Ik had dus geen geld. Mijn moeder dan: “Just”, zei ze vroeger overtuigd: “als jij op geen enkele manier een goede baan vindt, kun je nog steeds schilderwerkjes verkopen.”. En  ja zo ben ik een paar weken geleden begonnen. Om zevenen met een winkelwagen als een malloot door het stille Delft op zoek naar dozen, kartonnen dozen, als canvas voor elk schilderij met een minimumprijs van 10 euro 25 euro. Ik zou er 40 maken, en zou ze allemaal verkopen.

De dozen die ik gebruik als ondergrond

Zo begon ik dan. Online op twitter en facebook was het meteen raak, ik had na 5 uur ruim 10 schilderijen de deur uit. Mensen geloven in het onmogelijke. Ik ga nu naar New York en dat betaal ik met kwasten en karton.

Maar ik ben er nog niet. Ik moet er zeker nog 10-20 verkopen. Zo heb ik voor oud-bkb-academicus Toine Donk, twee pinguins geschilderd. Voor mijn Italiaanse huisgenoot dan een Egel net als voor de grote baas BKB en adviseur van Times Square to Art Square, Erik van Bruggen.

Enfin, als afsluiter kun je genieten van mijn schilderfascinatie in dit filmpje.

Een hartenkreet. Niet voor niets is deze lokroep al jarenlang het symbool van het Nederlands elftal. Een team dat voetbalt met elan, dat ons met dynamisch tikkietakkie-voetbal in vervoering brengt en ons na een spetterende overwinning begeesterd achterlaat. De introductie van het totaalvoetbal, door Johan Cruyff in de jaren ’70, kan worden gezien als de bakermat van deze oranje hartstocht. Het elftal bereikte er de finale van het WK in 1974 mee, die ze verloren van een zakelijk en effectief spelend Duitsland. Anno 2010 lijken de rollen omgedraaid.

Positiewisselingen, vlot combinatievoetbal, opkomende verdedigers, behendige vleugelaanvallers en meevoetballende spitsen: ingrediënten van het totaalvoetbal die ook het wereldkampioenschap in Zuid-Afrika verfraaien. Het zijn echter de Duitse voetballers die er de show mee stelen. Lahm controleert, Schweinsteiger dirigeert en Müller excelleert. Tussendoor swingt en dribbelt Özil, vuurt Podolski kanonskogels af en verdedigt Neuer zijn doel als een leeuw.

Nederland speelt gecontroleerd en zakelijk. De eerste helft tegen Brazilië was ronduit slecht. De tweede helft liet bij vlagen meer passie zien, al is dat tegen 10 Brazilianen niet heel verwonderlijk. Toch staat oranje in de halve finale van dit WK en mag het met een beetje geluk opdraven tegen de grootste Angstgegner aller tijden.

Het is misschien goed dat de rollen tot en met de finale omgekeerd blijven, dan wint Nederland zakelijk van een swingend Duitsland. Het ‘het verdriet van 74’ kan voor altijd in de ijskast en we kunnen onze blik naar voren richten: naar winnen én mooi voetbal, om met de woorden van een beroemde voetbaltrainer te spreken. Want het onbehaaglijke gevoel dat achterblijft na een overwinning zonder goed te hebben gevoetbald, is onverdraaglijk.

Toch is er hoop, want dé pleitbezorger van aanvallend en attractief voetbal staat nog fier overeind. Als coach van Bayern Munchen stond hij met zijn filosofie onverwacht in de Champions League-finale. Het Nederlandse elftal, op jacht naar de beroemde 25% groei, zal attractief en offensief voetbal spelen in de finale. Aan het eind van dit WK zal Van Gaals gelijk definitief blijken. Hij zal de grootst mogelijke prestatie ooit leveren op een wereldkampioenschap.

Winnen zonder er aanwezig te zijn.

Steen en been wordt er tijdens de groepsfase geklaagd over het WK 2010. De wedstrijden zouden slaapverwekkend zijn en het niveau zou dat van de Nederlandse Eredivisie niet overstijgen. Bovendien zouden veel topspelers het laten afweten. Het klopt dat het voetbalspel op het wereldkampioenschap vooralsnog weinig verheffend is. Maar om de spelers hiervan de schuld te geven gaat te ver, want velen zien een ding over het hoofd: het hedendaagse topvoetbal is doordrenkt met angst.

