Hollandse wind tegen

Tijd voor wat voorbeelden. Gisteren werd ik tot mijn grote verbazing tijdens een koude fietstocht door Eneco geattendeerd op het feit dat ik niet zomaar “wind tegen” had, maar “Hollandse wind tegen”.  Ongeacht de speculaties over dit vermeende greenwashen van groene energie, was ik nog meer verbaasd over het claimen van wind. Wind is niet zomaar wind als hij hier waait, het is onze wind! Dat er een licht nationalistisch briesje door heel Nederland waait was natuurlijk geen nieuws, maar als je er op gaat letten is het opvallend.  Melk blijkt helemaal niet zomaar melk te zijn, want heel veel melk komt tegenwoordig uit het buitenland en dat is erg volgens Campina. Of neem de campagne van supermarktketen Plus om de Hollandse (?) prijsweken te promoten, waarbij een klant flauwvalt wanneer er iets oer-Hollands als kledendracht gedragen wordt door een minder stereotyp Hollandse jongeman.

Hollandse golf

In de reclamewereld speculeert men druk over deze “Hollandse Golf”, het succesvolle tsunami-frame van Wilders mijdend. Waar staat dit voor? Welke gevoelens zorgen voor het campagne succes? Welke nationale behoefte wordt er bevredigd? De problemen met het thema nationale identiteit zijn niet alleen het kabinet Balkende opgevallen, dat de opdracht aan de WRR gaf om de boel eens te onderzoeken, maar het licht xenofobe ongemak van ons volk blijkt een, jawel, goede melkkoe te zijn op alle fronten.  Ook de makers van Koefnoen waren de overeenkomsten tussen de reclames van de Nederlandse Energiemaatschappij en Geert Wilders al opgevallen.

Ik hou van Holland

Het is schrijnend dat Nederlanders denken hun verloren, of in ieder geval sterk onder druk staande idee van nationale identiteit kunnen herwinnen door extra veel Hollandse melk te drinken, of gekluisterd aan de flatscreen te zitten als “Ik hou van Holland” weer op televisie is. Bijna net zo treurig als het stemmen op populisten”. Nog treuriger? Het meebuigen van de grote politieke partijen in niet alleen het erkennen van het sentiment maar ook in de totale non-oplossing om “Nederland weer  terug te geven aan Nederlanders”.

Windhandel

Zelfs de commercie maakt ons nu dus pijnlijk duidelijk dat er een haast reactionaire drang naar een collectieve identiteit bestaat in Nederland. Het louter marchanderen met nationalistische gevoelens door politici is verklaarbaar, maar laakbaar als er geen verbindende visie aan ten grondslag ligt. De schone taak van de politiek is om ons te laten inzien in welke vorm nationale identiteit überhaupt nog bestaat, in plaats van de multiculturele samenleving doodverklaren en vervolgens geen alternatief aan te dragen. Dat is bedrieglijke Hollandse windhandel met de kiezers die niet lang zal standhouden. De bal ligt in Den Haag om met een alternatief te komen.

Foto via Flickr – Alter Wolf

Wakey wakey

Ik informeerde naar de aard van het gat. “Een ontbijtformule voor kinderen,” zei ze, “Wakey wakey”. Hoewel het toen carnaval was, zette dit mij aan het denken. Nadat ik nagedacht had, overviel me het soort droefenis dat men uitgebeeld ziet op schilderijen van Dennis Hopper. Dat heb ik wel vaker tijdens carnaval. Maar de droefenis bleef terugkeren. Ergens is er iets vreselijk misgegaan in de moderne economie, dacht ik, maar als ik er mijn vinger op wilde leggen, dan ontglipte me de diagnose.

Zijn onze verlangens waardevol?

