Niemand die zoveel mythes kan doorprikken als een biograaf. Nergens zoveel mythes als rond staatslieden en anderen die het voor het zeggen hebben. De politieke biografie zou je daarom kunnen zien als kroonstuk van het genre.

Ik zou wel minstens twee biografieën willen schrijven. Eerst van de Haagse kunstenaar Carel de Nerée tot Babberich (1880-1909), die mooie vrouwenfiguren kon tekenen, in Antwerpen nachtclubs bezocht en dus slechts negenentwintig werd (het hoeft geen dik boek te worden). Daarna van een vaderlandse politicus actief begin eenentwintigste eeuw, ik weet nog niet wie, het maakt eigenlijk ook niet uit, ze zijn toch allemaal smerig genoeg om een goed verhaal op te leveren.

De biografie van De Nerée zal redelijk traditioneel tot stand komen: via archiefbezoek, het rondsnuffelen op zolders en het lezen van zijn fascinerende brieven.

De biografie van de politicus, ja, daarvan lig ik wakker. Mijn toekomstige onderwerp is op dit moment geile en schofterige dingen aan het tikken op zijn personal computer of computertelefoon en ik zal dat nooit weten. Het is die persoonlijke correspondentie van overpeinzingen en bespiegelingen waar een biograaf natuurlijk vooral op aast.

Hoewel je geen enkel biografieonderwerp een heengaan toewenst (en deze zin is dan ook in geen geval opruiend bedoeld) levert het daarméé verloren gaan van de toegang tot diens of dier twitteraccount, Facebookprofiel en e-mailalias een rampzalig verlies van waardevol ontmythemateriaal dat wij onder ogen zouden moeten durven zien.

Bij gebrek aan een Rijksdienst die in dit gat springt dan wel wet- of regelgeving die het testamentair vastleggen van inloginformatie verplicht stelt nodig ik politici die postuum in boekvorm willen verschijnen uit de nodige gegevens over hun digitale correspondentie (zowel zakelijk als privé) bij mij te melden zodat ik er over enkele tientallen jaren allerminst discreet mee om kan gaan.

Illustratie: fragment van ‘Clownerie’(1904), Carel de Nerée tot Babberich