Impact van een reis

Een ‘campagnereis’ beloofde het te worden. Maar al snel werd duidelijk dat deze reis zou afwijken van het ‘normale’ karakter van een BKB: daags na de bekendmaking van de reisbestemming barstte het Israëlisch-Palestijns conflict immers opnieuw in alle hevigheid los. Het hoofdthema van de reis veranderde radicaal, maar ik heb dat geen moment betreurd. Al tijdens de reis had ik het gevoel een ‘once in a life time experience’ te beleven, en thuisgekomen blijft dit besef alleen maar te groeien.

Ruim drie weken zijn we nu terug uit Israël. Drie weken waarin ik probeerde mijn ervaringen te verwerken en iets van positivisme over de toekomst van het gebied terug te vinden.

Maar dit valt niet mee. Voor vertrek zag ik de tweestaten oplossing nog als een mogelijke weg naar vrede. Tijdens de bezoeken aan Al Haq en de UNWRA, waar we landkaarten zagen van de Israëlische acties op de Westelijke Jordaanoever, drong keihard het besef door dat dit geen reële gedachte is. Dit keer was het geen emotioneel persoonlijk verhaal, of een haast propagandistisch verkooppraatje. Dit waren feiten, feiten die niets in het ongewisse lieten. Terwijl de powerpoint van kaartje naar kaartje sprong, telkens meer Israëlische nederzettingen in beeld brengend, die een steeds grotere versnippering van het Palestijnse gebied impliceerden, liepen de koude rillingen me over de rug. De woorden van de Nederlandse kolonist die we eerder die week hadden ontmoet, spookten continu door mijn hoofd (”wij wonen hier zo fijn, zo heerlijk voor de kinderen”). Te snel wil je niet oordelen, het is zinniger om je in te leven in de ‘andere’ kanten van het verhaal. Om de overweegredenen van mensen te begrijpen. In te zien dat het hen gaat om iets intens heiligs.

Maar… het lukt me niet. Voor mijn gevoel dragen kolonisten actief bij aan de voortzetting van het conflict. Het doet me dan ook pijn om te lezen dat Israël het aantal kolonisten op de Westoever wil gaan verdubbelen. Ik denk aan de kolonist die wij spraken en aan zijn opmerking dat hij het gebied zou verlaten, als duidelijk zou worden dat dat de enige oplossing van het confict zou zijn. Met de geplande 73.000 nieuwe wooneenheden in de Westbank in het vooruitzicht, lijkt het onwaarschijnlijk dat hij de vraag om te vertreken ooit zal ontvangen.
Het nieuws dat Netanyahu afgelopen weekend een coalitie coalitieakkoord gesloten heeft met het extreemrechtse Yisrael Beiteinu (Israël Ons Huis) doet de hoop tot terugtrekking uit de Westelijke Jordaanoever nog verder slinken. Partijleider Avigdor Lieberman is immers zelf kolonist in Nokdim. De geboren Moldaviër en voormalig uitsmijter in een nachtclub, bleek onder veel Israëliërs zeer populair: moe van de immer teleurstellende beloften van politici, voelden velen zich aangetrokken tot zijn ondiplomatieke stijl en zijn radicale uitspraken. Hoewel Lieberman één dezer dagen verhoord zal worden op verdenking van corruptie, heeft Netanyahu hem gisteren gevraagd toe te treden als Minister van Buitenlandse Zaken.

Sinds de reis, die een enorme impact op mij heeft gehad, zie ik een tweestaten oplossing niet langer als serieuze optie. Ik vraag me steeds ernstiger of Hillary Clinton, die dit idee nog wel uitdraagt als dé weg naar vrede in het Midden Oosten, er nog echt in gelooft. Misschien biedt een ontmoeting met Lieberman inzicht? Of zal het kabinet alweer gevallen zijn voordat zij elkaar kunnen ontmoeten? Hoe dan ook, ik blijf de ontwikkelingen volgen en neem de ervaringen uit februari hierin mee. Met of zonder nadruk op Israëlische campagnes.

This entry was posted on Tuesday, March 17th, 2009 at 11:32 am and is filed under 08-09.