Soms durf je dingen pas te denken als je ze bij een ander leest of hoort. Zo bij Pim Fortuyn, zo ook bij John Kenneth Galbraith. Galbraith vraagt zich in The Affluent Society (1958) af: zijn al onze verlangens even waardevol? Economen houden zich doorgaans ver van deze kwesties. Dit komt omdat de economische wetenschap geboren is in een tijdperk van armoede.  “The economist does not enter into the dubious moral arguments about the importance or virtue of the wants to be satisfied [..] he doesn’t pretend to compare mental states”.
John Kenneth durft dit wel:

“When man has satisfied his physical needs, then psychologically grounded desires take over.”

En deze verlangens werden gekaapt door de reclamemannen van Mad Men. Daarom kopen we vaak dingen, maken we dingen, houden we ons bezig met dingen die er niet toe doen:

“Our productive energies are used to make things of no great urgency.”

Of zoals iemand laatst tegen me zei, nadat hij was afgestudeerd: “ik ga echt geen zeep verkopen”.

Amoreel

Economen zijn amoreel wanneer ze aan het werk zijn, wat weer niet wil zeggen dat ze immoreel zijn. Ze vragen zich af: hoe bevredigen we de behoeften onder de mensen zo efficiënt mogelijk? Maar ze vragen zich niet af: welke behoefte is beter? Dat was een hele slimme manier van denken zolang de omstandigheden wreed, en het leven miserabel was, legt Galbraith uit. Amerika is er schatrijk mee geworden. Nederland trouwens ook.

Overvloed

Maar in een samenleving waarin overvloed de norm is geworden – en dat was de Amerikaanse al in 1958 – wordt de efficiënte bevrediging van behoeften door middel van het produceren van goederen minder belangrijk. Er komen andere kwesties om de hoek kijken, zoals het milieu, publieke diensten, sociale zekerheid, onderwijs. Maar economen, zegt Galbraith al in 1958, doen nog steeds alsof ze in een tijdperk leven waarin economische productie diende om tegemoet te komen aan de wensen van de consumenten.

In de halve eeuw sinds het verschijnen van The Affluent Society is de opvatting dat vooruitgang gelijk staat aan de groei van het Bruto Nationaal Product vrijwel onveranderd gebleven. Zo hoor je mensen wel eens beweren dat roken goed is voor de economie, omdat het werkgelegenheid voor de artsen oplevert.

Eekhoorns in een tredmolen

Deze mensen hebben een punt: we zijn eekhoorns in een tredmolen. De molen is de economie. De eekhoorn moet rennen omdat het rad draait, maar het rad draait omdat de eekhoorn rent. We moeten spullen kopen om de productie op peil te houden zodat we onszelf aan het werk houden. De economie is nog steeds gericht op het produceren van te consumeren spullen, maar inkomen en werk en publieke voorzieningen zijn veel belangrijkere aspecten voor mensen geworden in een maatschappij van overvloed:  “the process of production continues to be of nearly undiminished urgency [but] income and employment rather than goods have become our basic economic concern”.

Arbeidszekerheid is in het huidige economische model inefficiënt, omdat het groei belemmert. Maar als die groei ons gaat opschepen met meer spullen en diensten, rijst de vraag of we groei niet anders moeten gaan meten.

Tragische generaal

Ook de Amerikaanse verkiezingen van 2012 zullen weer over banen gaan. Het is bekend dat oorlogen doorgaans gevochten worden met de wapens en tactieken die uit het vorige conflict stammen. De econoom Kevin A. Hassett van het American Enterprise Institute, die tegen de BKB Academie beweerde dat er geen armoede in de VS bestaat omdat iedereen immers te eten had, moeten we ons daarom als een ouderwetse generaal voorstellen. Een tragische generaal, volgens Galbraith:

“To furnish a barren room is one thing. To continue to crowd  in furniture until the foundations buckle is quite another. To have failed to solve the problem of producing goods would have been to continue man in his oldest and most grievous misfortune. But to fail to see that we have solved it, and to fail to proceed thence to the next tasks, would be fully tragic.”

