“Meine sehr viele Dame und Heren:
Wer aufhohlen kann, die kann auch wiederhohlen. Ich bin bereid, sind Sie es auch?”

Vanmiddag arriveerden wij  op de Pariserplatz voor de keynote speech van meneer Steinmeier en zijn SPD. De eerste en laatste indruk van deze bijeenkomst waren voor mij samen te vatten in een woord: lauw. Waar waren de tranen, de joelers, de krijserds?

Niks kreeg het publiek gepassioneerd: de aankondigingsfilm en aantocht van Frank-Walter niet, de onderwerpen die werden besproken niet, de aftocht niet. Het “Politik Mikado”, zoals Steinmeier zelf zo mooi beschreef, gaat naar mijn idee ook voor hemzelf op: alle partijen inclusief SPD houden zich krampachtig stil. Naast het standaard sociaaldemocratische verhaal besprak Steinmeier eigenlijk niets van belang, negeerde hij die Linke en Grunen (grote concurrenten) totaal, en viel hij CDU/FPD op de standaard links vs. rechts manier aan.

Alleen het veroordelen van de extreem rechtse NPD kreeg even veel los bij de aanschouwers: ik denk dat Merkel straks met exact dezelfde argumenten ook aanhang gaat proberen te winnen.

SPD en CDU hangen allebei teveel in het midden: politiek misschien pragmatisch maar voor ons als campagnevolgers helaas ook best wel saai. Hadden ze hier maar een Palin, Berlusconi, of …Wilders gehad!

Bert kreeg het voor elkaar Zijn hand te schudden: waar ik ook hier iets lauws of klams had verwacht, had Bert een ander verhaal: stevig en zacht, betrouwbaar. En toen hij de groeten uit Nederland deed en vroeg hoe het met hem ging, zei Franz-Walter: “nog wel goed”. Als dat maar goed komt…