ik besluit dat ik deze kans niet aan mij voorbij kan laten gaan. Ik wil hen wat beter leren kennen, ik wil met hen in gesprek. Ik schuif wat dichter bij de groep vrouwen aan. Op dat moment raak ik aan de praat met een dame met een flinke bos roodgeverfde haar en mooie heldere blauwe ogen. Bij introductie blijkt zij Anita Janssen te zijn, de zelfbenoemde wandelpionier die samen met Tosca Niterink -Nederlandse comédienne en actrice, ook wel bekend van het komische VPRO jeugdprogramma Theo & Thea- ‘The Wild Wife Adventures’ vormen. Tosca (ook lesbisch, wist ik niet) blijkt ook aanwezig op de verjaardag van Andrea. Anita wijst haar vluchtig aan. Tosca is op dat moment druk gebarend in gesprek.

Het gesprek tussen mij en Anita gaat al snel over op die prangende vraag in mijn hoofd: hoe komt het dat wij (oude en jonge lesbiennes) elkaar nooit ontmoeten? Een eenduidig antwoord komt er niet. Te  weinig ontmoetingsplekken? Te veel verschillen tussen jonge en oude lesbiennes? Desinteresse misschien? Wat wij wel beseffen is dat het jammer is dat dit soort ontmoetingen tussen oude en jonge generatie lesbiennes bijna nooit plaatsvindt.

Een vrouw van in de veertig met een stoer kort kapsel, Mercedes, mengt zich in het gesprek. ‘Zonde’ zegt zij, want toen zij mijn leeftijd was, had zij veel aan die wekelijkse zaterdagavonden in het COC. Daar kon ze dan eindelijk ‘lekker zichzelf zijn’ en in aanraking komen met andere lesbische dames, jong én oud. Vooral de oudere dames zag zij als voorbeelden. Op dat soort momenten, kijkend naar die vrouwen, realiseerde zij zich dat het wel goed komt met haar. ‘Hebben jonge lesbiennes van nu daar geen behoefte aan’, vraagt zij mij? Naar deze groep kijkend, realiseer ik mij van wel. Althans, ik in ieder geval wel. Vrouwen, lesbische vrouwen,  waar ik tegen op kan kijken, met wie ik mij kan identificeren, maar bovenal success stories, zoals deze vrouwen.

Aan het eind van de avond worden e-mailadressen uitgewisseld en nieuwe Facebook-vrienden toegevoegd. Andrea, Anita en Mercedes, één voor één zijn zij in mijn ogen lesbische powervrouwen. Voorbeelden voor mijn generatie: succesvol in het leven, gepassioneerd over wat zij doen, tevreden met wie zij zijn en van wie zij houden. Bij afscheid denk ik één ding: het komt uiteindelijk allemaal wel goed met mij.

Foto van Funny Women.

2 jaar kinderopvang: 2 x EUR 7.300 = EUR 14.600
8 jaar basisschool: 8 x EUR 4.900 = EUR 39.200
5 jaar middelbare school: 5 x EUR 6.380 = EUR 31.900
5 jaar universiteit: 5 x EUR 6.000 = EUR 30.000
Mijn te verwachten belastingafdracht in de toekomst: onbetaalbaar.

Vooruit, dit is geen MasterCard reclame en de bovenstaande bedragen zijn grove schattingen. Maar het is in ieder geval niet niks en dan hebben we het alleen nog maar over de onderwijskosten voor de staat gehad. Emigratie kost geld. En immigratie dan? Juist, immigratie levert geld op! Als Nederland mijn economische equivalent binnenhaalt uit het buitenland, dan staat de economische teller weer op nul.

Dit rekensommetje is een belangrijke economische pilaar voor bijvoorbeeld de Verenigde Staten. Dat land haalt via zijn universiteiten elk jaar duizenden ambitieuze en zeer intelligente jonge volwassenen binnen. De top van de Amerikaanse economie, of het nu de technologische of de financiële sector is, zit vol buitenlands toptalent. Van overal ter wereld trekken jonge ondernemers met hun beste idee naar Silicon Valley.

En naar Nederland? Ieder jaar komen er vele studenten van buiten de EU naar Nederland. Onze universiteiten zijn, hoewel het altijd beter kan, relatief goed. De meesten keren echter direct na hun studie weer terug. Waarom? Nederlandse politici hebben gefaald waar het gaat om immigratie- en integratiebeleid. In plaats van in Nederland bestaande problemen op te lossen maken ze het immigranten ieder jaar wat lastiger, om dan vol trots te vertellen dat ze de massa-immigratie een halt hebben toegeroepen. Het is pure symboolpolitiek, maar wel met reële gevolgen.