Mijn verlangen om voor een paar tientjes naar Portugal te kunnen vliegen is groot. Het verlangen van ouders en kinderen naar wakey wakey is na een succesvolle reclamecampagne misschien ook wel groot.

Maar of we er aan het einde van de dag nog op vooruit gaan, valt te bezien.

Foto via Flickr – NelC

Romney

De race is onverwacht spannend geworden. Na drie rondes hebben Romney en Gingrich nagenoeg hetzelfde aantal stemmen behaald, terwijl nu voorloopt in aantal gedelegeerden. Allesbehalve winst in Florida zou voor Romney een keiharde klap zijn. Want ondanks dat algemeen nog steeds wordt aangenomen dat hij de onvermijdelijke winnaar van de nominatiestrijd, zou winst voor Gingrich betekenen dat Romney’s achterstand in gedelegeerden snel flink oploopt én dat hij twee rondes achter elkaar verliest. Het onvermijdelijkheids-narrative van zijn campagne zou dan wel eens serieus onder druk kunnen komen te staan.

Gingrich

Het leuke is dat andersom hetzelfde geldt, misschien nog wel sterker. Gingrich móet winnen. Na Florida gaat de race namelijk al snel nationwide: na een paar weken luwte is daar op 7 maart Super Tuesday. Om dan overal serieus mee te kunnen doen is veel geld nodig: de kandidaten hebben simpelweg de tijd niet om in al die staten tegelijk aan retail politics te doen. Gingrich heeft winst in Florida nodig om donoren ervan te overtuigen dat het echt zin heeft om in hem te investeren, zodat hij het geld heeft om overal zendtijd in te kopen en organisaties op te zetten.

Santorum en Paul

Waar Romney bij verlies in Florida nog meer dan genoeg geld heeft om door te gaan en Gingrich zich bij verlies wijs zal blijven maken dat hij nog een kans heeft, betekent verlies voor Santorum en Paul het einde van hun avontuurtje. Dat een van beide wint lijkt niet waarschijnlijk, dus na Florida zal de race waarschijnlijk een two-horse race worden.

Big Mo as in Mojo

Afgelopen weekend kopte Politico dat Romney eindelijk z’n mojo heeft gevonden. Nadat hij een aantal keer nogal hulpeloos voor zich uit had gestaard toen hij in de debatten een pak rammel kreeg van Gingrich, waren de rollen nu in twee opeenvolgende debatten omgekeerd: Romney was goed voorbereid op aanvallen van Gingrich en wist ze een aantal keer effectief om te buigen in keiharde rechtse directen. In eerste instantie leverde dit Romney een bump in de peilingen op, maar inmiddels lijkt er geen peiling meer op te trekken. PPP voorspelt 37 om 33 procent, We Ask America zegt 44 om 25 procent, Suffolk zegt 47 om 27 procent en Quinnipiac zegt 43 om 29 procent (voor Romney en Gingrich, respectievelijk). Het veilige geld staat op Romney, maar de peiling van PPP is zo close dat een verrassing van Gingrich niet helemaal kan worden uitgesloten. Spannend!

Wat denk jij, en vooral waarom?

Foto via Flickr – DonkeyHotey

Over BKB

BKB is een campagnebureau in Amsterdam. Wij ontwikkelen campagnes, doen onderzoek en voeren persbeleid. BKB is al meer dan 12 jaar gespecialiseerd in het genereren van vrije publiciteit voor maatschappelijke thema’s.

De afgelopen jaren is het benaderen van traditionele media als kranten, radio en televisie, steeds meer hand in hand gegaan met een actieve social media strategie. Niet alleen omdat dit steeds belangrijkere communicatiekanalen worden, maar ook omdat social media vaak aandacht in de reguliere pers aanjagen.

Verder voorzien we maatschappelijke organisaties en het bedrijfsleven van strategisch advies. We maken kleine filmproducties en geven campagnetrainingen in binnen- en buitenland.

Voor meer informatie over ons bedrijf en ons werk, kijk eens verder op onze website: www.bkb.nl .

