Leanne, Barbara en ondergetekende gingen het weekend voor de campagnesessie de straat op. Onze missie: de mening van de ‘gewone man’, en die van de wat meer ongewone. Die kregen we. Van een Schiedammer die op ChristenUnie stemde tot een teleurgestelde anarchist die – als hij echt moest stemmen – voor de Partij van de Dieren zou kiezen. Maar in al hun betogen was een lijn te ontdekken, een rode draad – zo u wilt. En die hebben we verwoord in een korte klaagzang: het manifest van de Kalverstraat.

Vroeger kon je gewoon naar KPN toe rijden met een klacht. En iemand zien. Moet je ze nu eens bellen. Dan ben je een nummer. En niemand daar is aanspreekbaar voor zijn daden. Zo vervreemdend is het met alles in Nederland. We hebben een communicatieprobleem. Buren kennen elkaar niet meer. Mensen wantrouwen elkaar. Ook in de media. Ook in de politiek. We zijn een stuurloos land met een failliet poldermodel. Er is nergens leiderschap te bekennen. Geen enkele leider toont visie. Er worden geen knopen doorgehakt. Niet over pensioenen, hypotheken, nergens over.

Natuurlijk, we zijn wel gelukkig in Nederland, hebben het wel naar ons zin. Maar we zijn ook lui geworden. En ongeïnteresseerd. Alleen extremen interesseren ons nog. De rotzooi van CDA en PvdA. Of Wilders, die iedereen op het dak jaagt. En Pechtold, met zijn goedkope anti-Wilders truc.

Het vertrouwen is zoekgeraakt. Iemand moet ons wakker schudden. Een echte leider. Iemand met een duidelijke ideologie en die daar ook naar handelt. Een sterk persoon die een golf door Nederland kan laten gaan. Mensen weer inspireert. Mensen laat samenwerken. Iemand die staat voor authenticiteit en eerlijkheid. Ook als dat een paar zetels in de peilingen kost. Iemand die zwart-wit durft te denken. We hebben een leider nodig die knopen durft door te hakken, besluitvaardig is. En misschien, misschien is die leider wel een vrouw.