Het klimaat zit in een Ajax-achtige vormcrisis. Tot een jaar geleden stonden nare ontwikkelingen als zeespiegelstijging, ontbossing en dode walvisjes mede dankzij Al Gore stevig in de spotlights. Inmiddels is het dringen tussen de chocoladeletters: discussies over de opwarming van de aarde zijn snoeihard verdrongen door geneuzel over de afkoeling van het beursklimaat. Dat we een recessie hebben is inmiddels duidelijk voor iedereen behalve economen, en de enige verrassing zou nog kunnen komen uit het uitblijven van een tienjarige depressie van de westerse economieën.

Klimaatpraat prima, maar nu even niet

Dat is slecht nieuws voor de zeehondjes. En voor de roze rivierdolfijn. En andere geniale bedreigde diersoorten met een marketingprobleem. Red de Red Panda? Save the Hairy-eared dwarf lemur? Mensen maken zich de komende decade drukker om het investeringsklimaat van IJsland dan om het smelten van Groenland. En hoewel een stagnerende economie de koolstofdioxideuitstoot ongetwijfeld wat zal dempen betekent dat nog steeds dat een hydrofobe Amsterdammer liefst op drie hoog woont, met een pied á terre in de Elzas.

Basejumpende koersen nu bepalen de komende jaren de politieke agenda. Dat ontbossing met vijf triljoen per jaar drie keer duurder is dan alle financiële ellende tot nu toe boeit de kiezer niet. Het over de ruggen van minder inhalige landgenoten garanderen van al dan niet bona-fide verdiende tonnetjes op schimmige bankrekeningen in kille financiële schurkenstaatjes, daar win je momenteel stemmen mee. Bedrijven schrapten gisteren al hun afdeling maatschappelijk verantwoord ondernemen, u belt morgen Greenpeace dat ze de komende vijf jaar prima zonder u kunnen zorgen dat de Beringzee geen teringzee wordt. Rita kan opgelucht ademhalen: angst en paniek is haar enige troef.