Studenten van buiten de EU krijgen nauwelijks tijd hier een baan te vinden, en de moeite die werkgevers moeten doen om zo’n student in dienst te nemen is enorm. Lukt het een student ondanks alle tegenwerking van de staat om toch een baan te vinden in Nederland, dan is de kans op integratie vrijwel nihil: mocht hij zijn baan kwijtraken, moet hij meteen het land uit. Pas na vijf jaar krijgt hij een permanente verblijfsvergunning waarmee die continue onzekerheid over de eigen toekomst ophoudt. Het kabinet wil deze termijn nu nog verder verhogen naar zeven, want ze zijn nog niet klaar met hun symboolpolitiek.

Maar zelfs al houdt de student het zeven jaar vol, dan nog zal hij waarschijnlijk geen Nederlander willen worden: hij kan nu wel vragen naar de Nederlandse nationaliteit, maar door symboolpolitiek gericht op de dubbele nationaliteit moet hij dan zijn oude nationaliteit inleveren. Oftewel: niet meer dezelfde nationaliteit hebben als zijn ouders, en voor ieder familiebezoekje een visum aanvragen. Mochten de diplomatieke relaties tussen het geboorteland en Nederland ooit danig verslechteren, dan komt hij zijn geboorteland niet meer in. Ook na zeven jaar is er dus geen enkele prikkel om echt onderdeel van Nederland te worden. Velen zoeken dan ook een volgende stap in hun carrière in de VS, het Verenigde Koninkrijk, of een ander buitenland waar het wel mogelijk is je voor de lange termijn te vestigen. En naar Nederland komen om een bedrijf te beginnen? Al zou je het willen, het kan simpelweg niet.

Wat loopt Nederland allemaal mis door dit onnodig restrictieve beleid? Het is lastig in te schatten, maar de rekensom aan het begin van dit stuk zet hopelijk aan tot nadenken.

Foto: Flickr

Telegraaf: “Laat vooral ouders kinderopvang betalen”
Geld en recht
NRC Next: “Een jaar studeren op de universiteit kost 15.000 euro”

In praktijk is het al zo dat wij illegalen detentie opleggen, indien er sprake is van ‘gevaar voor onttrekking’. Voormalig minister Leers heeft hier een stokje voor proberen te steken. Echter, als je de websites van detentiecentra bekijkt, herbergen zij nog steeds illegalen die ‘verder geen’ strafbaar feit hebben gepleegd. Leers’ plan is in de afgelopen twee jaar dus nog niet geïmplementeerd.

Discussie op de verkeerde plek

Deze discussie doet mij denken aan mijn eerste, en laatste, bezoek aan een congres van een politieke jongerenorganisatie. Op de agenda stond de kwestie wel of niet bezuinigen op het schoolzwemmen. Ik stelde toen publiekelijk de vraag of deze discussie bij dat gremium op haar plek is, mijn vraag bleef onbeantwoord. Een typisch geval van politieke discussie op de verkeerde plek, met een onjuiste samenstelling aan kennis en -hierdoor- te weinig oog voor de ‘grass-roots’.

Hiermee probeer ik de kern van mijn frustratie aan te geven: in Nederland vindt er veel te veel discussie plaats op een manier die niet met de ‘benen op de grond staat’, omdat het op de verkeerde plek en door de verkeerde mensen wordt gevoerd. Nu besef ik mij dat ik zeker niet de eerste ben die dit oreert en ongetwijfeld niet de laatste maar ik begrijp niet hoe het kan dat we het allemaal roepen maar er allemaal net zo hard aan mee doen.

Discussie moet op decentraal niveau

Een PvdA ledenraad kan niet het probleem rondom de illegalen oplossen: dit gebeurt niet op dat niveau en dat niveau heeft er ook het minimale aan invloed op. Het is hard, maar die illusie neem ik nu zo gelijk maar even weg bij menig ideologisch lid. Schrale troost wellicht: het feit dat Leers twee jaar terug heeft besloten dat alleenstaande illegale vreemdelingen onder de 18 jaar niet meer in detentie in een justitiële jeugdinrichtingen terecht zullen komen en dat dit tot op heden nog steeds niet volledig is doorgevoerd, bevestigt dat discussie op decentraal niveau gehouden moet worden om tot een èchte oplossing te komen.