Profiel en vaardigheden

We zijn op zoek naar iemand met goede communicatieve vaardigheden (zowel online, als offline) en een brede maatschappelijke interesse. Iemand die snel kan schakelen tussen meerdere projecten en het leuk vindt om online gesprekken aan te gaan. Daarnaast is eigen initiatief belangrijk, net als flexibiliteit, doorzettingsvermogen en stressbestendigheid. Uitstekende schriftelijke vaardigheid en goede beheersing van de Nederlandse taal, professionele ervaring met online communicatie en behendigheid met social media zijn voor deze functie een eerste vereiste.

Functie-eisen

• Minimaal HBO / liefst WO denk- en werkniveau
• Werkervaring met online communicatie
• Fulltime inzetbaar
• Per 1 maart beschikbaar

Werkzaamheden

• Aanjagen van conversaties op fora, blogs en andere communities.
• Meedraaien in verschillende projectteams
• Beantwoording van vragen en opmerkingen over uiteenlopende thema’s
• Herkennen en uitlichten van waardevolle commentaren
• Redactionele taken in projectteamverband
• Webmonitoring middels een buzzmonitorings-dashboard

Solliciteren?

Denk jij dat je een goede kandidaat bent voor deze functie? Stuur dan een motivatiebrief plus een cv (beide ca. 1 A4) naar maartje@bkb.nl

Deadline is 8 februari om 12.00 uur.

Geen foto’s, geen interviews

De Volkskrant berichtte onterecht dat we niet welkom waren hier. Hartelijk worden we ontvangen door Daisy, de dame van de receptie. Ik help mezelf aan wat water dat naar koffie smaakt. Vervolgens mogen we kort praten met de woordvoerster van de Ron Paul campagne in New Hampshire. ‘Geen foto’s, geen interviews’, drukt zij ons op het hart. ‘Fotografen proberen hier af en toe binnen te dringen, of nemen foto’s vanuit het kleine vrije hoekje van dit raam. Dat willen we niet.’ Kort (maar vriendelijk!) gezegd, of wij dus onze mond willen houden.

Men is niet geheel op de hoogte van ons doel (onderzoek/ervaring op doen). Ze vinden het namelijk fantastisch om Ron Paul supporters uit Holland te ontmoeten. Deze misvatting ontkrachten lukt ons maar half. Licht gespannen nemen we vervolgens plaats achter de telefoon om heel New Hampshire plat te gaan bellen. Mijn maatje Dennis krijgt wat schalkse blikken toegeworpen van de Paul-vrijwilligsters. Ondertussen raken we in gesprek met onze buren.

‘Last chance for liberty’

Waarom zij voor Paul bellen, is onze logische vraag. ‘This is our last chance for liberty’, zegt Brian zonder een spoortje ironie. De rest knikt instemmend mee. ‘Ik zie het als mijn morele plicht hier van 10 tot half 8 te bellen. Eigenlijk zou ik nog veel langer moeten bellen.’ Dit niveau van toewijding zien we bij geen enkele andere campagne. De extreme standpunten van Paul spreken veel jongeren aan in New Hampshire. Senator Paul is een libertariër. Dus vooral minder, radicaal minder overheid(sbemoeienis) en een fundamenteel geloof in de werking van ‘de markt’. Ook Romney-vrijwilligers nemen maanden vrij om te helpen, maar de sfeer hier is een stuk serieuzer, grimmiger zelfs.

De briefing wordt gegeven, de scripts uitgedeeld (Social Conservative Script, Foreign Policy Script, Defeat Obama Script).Toch komt een supervisor nog even informeren wie wij ook alweer precies zijn? Mm, studenten uit Nederland. Even is het stil. ‘Dan wil ik toch aan jullie vragen om weg te gaan.’ ‘Nu?’ Ietwat perplex staan we 1 minuut later alweer buiten. Bedankt, Ron Paul.