Dat teams met mindere goden als Nieuw-Zeeland, Japan en Zwitserland verdedigend spelen is logisch, hun angst om in het aanvallende mes van de ‘toplanden’ te lopen is gerechtvaardigd. Maar dat Brazilië, Spanje en met name Nederland de voorkeur geven aan een defensieve instelling is niet alleen voor het spelaanzicht betreurenswaardig, het geeft bovenal blijk van een chronisch gebrek aan lef bij de coaches.

De afgelopen wedstrijden tegen Japan en Denemarken speelde Nederland met slechts één echte aanvaller, Robin van Persie. Rechter-middenvelder Dirk Kuyt zou je een aanvaller kunnen noemen, ware het niet dat hij nooit een tegenstander uitspeelt en, naar de woorden van de bondscoach, vooral zorgt voor ‘de balans’ (lees: in defensief opzicht) in het elftal. Sneijder en Van der Vaart zijn wat dat betreft aanvallender ingesteld, maar vooral laatstgenoemde is meer een passende middenvelder dan een creatieve diepgaande aanvaller.

Over die ene echte aanvaller gesproken: Van Persie staat in dit elftal op een voor hem onmogelijke positie en derhalve voor een onmogelijke taak. Hij heeft, met een statisch tiental om zich heen, te veel voetballend vermogen voor een diepe spits. En dat is een understatement. Je ziet de ergernis in zijn ogen, want hij wil maar een ding: schitteren. En als dat niet lukt wil hij de bal in de voeten om te dribbelen, te kaatsen, te passen en schieten. En dat lukt tegen een voetbalreuzin als Japan niet als eenzame spits tussen 4 verdedigers, wel als bijvoorbeeld rechter- of linkeraanvaller.

Toch is er hoop, want dé pleitbezorger van aanvallend en attractief voetbal staat nog fier overeind. Als coach van Bayern Munchen stond hij met zijn filosofie onverwacht in de Champions League-finale. Het Duitse elftal, dat zijn filosofie één op één overnam, speelt eveneens fris en offensief voetbal. Aan het eind van dit WK zal zijn gelijk definitief blijken. Louis van Gaal zal de grootst mogelijke prestatie ooit leveren op een wereldkampioenschap.

Winnen zonder er aanwezig te zijn.

Wat is het allemaal snel gegaan! Het verkiezingsfeestje bij de FDP in Berlijn aan het begin van ons jaar lijkt nog maar zo kort geleden, maar het einde van ons Academie 10 jaar is nu echt in zicht, jammer!

 We hebben een heel bijzonder jaar achter de rug. De Duitse parlementsverkiezingen, de tour door Nederland voor de gemeenteraadsverkiezingen en ook nog op de valreep Tweede Kamerverkiezingen. Genoeg mogelijkheden om te kijken of alle lessen die we gedurende de academie sessies hebben geleerd ook in de praktijk terugkomen.

 Ik heb het academie jaar als een enorme kans ervaren. Ik vond het een voorrecht om zoveel bijzondere mensen te ontmoeten, te leren van ervaren vakmensen en een kijkje te mogen nemen in de keuken van het campagne voeren. En boven alles heb ik genoten van de groep. De diversiteit aan mensen, de interessante discussies en de feestjes, dat maakte voor mij het academie jaar.

 Bedankt BKB en alle academici, ik vond het een fantastisch jaar!

Zo aan het eind van het academiejaar komt mijn afstuderen in zicht. Afgelopen halfjaar ben ik een heel interessante casus tegengekomen: de transformatie van de Europese Wijk in Brussel. Brussel huisvest sinds 1957 samen met Luxemburg en Straatsburg de Europese instellingen. De huisvesting en de ontwikkeling van kantoorruimte werd in de beginperiode van de Europese Unie ad hoc geregeld en niet strategisch gepland. Niet vanuit het perspectief van de lokale autoriteiten, noch vanuit de Europese instellingen. Daar komt nu verandering in met de prijsvraag om de Europese wijk een nieuw gezicht te geven. 