Om dit probleem op te lossen moeten er mensen samengebracht worden die werkelijke kennis hebben van de praktijk: De vreemdelingenpolitie, Dienst Justitiële Inrichtingen, Immigratie- en Naturalisatiedienst, Dienst Terugkeer en Vertrek, Internationale Organisatie voor Migratie en het ministerie. Er zijn genoeg organen die bij dit proces betrokken zijn. Dáár ligt de basis van de oplossing maar op één of andere manier denken politieke partijen dat ze bij hun congres al zijn aangekomen aan het einde van de regenboog.

Deze blog verscheen eerder op  The Post Online

Locatie: St. Maarten. Tijd van het jaar: carnaval. De grote optocht, het hoogtepunt, valt eigenlijk altijd op 30 april. Ik heb na zeventien jaar echter nog steeds geen idee of dit vanwege Koninginnedag is. Ik weet wel dat dit de drie meest spectaculaire weken op dit eiland zijn. Alles staat in het teken van carnaval, er is zelfs een compleet dorp aangelegd waar praktisch elke avond een evenement is.

Na vier dagen carnaval ben ik al gesloopt. Het begon met concerten van bekende caribische en Amerikaanse artiesten (Miguel, Damien Marley, Busta Rhymes, Lade Shaw). Vervolgens jouvert morning, toch altijd mijn persoonlijke favoriet. Dit evenement is lastig te beschrijven, maar het gaat om een optocht om vier uur s’ochtends, waarbij enorme trucks met complete bands de muziek verzorgen, en mensen voor en achter de trucks dansen en drinken. Geen kostuums, geen ingestuurde dansjes, alleen maar lol met elkaar. De route is waarschijnlijk nog geen vijf kilometer, maar het duurt ongeveer zes uur voordat men beland is bij de eindbestemming (de plek waar het ook begon). Mensen die niet meelopen staan al vroeg langs de route om mee te genieten, mee te dansen en mee te drinken uiteraard. Een feestje waar praktisch het hele eiland aan mee doet.

Op 30 april dus de grand parade, mooie kostuums, ingestuurde dansjes, dezelfde trucks als bij jouvert, en dezelfde gezellige sfeer in een iets netter jasje. Opvallend is dat Nederlanders hier vooral in het groen zijn gedurende deze tijd (Heineken is de belangrijkste sponsor), en dat er weinig wordt gesproken over de abdicatie. Ondanks dit alles zie je ook zeker veel oranje, ook gedragen door lokale mensen. Bijna iedereen feliciteert je ook met de nieuwe koning, als het ter sprake komt. Het leeft dus wel degelijk, op de achtergrond.

De Nederlandse Antillen staan bekend om hun liefde voor het koningshuis, het is dan ook niet verrassend dat het leeft. Het was dan ook mooi geweest als Nederland een voorbeeld had genomen aan de festiviteiten die hier plaats vinden elk jaar, ze zijn ten slotte onderdeel van het koninkrijk. De festiviteiten zijn memorabel, ze zijn uitbundig, maar het komt vooral echt over als een goed feest. Wat ik daarnaast persoonlijk misschien nog meer miste was de aandacht voor onze voormalige koningin, die prachtig werk heeft afgeleverd. Waarom alle aandacht voor onze nieuwe koning? Hij heeft nog niks gedaan in zijn nieuwe functie en toch wordt hij hier al voor geprezen.

Wat mij betreft vieren we in Nederland ook eenmalig drie weken caribische carnaval, puur om te vieren dat onze voormalige koningin is afgetreden. Ik durf te wedden dat de complete Antillen hier best aan mee wil werken, dat wij er allemaal van zullen genieten, inclusief het koningshuis, en niet te vergeten, ik denk dat het een memorabele boodschap naar buiten zou zijn dat wij echt wel een feestje kunnen vieren. Hopelijk kan dat ook gelijk de herinnering van de schaatsers, die net doen alsof ze schaatsen, verdrukken (even serieus, konden ze niet een ijsbaan aanleggen, of skeelers regelen?).

