Het mooiste studentenkookboek, het nieuwste Slow Food-boek. Het is er! We hebben de ervaringen en recepten van ‘Skek (het studentencafe van stichting Kriterion) gebundeld en een aantal van onze bekende en minder bekende vrienden gevraagd een stukje voor ons te schrijven. Dit heeft geleid tot een prachtig boek met stukjes van Ronald Giphart, Diny Schouten, Sylvia Witteman, Jan Jaap van der Wal en vele anderen.

Het boek ligt vandaag in de winkel voor de prijs van 14,95.

Speciaal voor Jullie hieronder alvast een voorproefje. Het verhaal dat Maria Goos voor ons schreef:

Wat je eet, ben je!

Je ziet het allang niet meer aan me, maar voor ik op mijn 32 ste mijn eerste kind kreeg was ik erg dun, om niet te zeggen: mager. Ik woog maar 52 kilo en dat is weinig voor iemand die 1.76 lang is. Ik wilde graag dikker worden ( Dat is later heel goed gelukt!) en dat heeft mijn eetgedrag in mijn studententijd erg beinvloed. Ik zat van 1977 tot 1982 op de toneelschool in Maastricht . Ik had een hele mooie kamer in het centrum, schuin tegenover De Dikke Dragonder. Dat was het café waar het elke avond loltrappen was met de andere toneelschoolstudenten. Je kon daar voor 12 gulden een dagmaaltijd krijgen die bestond uit een grote biefstuk met dikke patatten en sla met mayonaise, ei en uitjes. Ik at drie keer per week de dagmaaltijd. Ik had toen een hondje en die ging ook dikwijls uit eten, maar naar een ander café, dertig meter verderop. Daar kreeg hij rond zessen de restanten van de avondmaaltijd der alcoholisten: stukjes leverworst, pindaas en een gevallen bitterbal. Rond zevenen kwam Basje dan naar het studentencafé om daar de rest van de avond in het raamkozijn te zitten boeren. Op school kregen wij van een docent te horen dat eten je wezen beinvloedt. ‘Wat je eet, dat ben je.’ We zijn toen massaal overgestapt van de dagmaaltijden van De Dikke op de dagmaaltijden van marcobiotisch restaurant De Maretak. Geelgroen uitgeslagen bediening, gestoken in de spreekwoordelijke grijze wollen sokken, slopen op sandalen van de keuken naar de tafeltjes waar ze ons gortgroge zilvervliesrijst met adukibonen voorschotelde. We dronken daar geen bier bij, maar thee. Mijn hele klas ging vanwege de overgang van vet naar droog enorm vies winden wat de improvisaties een heel apart karakter gaf. Omdat ik erg nerveus werd van de gewijde sfeer in De Maretak en inmiddels begon te vermoeden dat drie keer per week patat eten, ontbijten met glacékoeken en lunchen met twee zakken chips, misschien verband hield met mijn constante vermoeidheid, begon ik thuis te koken. Een uitkomst was voor mij de drooggroente. Ik geloof dat het niet meer bestaat. Het waren kleine zakjes met gedroogde rode kool, of spinazie of witlof. Dat gooide je in een pan en als bij toverslag veranderde de bruine sliertjes in echte groente. Was ik in een Maretakbui, dan at ik daar zilvervliesrijst bij, waar ik nog steeds niet van hou overigens, en was ik in een Dikke Dragonderbui, dan bakte ik er aardappeltjes bij. Mijn hondje Bas, die uit het asiel kwam, was inmiddels drie kilo zwaarder, ik nog geen gram. Toen ben ik begonnen met een slagroomkuur. Ik dronk elke dag een halve liter ongeslagen slagroom. Nog kwam ik geen gram aan. De opmerking: ‘Wat je eet, dat ben je’ is mij altijd bijgebleven. Later ben ik gaan begrijpen dat wat ik toen at, veel vet en veel suikers, een heel slechte combinatie was met mijn nerveuze labiele gestel. Mijn studententijd, die zich kenmerkt door snel opeenvolgende diepe pieken en hoge dalen, was een stuk makkelijker geweest, een stuk evenwichtiger geweest als ik wat uitgebalanceerder had gegeten. En wedden dat ik daar ook van aangekomen was ?

Maria Goos (veelbekroond scenario schrijfster, o.a. bekend van Cloaca, Familie en Oud Geld.)