Lange treinreizen zijn saai. Vooral ‘s avonds want dan kun je niet eens naar buiten kijken. Het Nederlandse polderlandschap vind ik eigenlijk best mooi, maar ‘s avonds is er natuurlijk niets te zien. Dus zat ik vanavond in de trein vanuit Maastricht terug naar Breda ‘noodgedwongen’ te lezen. Noodgedwongen met een knipoog want de tijd vloog voorbij. Ik weet niet hoe het met jullie zit maar ik denk nog bijna dagelijks terug aan onze reis naar Israel. Als ik iets tegenkom op het internet, of omdat ik een liedje hoor wat ik daar ook veel draaide op mijn iPod, of omdat ik foto’s zie of omdat ik zomaar terugdenk aan die intensieve week in ‘het Beloofde Land’.

Of omdat ik verzonken ben in een boek. Van mijn vriendinnetjes kreeg ik voor mijn verjaardag ‘Van onze correspondent: Standplaats Jeruzalem/Al Quds’ cadeau. Omdat zij ook wel doorhadden dat de reis naar Israel veel indruk op me gemaakt heeft. Het boek is geschreven door Nadette de Visser. Zij vertrok begin 2000 naar Israel. Na anderhalf jaar in West-Jeruzalem gewoond te hebben verhuisde ze naar Oost-Jeruzalem. Gedurende vier jaar werkte ze er als journalist. In het boek beschrijft ze al haar dagelijkse beslommeringen. En dat doet ze goed, vind ik. Zoals ik al zei, mijn treinreis was een stuk minder saai dan normaalgesproken. Het boek sleurde me weer mee Jeruzalem in. Terug naar die week in februari die zoveel indruk op me gemaakt heeft. Een aanrader!