Toen Nienke Venema in 2007 de BKB Academie volgde vielen haar vooral de mensen op. “Totaal niet verlegen,  gewoon een spreker onderbreken en met je eigen wijsheden komen. Dat vindt ik heel erg BKB, eigenwijs op het onbeleefde af. Maar dat mag ik heel erg graag.” Het campagnevoeren is duidelijk in haar bloed blijven zitten; inmiddels heeft ze meegeholpen aan campagnes voor Kerry en Obama. “Mijn karakter leent zich heel erg voor de spanning van een politieke campagne.”

Tijdens haar academiejaar was Nederland vooral in de ban van het immigratiedebat. Eigenlijk is er sindsdien weinig veranderd. “Wilders speelt nu een grote rol, wij hadden Verdonk. Dat is een heel groot, maar ook een heel klein verschil. Allebei zitten ze op het integratie-issue, en bepalen daarmee het politieke debat. Één figuur die de kar trekt, met een wat lapzwanserige partij erachter.”

Met een vader als civiel ingenieur verhuisde Nienke als kind al de hele wereld over. Die reislust zit nog steeds in haar bloed, inmiddels heeft ze op veel plekken in de wereld gestudeerd of gewerkt. Zo studeerde ze Social and Political Sciences op de Universiteit van Cambridge, werkte ze voor een denktank in Berlijn en liep ze afgelopen jaar als Lantos Fellow stage in het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden in Washington. “Ja, ik ben wat onrustig, vind het spannend om in een onbekende omgeving opnieuw mijn weg te vinden”

Tussendoor werkte ze twee keer als vrijwilliger in het campagneteam van de democraten, eerst voor Kerry, vier jaar later voor Obama. “Wat me trekt in de Amerikaanse politiek is dat het een grootmacht is, dat maakt het heel erg spannend. Wat daar besloten wordt in een verkiezing heeft zo’n impact op de rest van de wereld.” Daarnaast voelt ze veel voor het twee-partijen stelsel. “Het feit dat bijvoorbeeld links in Nederland zo versplintert is, maakt het soms heel lastig om politiek te voeren en voor de kiezer ook heel lastig om te kiezen. Het is vaak heel erg marginaal.”

Als vrijwilliger in het campagneteam van Kerry moest Nienke veel posters intekenen en kleuren, en met canvasborden de straat op. Maar vooral: heel veel bellen. Dat werkte niet altijd even goed. “Ik had een Brits accent, en ‘Nienke Venema’ begrepen mensen natuurlijk ook niet. Dat heb ik later wel aangepast.” Het werk was niet echt spannend, en Kerry was ook niet haar ideale kandidaat. “Toch, alles wat ik kon doen om ervoor te zorgen dat Bush niet aan de macht kwam was natuurlijk positief.”

Tijdens die periode groeide haar netwerk enorm, en leerde ze onder andere mensen van de pers kennen. Die namen haar en een vriendin mee naar de Democratische Conventie. “Ik zat me daar ontzettend te vervelend, het is toch speech na speech. Maar op een gegeven moment begon het wat te broeien in de zaal, en werd het opeens spannend. Ik wist op dat moment helemaal niet wie Obama was, maar hij was als senator door Kerry uitgenodigd om te komen spreken. En ja, als hij begint te spreken dan moet je wel luisteren.”

Zijn boodschap, en vooral ook de manier waarop hij die kon brengen, sprak haar ontzettend aan. “Een politicus moet meer hebben dan een goede boodschap. Hij moet ook een charismatische leider en een bron van inspiratie zijn. Als je dat in één kandidaat kan zien is natuurlijk heel bijzonder.” Aan het einde van zijn speech stond ze te springen op haar stoel. “Toen heb ik tegen die vriendin gezegd: als hij ooit nog voor het presidentschap gaat dan zijn we er bij.”

En zo gebeurde het dat ze vier jaar na de conventie waar ze de Obama-koorts te pakken kreeg voor zijn campagne aan de slag ging. “De campagne was tot op het laatste moment ontzettend spannend. Hoewel Obama er in de peilingen goed voor stond waren we allemaal bang dat de mensen niet durfden te zeggen dat ze niet op een zwarte man wilden stemmen, en eigenlijk voor McCain zouden gaan. We geloofden eigenlijk niet dat Obama zou winnen.”

De laatste dagen van de campagne zat Nienke in een campagnekantoor van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat te bellen. Gewoon met haar eigen mobiel. Ze had zichzelf inmiddels een Amerikaans accent aangeleerd, en haar naam veranderd in Nancy. Ze doet het me voor: “Hi this is Nancy calling from senator Obama’s campaign. I have noted here on the list that you’re interested in voting for senator Obama, are there any questions I can answer for you?”

Voor zich had ze stapels lijsten liggen waarop mensen stonden die zeiden dat ze interesse hadden in Obama. Nadat ze iemand had gebeld kruiste ze op een sheet één van de opties aan: Is going to vote for Obama, Doesn’t know yet, Will vote for mcCain. Zo hield ze uiteindelijk een lijst over van mensen die vrij zeker op Obama zouden gaan stemmen. “Op de dagen voor de verkiezingen bede je vooral díe mensen, om er van zeker van te zijn dat ze weten wáár ze gaan stemmen, hoe láát ze gaan stemmen, om te vragen of ze hulp nodig hebben of dat iemand ze er met een busje heen kan brengen. Op de dag zelf bel je ze op om te vragen of ze al gestemd hebben.” Ook op straat zat de campagne zo geraffineerd in elkaar; er werd geen deur gemist. “Een vriend van me die als fieldwerker in Colorado werkte wist van elke deur wie er hoe laat had gestemd.”

Wat was het dat de verkiezingen voor haar zo bijzonder maakte? “Natuurlijk is er het symbolische feit dat er voor het eerst een african-american gekozen kon worden als president, maar dat was niet genoeg. Zijn politieke ideeën waren revolutionair op dat moment. Het is zo’n bijzondere intelligente, charismatische man hij kan mensen echt aanspraken. Dat bijelkaar maakte het zo’n bijzonder kandidaat.”

Tijdens haar stage bij het Huis van Afgevaardigden was ze vooral betrokken bij de beleidsvorming. Toch weet ze niet of ze dat zelf later zou willen. “Ik vind beleid maken ook heel erg leuk, maar weet niet of ik dat zou kunnen. Mijn karakter leent zich heel erg voor de spanning van een politeke campgagne. Het verwoorden van je boodschap is ontzettend leuk om te doen. Maar een partij kan nog zo’n goede boodschap hebben, toch daar trek je daar mensen niet mee over de streep. Die boodschap en de campagne moeten samenvloeien. Dat vind ik het allerleukste om te doen.“