Gingrich wordt gepresenteerd als de kandidaat met de meeste politieke ervaring, een keiharde conservatief die weet hoe je moet onderhandelen met de democraten. Op papier misschien wel de kandidaat die het beste past bij de huidige problematiek waar Amerika in verkeert,  maar waarom staat hij dan niet boven Romney?

Een ongestreken Amerikaanse vlag haastig opgehangen in een gymzaal te Hudson, New Hamsphire. Het is het decor voor de allerlaatste rally van Newt Gingrich alvorens de primary begint. De kreukels schijnen zijn campagneteam niet te deren, het gaat immers bij Gingrich niet om zijn uiterlijke verschijning, maar om zijn intellect. Of althans zo moet het lijken, want ondanks het casual ogende decor is er wel degelijk over de beeldregie nagedacht.

Zo zit er naast het podium een groep veteranen, zojuist nog in de zaal geronseld. Geen jonge jongens, maar diegene die Vietnam nog kunnen navertellen, een verwijzing naar de lange status van dienst die Gingrich zelf ook heeft. Naast Gingrich staat zijn vrouw, zijn derde alweer en een stukje jonger dan hijzelf. Blond, dun en strakgetrokken, het toonbeeld van een stepford wife. Haar onderdanige gestalte beweegt alleen aan het einde wanneer er geklapt moet worden en laat daarmee duidelijk zien wat voor groot ego Gingrich heeft, ruimte voor iemand anders is er niet.

Ook het podium zelf is zorgvuldig geregisseerd, het ontbreken van de teleprompter op het door TL-licht beschenen podium versterkt zijn intellectuele imago, maar toont tegelijkertijd ook zijn ervaring aan, niet alleen met spreken in het openbaar, maar vooral in de politiek. Want als Speaker of the House en politiek analist kent hij de achterkamertje van Washington als geen ander, iets wat hij kracht bij zet door in zijn speech zijn samenwerking met de democraten aan te halen.

Voor extra bonuspoints komt ook zijn grote voorbeeld Reagan de hoek omkijken en framed hij Obama als de failure Carter, van wie hij het puin gaat opruimen. Hij speelt in op de nostalgie van de oude garde, de good old times en weet de  Obamabashing naar een climax t brengen: “Obama is a foodstamppresident, I want to be your paycheckpresident!” Zijn speech roept de gehoopte reactie op, veel gejuich en het scanderen van zijn naam, iets wat voor zijn campagneteam een opsteker is. Maar voor iemand die die dag nog drie andere kandidaten zag speechen was dit beduidend de minste.

Bij Gingrich wordt pijnlijk duidelijk hoe belangrijk het is om sympathiek over te komen, iets waar hij zelf weinig kaas van gegeten heeft. Zo is zijn reactie op iemand die over zijn recente ontslag vertelt geen meelevende, maar een keurig afgedraaid standpunt praatje. Bij een oudere vrouw die een vrij langdradige vraag stelt weten zijn ogen hem te ontmaskeren door verveeld in zijn kassen rond te draaien. En op de vraag of hij de foodstampcultuur bij werkgever Wallmart zal gaan aanpakken komt een ontwijkend antwoord, waarbij zijn gecompliceerde economische achtpuntenplan opnieuw wordt afgedraaid.

Precies de momenten waarop er even geen regie is komt de echte Gingrich de hoek omkijken, een typische intellectueel die zich te slim voelt voor het plebs. De Gingrich die wordt neergezet is too good to be true. iets waar een goede observator van zijn google-record  wellicht al doorheen prikt. Zijn  echte verhaal  is wellicht minder sympathiek, maar wel authentiek. Weet hij dat in een goede vorm te gieten dan maakt hij inderdaad met zijn intellect kans op president te worden. Maar nu nog niet, nog even geduld, Newt.

Foto via Flickr – Ragstamp.