Foto via Flickr: emma_brown

Daarom deze keer een documentaire die gaat over een huttendorp, een beschermd eilandje in Amsterdam bewoond door kinderen. Ze bouwen er een huisje en delen lief en leed. Langzaamaan wordt duidelijk dat de samenleving zich hier in het klein voltrekt. Zondebokken en leiders, handel en criminaliteit. Verleiding en outsiders, pijn en vriendschap. Het blijft je nog een tijdje bij.

Zaken als armoede en werkloosheid zijn er aan de orde van de dag. De ‘burgemeester’, beheerder Piet: “Je hebt veel kinderen die op het randje staan. 20 procent valt net de verkeerde kant op.” In ‘t Landje bouwen ze hun eigen hut, maar ze krijgen er ook een luisterend oor.

“Ieder mens heeft het recht zich klem te eten aan kroketten, chips en negerzoenen. Verstandig is het niet, maar onze vrijheid is niets waard als we geen onverstandige keuzes mogen maken. Gezondheid is ontegenzeggelijk een vrijheidsgevoel”, aldus progressief politiek filosoof Rutger Claassen.

Steeds meer mensen in Nederland zijn te zwaar. Meer dan de helft van de mannen boven de 45 en vrouwen boven de 55 heeft overgewicht. Daarnaast is er sprake van sterk toenemend overgewicht bij kinderen. Onlangs pleitte de Raad voor Volksgezondheid en Zorg (RVZ) in het rapport ‘preventie van welvaartsziekten’ voor invoering van een vet- en voedseltaks. Dit om het toenemende overgewicht tegen te gaan. Het onderwerp gezondheid wordt met de vraag van de RVZ gepolitiseerd. Mogen individuen hun vrijheid in de privésfeer zelf invullen of is het de taak van de overheid grenzen te stellen aan deze vrijheid? Betekent vrijheid ook fouten mogen maken of moet de overheid deze fouten waar mogelijk voorkomen? Met andere woorden: waar stopt de taak van de overheid en begint de eigen verantwoordelijkheid van het individu?

Sinds begin jaren ’80 leven we in een neoliberaal discours. Een van de belangrijkste kenmerken van het neoliberalisme is de vrijheid die aan het individu gegeven wordt. Deze vrijheid moet verantwoordelijkheid creëren bij het individu. Het neoliberalisme legt het vrije en autonome individu geen strobreed in de weg. Hierdoor zijn de keuzes die het individu maakt zijn eigen vrije beslissingen. Een aantal belangrijke neoliberale denkers hebben ook een nadrukkelijke mening over de rol die de overheid zou moeten spelen binnen een samenleving. Zo zegt Hayek:

“a free, liberal, democratic order is incompatible with the enactment of rules which specify how people should use the means at their disposal.”

Hij is van mening dat overheidsinterventie tot een minimum beperkt moet worden. Friedman deelt deze mening, volgens hem belemmert staatsingrijpen de vrijheid van individuen en is het een zogenaamde force of evil.

De vraag is wat het concept vrijheid precies inhoudt? De Britse filosoof Isaiah Berlin maakt onderscheid tussen negatieve en positieve vrijheid. Onder negatieve vrijheid wordt het recht van burgers om gevrijwaard te zijn van dwang en onderdrukking door de overheid verstaan. Alleen wanneer er dwingende redenen zijn van algemeen belang, mag er door de overheid worden ingegrepen. ” Het positieve vrijheidsbeginsel houdt in dat de overheid vrijheid van zijn onderdanen mogelijk maakt. De staat spant zich dus in voor gelijke kansen. Er hier wringt dan ook de schoen.

