“Weten jullie de gemiddelde leeftijd van een krantenlezer in Nederland?” Dit was de eerste vraag die adjunct-hoofdredacteur Albert de Lange ons vrijdag in de presentatie ruimte van het Parool stelde. Het antwoord was hoger dan ik had verwacht, namelijk 48.

Afgelopen weekend vond de tweede officiele sessie plaats van BKB Academie 9.
Dit weekend stond in het teken van Journalistiek schrijven. In het eerste deel van de sessie zouden wij in verschillende groepen een rondleiding krijgen bij de redactie van ofwel het Parool of de Telegraaf. In het tweede deel van de sessie zouden wij met de adjuncthoofdredacteuren van deze kranten en de Volkskrant, zelf een krant gaan maken.
Ik was ingedeeld bij de Parool groep onder leiding van de adjunct-hoofdredacteur Albert de Lange. Hij ontving ons in de presentatie ruimte van het bedrijf van het Parool, een groot glazen aquarium waar ongeveer vijftig mensen aan het werk waren. Naast deze ruimte was een lange gang met aan de andere kant een ander glazen aquarium, de redactie, waar nog eens vijftig mensen aan het werk waren.
Voor dat we rondgeleid zouden worden op de redactie hadden we de mogelijheid Albert vragen te stellen en legde hij ons het proces van een ochtendkrant uit. We discussieerden wat over de toekomst van de gedrukte krant en wat de taak is van een krant als het aan komt op algemeen belang. Moet een krant altijd objectief blijven of mag een krant soms ook subjectief zijn als het gaat om belangrijke zaken die de makers aan het hart gaat. Albert gaf aan dat ze in bijna alle gevallen zo objectief mogelijk opereren, maar dat ook het Parool weleens campagne voert als zij denken dat het in het belang is van bijvoorbeeld Amsterdam. Om dit te illustreren gaf hij het voorbeeld van Horeca-magnaat Sjoerd Kooistra: “hier heeft het Parool echt openlijk campagne gevoerd om ervoor te zorgen dat deze man zou verdwijnen en wij de Keizer terug zouden krijgen. Overigens met succes.”
Na een klein uurtje te hebben gepraat met Albert en later oook Lucie die aanschoof en die de volgende dag de opmaak van onze krant zou verzorgen kregen we een rondleiding op de redactie. “Voor de meeste van jullie zou dit een hele teleurstelling zijn. Er staan gewoon bureau’s met eraan werkende mensen en geen ratelende telexen zoals de meeste van jullie zullen verwachten.” Het was waar, de redactie bestond uit ongeveer tien grote tafels met elk ongeveer zes werkplekken, alle tafels van een ander katern, zoals sport, kunst en economie. Verder stonden er twee grote flatscreens met teletext en zag je allemaal mensen braaf aan hun bureautje achter de computer. We kregen te zien hoe de krant van zaterdag er nu bij stond, die was ongeveer voor de helft af en meer was er eigenlijk niet te zien op de redactie.
Wel werden we door Albert meegenomen naar de vrijdag middag borrel, ergens verder op in de gang. Er was nog niemand, maar wel een hoop bier en snacks. Nog geen half uur later stond de hele gang vol en was er al heel wat bier doorheen.
Wij keken nog even goed naar wie er nou precies werkte voor het Parool en het eindoordeel luidde: een vriendelijk, gemeleerd doch blank gezelschap.