Een burgerplicht voor wetenschappelijke participatie kan verschillende vormen aannemen. Ten eerste kunnen burgers bepaalde metingen toestaan, zoals voor onderzoek naar energieverbruik. Daarnaast houden verschillende wetenschappen enquêtes over gedrag en voorkeuren. Tot slot zijn er voor medische onderzoek bijvoorbeeld bloedmetingen nodig. Het testen van medicijnen vormt vanwege de risico’s een discussie op zich en laat ik buiten beschouwing.

Data

Veel onderzoek door de overheid uit belastinggelden gefinancierd. Voor veel wetenschappen is echter niet geld, maar data het belangrijkst. In veel gevallen zijn er niet voldoende proefpersonen of respondenten om een degelijk onderzoek te kunnen doen. Geld lost dit niet altijd op: wie respondenten betaalt, heeft geen random sample maar een selectie van minder kapitaalkrachtigen. Het verplichten van deelname aan onderzoeken gebeurt alleen binnen universiteiten – de sample bestaat dan helaas uit louter studenten.

Burgerschap kent rechten (o.a. politieke participatie) en plichten (o.a. bescherming). De voornaamste plicht is belastingafdracht. Soms zijn rechten direct verbonden met plichten: het recht op bescherming is in Zwitserland gewaarborgd door dienstplicht. Het recht op politieke participatie gaat in België gepaard met een opkomstplicht. De staat verzorgt echter meer: infrastructuur, zorg en sociale vangnetten. Om dit goed te doen, is wetenschappelijke kennis nodig. Het recht op deze diensten kan dus gepaard gaan met de verplichting te participeren in onderzoek hiernaar.

Wetenschappelijke kennis informeert beleidsmakers en staat dus ten dienste van de samenleving. Logischerwijs volgt hieruit een wederzijdse verplichting: niet alleen betaalt de samenleving de wetenschap, ze kan ook de broodnodige data leveren. Dus, niet zeuren, allemaal even die enquêtes invullen!

Afbeelding: bewerkt van topvisser.nl

Dit kan komen omdat veel wetenschappers definities hanteren waarin terrorisme altijd gepaard gaat met bloederig, gebouwen-vernietigend geweld. De definitie die hoogleraar Brian Burgoon aan de UvA hanteert is: “politically-motivated violence intentionally targeting civilians, but intended to influence a broader public”. De geschiedenis van cyberaanvallen kent naar mijn weten geen incidenten die hebben geleidt tot dergelijk dood en verderf. Betekent dit echter dat we per definitie niet kunnen spreken over terrorisme over het internet? Er wordt wel gesproken over cybercriminaliteit, cyberespionage en cyberwarfare. Gezien de vele berichten over cyberaanvallen en de huidige aandacht voor het ontwikkelen van heldere strategieën en internationale afspraken ben ik enigszins verbaasd hoe weinig cyberterrorisme in het nieuws wordt vermeld en vraag ik me af of dit wel wordt (h)erkent.

Daarom wil ik hier een helder overzicht geven van definities om onderscheid te kunnen maken tussen verschillende cyberaanvallen. Dit is grotendeels geïnspireerd op de ‘escalation ladder’ die door de Universiteit van Zürich is ontwikkeld in 2009.

1. Activisme – normaal, niet-verstorend gebruik van het internet ter bevordering van een (politiek) doel.
2. Hacktivisme – een huwelijk tussen activisme en hacking. Het gebruik maken van hack-technieken om het normale functioneren van een website te verstoren, door bijvoorbeeld layouts te veranderen.
3. Cybercrime – de hacker is er op uit zichzelf financieel te verrijken door middel van diefstal van persoonlijke informatie, bedreigen met DDoS aanvallen, identiteitsdiefstal, etc.
4. Cyberterrorisme – aanvallen tegen computers, netwerken of de informatie die hierin besloten ligt. Gericht om overheden, publieke diensten of burgers te dwingen politieke doelen te realiseren of hen te intimideren. Het zou moeten resulteren in publieke onrust, schade aan (overheids)diensten of grootschalige financiële schade wil er sprake zijn van terrorisme.
5. Cyberwarfare – overheden die met het gebruik van computers de activiteiten van andere landen proberen te verstoren.

Gezien de sociale en politieke onrust, en financiële schade vanwege het uitvallen van belangrijke diensten, zouden de recente cyberaanvallen op Nederlandse banken, iDeal, DigiD etc. dan toch als cyberterrorisme kunnen worden omschreven?

Afbeelding van dustball @ Flickr