Invoering van de vettaks zou namelijk aantasting van de negatieve vrijheid betekenen. Het zou immers zo zijn dat individuen middels dwang aangezet zouden worden tot gezonder eten. Aan de andere kant zorgt het positieve vrijheidsbeginsel voor gelijke kansen voor iedereen. De vraag kan gesteld worden hoe gelijk de kansen van mensen zijn? Wanneer je ouders je volproppen met ongezond eten, je op je vijfde al blikken redbull met weet ik veel hoeveel suiker drinkt, je nooit vers fruit en verse groente voorgeschoteld krijgt. Heb je dan wel de kans om gezond te gaan leven? Of is een ongezond leefpatroon dan een routine die er in sluipt en waartegen de overheid je moet beschermen? Als progressief liberaal vind ik de invoering van de vettaks een moeilijke kwestie. Enerzijds ben ik faliekant tegen overheidsbemoeienis in de persoonlijk leefsfeer. Anderzijds vind ik ook dat voornamelijk jonge kinderen beschermt moeten worden tegen de onverstandige keuzes die hun ouders soms maken. De eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik er niet uitkom.

Wel kan bekeken worden hoe groot de kans is dat de overheid zal voldoen aan de vraag van de RVZ. Het huidige kabinet, onder aanvoering van premier Mark Rutte, zet zichzelf neer als neoliberaal. Zo zegt Rutte in de regeringsverklaring: “wij willen geen betutteling, geen onhoudbare rookverboden en geen overbodige regels in de persoonlijke levenssfeer.” Uitgaande van dit streven is het dus niet waarschijnlijk dat de vettaks wordt ingevoerd.

Toch is deze conclusie te kort door de bocht en stelt bijvoorbeeld Femke Halsema de vraag of we nog wel leven in een neoliberaal discours. Er lijkt namelijk sprake van een trend in samenleving waarbij de overheid steeds meer stuurt in de negatieve vrijheid van mensen. Denk hierbij bijvoorbeeld aan het beperken van de vrije partnerkeuze en het beperken van religieuze vrijheden. Het lijkt er op dat er een nieuw maakbaarheidsgeloof bestaat in de huidige samenleving dat gedomineerd wordt door conservatief liberalen. Dit nieuwe geloof richt zich vooral op het corrigeren van levensstijlen, culturele gebruiken en privéwaarden. Binnen dit discours zou de invoerring van de vettaks dus absoluut wel passen.

De toekomst zal ons leren of we nog leven in een neoliberaal discours of dat we langzaam opschuiven richting een conservatief discours. Blijf je vooral volstoppen met ongezond eten tot die tijd, want wie weet kost het straks allemaal veel meer geld.

Foto via Flickr – LifeSupercharger.

‘Vind jij dit nou inspirerend?’

’s Middags is de BKB Academie aanwezig op het congres van het CDA. Jacobine Geel, voorzitter van de commissie die de beginselen van de partij heeft ‘hertaald’ presenteert er haar aanbevelingen. Het woord ‘compassie’ valt regelmatig. In de zaal vallen enkele academici in slaap, de partijleden om hen heen zien er een beetje knorrig uit. Ondanks verwoede pogingen lukt het voorzitter Ruth Peetom niet echt om de stemming er in te krijgen. Een oudere man draait zich naar me om en vraagt: ‘Vind jij dit nou inspirerend?’

Ik antwoord hem eerlijk van niet. Ondanks het gemaakte optimisme van de partijtop komt de stemming er moeilijk in. Het applaus is plichtmatig en overtuigt nauwelijks. Uitgerekend in de partij die het moet hebben van geloof is het geloof in de goede afloop ver te zoeken. Een veeg teken.

‘Een CDA’er die wat losmaakt, eindelijk…’

Pas als oud-minister Aart Jan de Geus een soort interview doet met vijf leden van het Strategisch Beraad – weer zo’n partijcommissie – komt de stemming er een beetje in. Mona Keijzer, wethouder in Purmerend, weet met een ongedwongen Zaankantse tongval een snaar te raken. Ze zegt de juiste dingen in de juiste woorden. Hoewel wij met zo’n 200 anderen in de reserve-zaal zitten en het interview alleen via een groot scherm recht voor ons kunnen zien trekt er toch een elektrische schok door de ruimte. ‘Een CDA’er die wat losmaakt, eindelijk…’, zie je de mensen denken. Toch blijf je ook steeds aan alles merken dat de partij nog een lange weg te gaan heeft.

