Regelmatig put Jon Stewart zich uit in mediakritiek. Het recept is simpel: ik zat naar de tv te kijken en ik zag dit…. Dan volgt een montage van fragmenten, meestal talking heads op nieuwszenders, waar iets mee is. Vaak spreken ze zichzelf tegen, maar het kan ook gaan over dat ze iedere keer als iets anders worden gepresenteerd: strateeg, medewerker van, advocaat, lobbyist. Het blijft de Daily Show en het is daarom vrijwel altijd heel grappig, maar de ondertoon is serieus: wie denken de nieuwszenders wel niet dat ze zijn? Denken ze echt dat we het niet doorhebben? Het drijft Stewart echt tot wanhoop. Na de “more” een aantal voorbeelden van Stewart’s mediakritiek.

Stewart’s optreden in Crossfire in 2004 is een nulmoment. Hier vestigde hij zijn reputatie als komiek met een serieuze kant. Hij had al langer kritiek op het programma en kwam daarover praten in de uitzending. Crossfire, zo vond Stewart, deed niet aan debat zoals het pretendeerde, maar maakte politiek theater. Dat vond hij onoprecht – er werd immers gedaan alsof er daar debat werd gevoerd – en schadelijk. “You’re hurting America.” Toen één van de twee hosts hem verweet dat hij John Kerry als gast van de Daily Show geen kritische vragen had gesteld, antwoordde Stewart: “Maybe this explains quite a bit, if the news organizations are taking cues on integrity from Comedy Central…You’re on CNN. The show that leads into me is puppets making crank phone calls…. If your idea of confronting me is that I don’t ask hard-hitting enough news questions, we’re in bad shape, fellas.”

Begin september 2008: Hoe de wind waait, waait mijn jasje. Stewart laat hier zien hoe – in dit geval conservatieve – commentatoren hun meningen heel soepel ombuigen om hun politieke doel te dienen.

Daily Show, 22/10/2008: Stewart windt zich op over dat er allerlei mensen van stal worden gehaald voor expertopinies, want er wordt zoveel gewauweld. Hoe langer de functieomschrijving, hoe onbelangrijker de persoon.