Deze week schrijven Geert en ik iedere dag voor het weblog van Dagblad De Gelderlander. Hieronder onze eerste bijdrage.

Naar Israël voor de verkiezingen. Een mededeling die menig vriend en familielid de wenkbrauwen deed optrekken. De beelden van de bombardementen op Gazastad op het netvlies gebrand, maakt Israel niet echt tot een populaire bestemming. We vlogen afgelopen nacht naar Tel Aviv en kwamen vanochtend vroeg aan in ons hotel in Jeruzalem. Na krap twee uur op bed gelegen te hebben begonnen we aan ons volgepropte schema.

Nadat we ’s ochtends het Israeli Democracy Institute (een denktank voor het Israëlisch parlement) hebben bezocht, gaan we ’s middags langs bij de hoofdkantoren van de verschillende politieke partijen om met ze te praten over hun campagnes. Een daarvan, en tevens grote kanshebber bij de verkiezingen van morgen, is Likud. Een erg rechtse partij die wordt geleid door oud-premier Bibi Netanyahu. We spreken onder andere met campagnemedewerker Ariel Kodler. Ze is erg fel over onderhandelingen met Palestijnen over Joodse nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever. “Onderhandelen werkt blijkbaar niet. We hebben het geprobeerd met Libanon in het noorden en Gaza in het zuiden maar het leidde altijd tot oorlog.” Niet alle politieke partijen zijn het met de harde standpunten van Likud eens, zo blijkt uit een gesprek bij de kleine linkse partij Meretz. “De Palestijnen hebben ook recht op een eigen staat. Wij zijn voor een twee-staten-oplossing.”

Later die dag, lopend over de markt in Jeruzalem wordt Geert aangesproken door een beveiligingsbeambte. Hij moet de inhoud van zijn tas laten zien. Of hij een wapen bij zich heeft? Zo maar een voorbeeld van de extreme veiligheidsmaatregelen die aan de orde van de dag zijn. Inwoners van Jeruzalem kijken hier allang niet meer van op. Ook al zijn het aantal zelfmoordaanslagen de laatste jaren drastisch verminderd, de angst blijft. Dit blijkt als we ’s middags een bijeenkomst hebben met het Israëlische Rode Kruis. Verhalen over hun extreme werkomstandigheden passeren de revue. Zo vertelt een medewerker dat hij opgeroepen werd om hulp te verlenen na een zelfmoordaanslag. Een vriend van hem bleek ook slachtoffer. Zijn vriend overleed maar de zelfmoordenaar leefde nog en kreeg medische zorg. “Iedere patiënt verdient hulp”, verklaart de medewerker. “Ook als deze zelf de oorzaak is.”