Na de interviewtjes is het congres afgelopen. De leden bewegen zich en masse naar de bar om een biertje te halen. De verschillende minister mengen zich inderdaad soepel in de massa en staan iedereen geduldig te woord. Meus had gelijk: partijcongressen zijn een goede plek om te lobbyen. De vraag is alleen: hoe lang loont het nog om naar die van het CDA te gaan?

Foto: Patrick Bek

Polarisatie

Met verschillende sprekers hadden we het over het schisma tussen de Democraten en de Republikeinen. Volgens bijvoorbeeld Frank Luntz houdt de polarisatie tussen deze twee partijen de United States in zijn greep. Ook tijdens gesprekken met Republikeinse aanhangers bleek dit het geval te zijn: er werd niet vóór een Republikein gestemd maar tegen een democraat. Maar ook op andere aspecten binnen de Amerikaanse samenleving was op een bepaalde manier polarisatie waar te nemen, namelijk die tussen de ‘gewone man’ en de intellectuele elite.

De kloof

Tijdens een Town Hall Meeting wordt de opmerking van een jongen dat hij twee baantjes heeft en nog steeds niet zonder voedselbonnen kan door Newt Gingrich weggewuifd met een algemeen verhaal  over economie en deregulatie. Dean Baker van het Centre for Economic and Policy Research geeft een goed onderbouwde en doordachte analyse over de economische crisis en hoe deze op te lossen, maar een dag eerder zat ik naast een Afro-Amerikaanse taxichauffeur uit Harlem die in zijn buurt steeds meer werkeloosheid en zelfs honger onder de mensen ziet. Zijn oplossing voor de crisis: ‘Print some more goddamn money already!’ En zo laveren we ons tussen topfloors van de hoogste skyscrapers, vanwaar de mensen op straat niets meer lijken dan identieke bewegende stipjes, en de trottoirs van New York, waar men zich haastig van de een naar de andere plek begeeft, maar zonder ooit omhoog te kijken, want dat doen echt New Yorkers niet.

De New York Times lezer vs. Joe the Plumber

Ian Buruma heeft het over de angst voor de ‘outsider’. Angst voor het onbekende, voor de ander. Vroeger had de VS de communistische Sovjet Unie om zich tegen af te zetten, en daarna China. Maar die focus is verschoven naar het eigen land. ‘De gewone Amerikaan voelt zich verraden door elitair Washington.’ En dat niet alleen: de wrijving vindt nu plaats tussen de hoog opgeleide New York Times lezer en de ‘gewone man van de straat’. Zou het inderdaad zo zijn dat de machtige journalisten, lobbyisten en pollsters met hun hoofd in de wolken(krabbers) iets te letterlijk het contact met de begane grond hebben verloren? En dat Joe the Plumber stug en verbolgen naar zijn eigen tenen blijft kijken? En waar op deze lijn staat dat rare groepje buitenlanders die zich zelf graag als een wereldwijs en idealistisch klasje ziet maar vaak genoeg als naïef en elitair wordt bestempeld?

Scherven

Het is de kleine symboliek van de dagelijks gang van zaken die grotere maatschappelijke kwesties plots schrijnend kan blootleggen. In Washington geniet de BKB Academie van een  zeldzaam voortreffelijke lunch en terwijl we aandachtig luisteren naar Mark Magana van de Hispanic Strategy Group laten we de wijnglazen met Californische Chardonnay nog maar eens bijschenken. Plots klinkt er gerinkel van gebroken glas, maar niemand kijkt op of om, de serieuze beschouwing van Magana over de nijpende positie van Latino’s in de samenleving is interessanter. En dus ziet niemand de verlegen, haast onzichtbare Latina, die gedwee naast ons neerknielt om onze gebroken scherven op te vegen.

Foto via Flickr  – compscigrad