Met uitzicht op de Rotterdamse Kuip gaan de Nova Waarnemers in gesprek met oud-hoofdredacteur van de NOS, Nico Haasbroek. Nico kent Rotterdam van Noord tot Zuid, dankzij zijn journalistieke experimenten aan beide kanten van het spectrum.

Nederland kent Rotterdam als een evenementenstad. Op dit gebied is het veiligheidsbeleid onlangs sterk aangescherpt, als gevolg van de rellen bij Hoek van Holland, waar de boel aanzienlijk uit de hand is gelopen. Veel evenementen lopen het risico flink beperkt te worden in hun bewegingsvrijheid; dit is een speerpunt in de  campagne van Marco Pastors, lijsttrekker van Leefbaar Rotterdam. “Waarom moeten de goeden altijd onder de kwaden lijden?” vraagt Nico zich af. Om dit toe te lichten, neemt hij de Waarnemers mee naar de Kuip, epicentrum van de Feyenoord-hooligans, de boosdoeners bij Hoek van Holland. “Hooligans zijn slim en georganiseerd, en daarnaast vormen ze een criminele schaduwmaatschappij, waar we maar weinig weet van hebben”. Hooligans worden voornamelijk geassocieerd met geplande opstootjes en het gewelddadig beslechten van vetes tussen hun voetbalclubs.

Deze illusionaire focus op geweld is de buitenste schil van een harde kern, die wordt beheerst door grootschalige drugshandel. Dit betekent niet dat het hier gaat om simpele jongens, integendeel, de meerderheid van de leden weet precies hoe politiek in elkaar steekt. Ze bewegen zich voornamelijk als een weloverwegend collectief, zoals bij Hoek van Holland, waarbij ze precies op de hoogte zijn van het aantal aanwezige politieagenten. Hoek van Holland zette collectieve geweldpleging in georganiseerde groepen op de politieke agenda in Rotterdam.

De volgende stop is de Essalammoskee, de grootste moskee van Europa. Hier gaan Nico en de Waarnemers in op een tweede, dominant politiek thema: de islamisering van Rotterdam. Volgens Nico is integratie in Rotterdam een succesverhaal, getuige zijn journalistieke escapades in de multiculturele dimensie. Rotterdam telt een hoge culturele en religieuze diversiteit, die soms verkeerd wordt uitgelegd, waarbij het religieuze argument vaak de discussie domineert. Natuurlijk liggen er ook praktische argumenten ten grondslag aan de bouw van de grootste moskee van Europa. De omstredenheid van de moskee kan misschien beter uitgelegd worden aan de hand van praktische pijnpunten, net zoals bij andere grote bouwprojecten. Zo zijn veel buurtbewoners bang dat een vijfdagelijkse grote mensenstroom in hun buurt parkeerproblemen en geluidsoverlast oplevert. Een verschuiving van een religieuze discussie richting uitvoerbare oplossingen, kan ervoor zorgen dat de gemeente kan handelen naar ieders belang.  Naast deze pragmatisch aanpak, pleit Nico voor het definiëren van een Europese islam. Door een synthese tussen het geloof uit het land van herkomst, en de wetten en regels van het gastland, ontstaat er een islam die is toegepast op de plek waar hij belijd wordt. Scheiding van kerk en staat blijft zijns inziens een voorwaarde, als het Europa betreft. Dankzij een liberale invulling van de islam “moeten moskees mogelijk zijn”.