Vandaag de dag is de aanwezigheid van de EU in Brussel aanzienlijk toegenomen. De Europese Commissie (EC) alleen al bezet ongeveer 815.000 m2 kantoorruimte in de Leopold wijk in het oosten van de stad, ook wel de “Europese wijk” genoemd. De concentratie en de dichtheid van kantoren zet een grote druk op de buurt en de leefbaarheid staat dan ook op het spel. Vele oude woongebouwen zijn gesloopt om plaats te maken voor grote, onaantrekkelijke kantoorgebouwen. Andere functies zijn verdwenen en na 6 uur ’s avonds is de wijk een soort kantorenghetto. Aan de andere kant heeft de aanwezigheid van de Europese instellingen aanzienlijk bijgedragen aan de ontwikkeling van Brussel als een internationaal centrum en de economische ontwikkeling in de stad.

 Pas sinds 1997 is Brussel officieel de hoofdstad van Europa. Dit heeft de kijk van de EC op Brussel veranderd van tijdelijke standplaats tot volwaardige vestingplaats. Deze verandering heeft de noodzaak voor een nieuwe kijk op de Europese wijk naar voren gebracht, zowel vanuit de stad als vanuit de EC. In 2008 is daarom een prijsvraag uitgeschreven door de Europese Commissie en de gemeente Brussels, om de Europese wijk een nieuw gezicht te geven. De Franse architect Christian de Portzamparc heeft de stedenbouwkundige wedstrijd gewonnen. In het ontwerp is er plaats voor zowel kantoren als woningen. Hoogbouw wordt daarbij niet geschuwd. Gaat dat de leefbaarheid in de wijk verhogen? Erwan Saliva, een architect van het winnende architectenbureau zegt hierover: “Hoogbouw is geen probleem als er aan de voet van de toren genoeg kwalitatieve openbare ruimten zijn met parkjes, handelszaken, restaurants en cafés,” Ik vraag me af of je dit wel zo snel kan concluderen en of de wijk ook daadwerkelijk leefbaarder wordt door het voorgestelde ontwerp. Veel meer factoren hebben hier immers invloed op. Daarnaast is de transformatie van de Europese Wijk een hele grote stedenbouwkundige, financiële en procesmatige uitdaging. Genoeg werk aan de winkel dus!

Oud BKB-academicus Franka Hummels is maar zelden in Nederland. Ik had het geluk dat ik haar voor haar vertrek naar Wit Rusland nog op de valreep mocht spreken over haar journalistieke werk. Franka gaat naar Wit Rusland om te spreken met de hoofdpersonen uit haar zojuist geschreven boek. Het boek gaat over mensen die kind waren ten tijden van de ramp in Tjsernobyl. Deze mensen zijn nu rond de dertig jaar oud en staan voor de keuze neem ik wel of niet kinderen. Een lastige keuze in Wit Rusland, omdat nog steeds niet duidelijk is wat de invloed van de kernramp kan zijn op de ontwikkeling van baby’s en kinderen. En dat wordt ook niet duidelijk, omdat het land een dictatuur is en informatie over dit soort onderwerpen niet aan de bevolking wordt medegedeeld. En dat wordt ook geaccepteerd. Mensen zijn door het systeem apathisch en moedeloos. Het boek beantwoordt niet de vraag of het veilig is om kinderen te krijgen. Het beschrijft hoe mensen met deze vraag om gaan.

