Only the super rich can save us!
Ralp Nader staat niet bekend om zijn schrijfkunsten. Van zijn boek ‘Only the super rich can save us!’ hebben de meeste Amerikanen nog nooit gehoord. Waar ze Nader wel van kennen: zijn levenslange strijd tegen ‘big business’ en ‘corporate America’ met als hoogtepunt de presidentsverkiezing die Nader volgens vele democraten in 2000 van van Al Gore stal. Nader won als kandidaat voor de Green Party 3% van de stemmen. Waren deze stemmen naar Gore gegaan dan had het hele Florida debacle zich nooit voorgedaan, was er geen Bush Jr. geweest en was alles beter geweest, aldus mainstream democratisch Amerika.
Toen Nader in 2009 zijn laatste boek uitbracht beschreef hij het als een werk dat ‘tussen fictie en non-fictie inlicht’, wat hij hij zelf ‘practical utopianism’ noemt. Hij schetst in het boek zijn droomscenario, waarin Warren Buffett het geniale idee krijgt om 14 superrijken Amerikanen, waaronder Bill Gates, Bill Cosby en George Soros, op Maui bijeen te roepen om Amerika te redden. Het boek is niet bijzonder goed geschreven. Enkele reviews spreken schande over de vlakheid van Nader’s karakters. Wat wel bijzonder goed en inspirerend is het idee. Think about it…The super rich can save us!
Geld is Macht
Mijn favoriete quote is van de antropoloog Margeret Mead, zij zei:
“A small group of comitted people can change the world it is the only thing that ever has”
Hier zou je aan toe kunnen voegen: “especially if their super rich”
In een wereld waarin tientallen individuen een besteedbaar vermogen hebben dat groter is dan dat van vele landen zouden de superrijken een grote rol kunnen spelen in het oplossen van super problemen zoals klimaatverandering, waterschaarste en nucleaire proliferatie. Het belang van de ‘The Message’ en ‘The Movement’ mogen nooit onderschat worden maar de laatste van de drie heilige M’en, ‘The Money’, heeft deze groep in ieder geval en juist dit is voor vele vaak het moeilijkst om aan te komen.
De vraag der vragen
Sommige superrijken, zoals Bill Gates, leveren nu al een enorme contributie aan het wereldwijd algemeen belang maar is er nog veel meer mogelijk. De hamvraag is dus:
Wat zou er nodig zijn om de superrijken zover te krijgen zich te storten op globale super problemen?
Om deze vraag te beantwoorden moeten we begrijpen wat de huidige prikkels zijn voor superrijken om zich te storten op dit soort problemen en wat men zou kunnen doen om deze prikkels aan te passen.
Zelf heb ik hier enkele ideeën over maar deze blog is vooral bedoeld mensen aan het denken te zetten. Dus denk na! En als je iets origineels bedenkt, deel het!
Een idee
Hier zal ik vast een idee delen waar ik al een tijdje mee bezig ben. Ervan uitgaand dat rijken mensen het behoud van hun rijkdom belangrijk vinden zouden we de superrijken moeten overtuigen dat het in hun directe financiële belang is bepaalde problemen op te pakken.
Om het voorbeeld van nucleaire proliferatie te nemen. Stel dat er ooit een nucleair wapen afgaat door een ongeluk, miscalculatie of krankzinnigheid, wat zullen dan de gevolgen zijn? Duizenden, honderdduizenden of miljoenen zullen sterven. Wereldwijd zal men naar de stembus gaan om hun burgerlijke vrijheden in te leveren (denk 9/11 maal 100). En niet het minst belangrijk: de paniek die zal heersen zal de wereldkoersen doen imploderen. De welvaart van iedereen, superrijken inbegrepen, zal worden weggevaagd en dus is het in koud gecalculeerd eigenbelang van de superrijken om iets aan nucleaire proliferatie te doen. Nu zullen er mensen zijn die dit lezen en zeggen de kans dat zoiets gebeurd is erg klein. Die mensen raad ik aan The Limits of Safety: Organizations, Accidents, and Nuclear Weapons van Scott D. Sagan te lezen of bij gebrek aan tijd de documentaire Countdown to Zero te kijken. Je zult dan al gauw concluderen: de kans dat er een bom afgaat is klein maar reeël. Dus waar is de kleine reële contributie van de superrijken?
Zo gek nog niet
Ik was niet zo heel lang geleden op een topconferentie in het vredespaleis over nucleaire proliferatie. Tot mijn schrik liet ik mij vertellen dat er geen goed gefinancierde internationale lobby tegen nucleaire proliferatie is. Vrijwel alle internationale organisaties die dit zouden kunnen betalen worden gedomineerd door de staten met nucleaire wapens en dus gebeurt het niet. De superrijken betalen zich nu vast al blauw aan verzekeringen tegen van alles en nog wat. Het principe: een klein beetje van hun welvaart afstaan om er voor te zorgen dat het overgrote deel van hun welvaart veilig(er) is. Een goed gefinancierde lobby die zich inzet tegen nucleaire proliferatie, volgens mij helemaal zo gek nog niet.
Als of ik het gepland had vandaag artikel van de bbc: “How did we forget about mutually assured destruction?”
“For many analysts the world is now a less stable place than it was during the Cold War. And all the major geopolitical confrontations still revolve around nuclear weapons, says Dr Nick Ritchie, lecturer in international security at the University of York.
“At least several hundred American and Russian nuclear missiles remain on ‘hard alert’ capable of being launched within minutes. Even if that isn’t necessarily the policy or intent, the systems and practices remain in place.”
The ghost of MAD remains even if people would rather not think about it.”
He die Spencer. Die quote van Margaret Mead snap ik niet. Licht (oh nee, ligt!!!) dat aan mij? Hoe dat ook zij, ik ga liever niet mee in je gedachtegang. Het lijkt erop alsof je wilt voorstellen de veroorzakers van de problemen ook de problemen te laten oplossen. Dat de superrijken superrijk zijn heeft, om bij jouw voorbeeld te blijven, juist te maken met het bestaan van zoiets als een militair industrieel proces. En het voorbeeld van Nader: een Warren Buffet is niet meer dan de winnaar van een super jackpot: dat is nu eenmaal het geval als je de economie construeert als een casino. Ergens gaat er een van de gokkers vandoor met de grote buit. Maar dit soort rijkdom genereert geen algemeen model voor verbetering. Buffet voegt niets toe: hij pakt slechts een groot deel van de buit die er al was. Het enige waar ik voor zou zijn is een lobby om de superrijken tot het verleden te laten behoren. Jammer genoeg heb ik niet genoeg geld om die lobby op te zetten.