In 1999 bezoekt Franka Wit Rusland voor de eerste maal en sinds 2000 woont ze er meerdere keren voor langere tijd. Haar passie voor Oost-Europa is aangewakkerd door een project dat zij met de Landelijke Studentenvakbond (LSVB) in Wit Rusland heeft uitgevoerd. Het doel van het project was om eerlijke verkiezingen op te zetten voor studentenvertegenwoordiging. Op haar blog vertelt Franka: “Heel oppositioneel hoefden die raden wat ons betreft niet te worden. Het verlaten van de avondklok op de dorm of het organiseren van een volleybaltoernooi was wat ons betreft al genoeg. In aftandse zaaltjes in hotels en scholen, in dorpjes waar mensen naar ons toe kwamen omdat ze nog nooit een buitenlander hadden gezien, gaven we samen met onze Wit-Russische collega’s workshops over vrije verkiezingen, over beleidsplannen, over hoe je samenwerkt in een bestuur. Allemaal nieuw voor de seminargangers, die gewend waren dat een klassenvertegenwoordigers door de rector worden aangewezen. Dat je ruggespraak moet houden met je achterban, snapten ze niet. Dat je vooraf moet vertellen wat je van plan bent, snapten ze niet. Dat de voorzitter niet per se de ‘baas’ van een bestuur is, snapten ze niet.”

Haar fascinatie voor Wit Rusland neemt nog steeds toe en inmiddels heeft ze er veel Wit Russische vrienden en een groot netwerk opgebouwd. Dit netwerk is essentieel voor het schrijven van haar boek. Interviewen in een dictatoriaal land is niet eenvoudig. Pas als mensen je volledig vertrouwen zijn ze bereid hun verhaal met jou te delen.  Veel mensen wilden uiteindelijk niet meewerken, of hun verhaal alleen anoniem weergeven. Franka voelt zich verantwoordelijk voor de consequenties die haar interviews kunnen hebben voor haar hoofdpersonen. Alleen mensen die goed in kunnen schatten wat de risico’s van het vertellen van hun verhaal kunnen zijn, heeft zij aan het woord gelaten. Ze heeft soms ook mensen bewust er van afgehouden hun verhaal te vertellen. Dat ziet ze als haar verantwoordelijkheid. Mensen mogen niet door haar boek in gevaar gebracht worden.

Daarom maakt ze nu weer deze reis. Om haar conceptboek voor te leggen aan de degenen die ze geïnterviewd heeft. Om samen met hen te bepalen wat veilig is om uit te brengen. Ook raadpleegt ze advocaten gespecialiseerd in mensenrechten om af te wegen wat wel en niet gepubliceerd kan worden. Dat voelt ze als de verantwoordelijkheid van haarzelf als journalist.

Deze verantwoordelijkheid voelt Franka ook in haar werk als freelance journalist in Nederland. Meegaan in een mediahype is gemakkelijk. Bijvoorbeeld bij haar werk bij Stand.nl wordt er binnen de redactie overlegd of er op een actualiteit wordt ingesprongen. Praat je mee over de relatie problemen van Jack de Vries of rapporteer je pas als zijn positie in het geding is?

Tijdens de BKB Academie is Franka zich er steeds meer van bewust geworden hoe journalistiek kan worden gebruikt door politici en woordvoeders.  BKB heeft haar inzicht gegeven in de overwegingen en mogelijk dubbele agenda’s van politici en campagnevoerders in de benadering van journalisten. Dat leer je niet op een opleiding, dat leer je in de praktijk.

Je bent vanavond getuige van twee soorten debatten. Een daarvan wordt gevoerd tussen het politicipanel van 21 Dagen Debat. Aan de hand van de populairste vragen van de site gaan zij de strijd met elkaar aan in een heuse boksring. Na elke ronde kan jij je in het gezelschap van experts en vakspecialisten in het debat mengen tijdens de townhalldebatten. Zie voor de indrukwekkende line-up een greep uit het programma.

De avond wordt afgesloten met een groots feest verzorgd door de dj’s van 22tracks. Want democratie, dat moet gevierd worden!

Koop snel je kaartje online of vanavond vanaf 19:00 aan de deur.

De aandacht die je krijgt, of misschien beter gezegd, waar de focus ligt. Alle media zoomen nu in op de Tweede Kamer-verkiezingen. Bijgemeenteraadsverkiezingen doen ze dat ook wel maar de aandacht ligt dan niet bij lokale onderwerpen. Daardoor ben je als campaigner gedwongen om eerst uit te leggen wat een gemeenteraad eigenlijk doet voordat je uit kunt leggen wat je in die gemeenteraad wilt. Lokaal campagne voeren is
daarom moeilijker. De kiezer kent meestal wel de landelijke
lijsttrekkers maar niet de lokale.

Van welke partij heb jij het idee, dat men met de zelfde enthousiasme en drive campagne voert als dat de 2eKramer doet?

De VVD doet het erg goed maar ik vind dat zij vooral een gehaaide en geen gedreven campagne voeren. Ik vind het werkelijk onthutsend dat Rutte zich succesvol een weg naar het torentje lijkt te liegen. Verontwaardigd fulmineerde hij bij Netwerk dat het onbestaanbaar is dat een bijstandmoeder er bij de VVD op achteruit gaat. Enkele uren later bleek dat ook op basis van de VVD-berekeningen dat dat wel degelijk het geval is. De campagne van GroenLinks spreekt me veel meer aan. GroenLinks is eerlijk over waar de rekening van de crisis komt te liggen en weet dat met verve te verkopen. Zin in de toekomst vind ik een goede slogan waar het enthousiasme van af spat. Femke Halsema heeft mijn hart weten te stelen met haar positivisme en de manier waarop ze boven de partijen en het bijbehorende gekrakeel uitstijgt.

Bij welke partij ontbreekt dit nog en zou hun campagne wat opgepeperd mogen worden?

De PiratenPartij kan wel een oppepper gebruiken. Ik heb meegewerkt aan
het vergaren van steunverklaringen en daardoor werd ik uitgenodigd om
een bestuursvergadering bij te wonen. Daar vond ik de partij zeer
sympathiek en vooral heel origineel. Hun visie op bijvoorbeeld zorg
(schaf de medische patenten af waardoor medicijnen een factor 100
goedkoper kunnen worden) spreekt me zeer aan. Helaas weten ze hun unieke
standpunten niet goed te verzilveren in de weinige debatten waar ze aan
mee mogen doen en verzanden ze in complottheoriën en beschuldigingen aan
het adres van de gevestigde orde. Zo kregen ze het bij het downloaddebat voor elkaar om uitgejoeld te worden terwijl dat natuurlijk gewoon een thuiswedstrijd had moeten zijn. Erg jammer. Ik zou meer opbouwend te werk gaan en proberen aan te haken bij andere partijen die vrijwel allemaal zeggen dat netneutraliteit belangrijk is en vervolgens zou ik de andere partijen uitdagen om met me mee te gaan in de volgende stap; internet als grondrecht. Daar kun je op voortbouwen, nu universiteiten college’s toch via internet toegankelijk maken, kunnen ze dat net zo goed op youtube zetten. Kenniseconomie 2.0 zeg maar en vooral power to the people.

Bij het campagnevoeren spelen de lijsttrekkers debatten uiteraard ook
een grote rol. Wie valt jou in positive zin op en wie zou je wat tips willen meegeven.

Zoals gezegd heeft Femke Halsema mijn hart gestolen. Emile Roemer valt
ook in positieve zin op maar ik vraag me wel af in hoeverre zijn humor
gemaakt is. Na de zure, altijd boze Agnes Kant gooit de SP het welbewust
over de komische boeg. Op zich een slimme strategie maar politiek is
geen stand-up comedy natuurlijk. Heel veel nieuwe kiezers gaan ze er
volgens mij niet mee trekken, hooguit komt er wat van het oude
electoraat terug. Ik zou Cohen graag willen adviseren. Hij laat zich
veel te veel zien op de speelhelft van zijn tegenstanders. Hoe hij de term straatterroristen overnam van Wilders tijdens het premiersdebat op RTL4 vond ik een ongelooflijk domme zet. Daardoor ging hij mee in de wij-zij-discussie die de PvdA juist zegt niet te willen. In het algemeen zou ik graag zien dat men met een analyse over de crisis komt. Het gaat nu uitsluitend over wie de rekening gepresenteerd krijgt en niet over wie de brokken gemaakt heeft. Verkiezingen gaan niet alleen over de toekomst, het is ook het moment waarop de politiek zich aan de kiezer moet verantwoorden.

En tot slot: Droomt Petra Kramer van een landelijk politieke carriere?

Nee, niet direct. Niet dat ik een eventueel aanbod zou afslaan maar ik zou liever de kans krijgen om even te groeien als wethouder in Drachten.