Kerken te over in Boston South East. Sommigen zijn imposant, Gotisch en van zandsteen, maar de meeste zijn bakstenen blokkendozen. Zondagochtend mocht de BKB academie de mis bijwonen in zo’n bakstenen blokkendoos. Een moment van rust en bezinning tijdens onze razende campagnerace. Bij binnenkomst in het bijgebouw van de kerk, ook naschoolse opvang en kantine, stond priester Tom nog zijn mok af te wassen in de keuken. We werden hartelijk verwelkomd en voelden ons meteen thuis. Het was duidelijk dat dit geen normale kerk is. Naast een praktisch uiterlijk heeft deze kerk een zeer praktische functie.

Een springlevende smeltkroes

In de buik van de kerk krijgt de speciale identiteit van deze kerkelijke gemeenschap verder vorm. Jezus hangt zoals altijd aan zijn kruis aan de muur, maar zijn huid is donker. De gebedenboekjes zijn dikker dan normaal, want de teksten zijn zowel in het Engels als in het Spaans geschreven. Onze academie bekleedt twee-derde van de kerkbanken, de rest van de kerk wordt gevuld met Afro-Amerikanen, blanke families op sportschoenen en Spaanse Latina vrouwen. Dit is een springlevende smeltkroes van Amerikanen die met God als fundament in de Amerikaanse samenleving staan.

‘Jezus was a free-market capitalist’

En dat blijken ze nodig te hebben. Tom is naast priester ook ‘political junky’ en weet nog niet wie de Messias in Washington gaat worden. Hij heeft flinke twijfels over de manier waarop de kandidaten het geloof in Jezus Christus vormgeven in hun campagne. ‘I don’t believe Jesus was after political or economic power; Jesus was more like a free-market capitalist.’ Echter, wel een die afstand nam van eigenbelang. De Jezus van Tom zet de samenhang in een samenleving als geheel aan de basis van vrijheid, geluk en economische welvaart.

Gedwongen solidariteit

Vrije markt of niet, deze kerk ziet gaten in de maatschappij en voelt zich geroepen om deze te dichten. Daar waar de staat tekort schiet organiseert de gemeenschap zich sneller, en zo ook hier. De boodschap van de Republikeinse kandidaten zet ook in op groeiende solidariteit als voorwaarde voor een terugtrekkende staat. Echter, volgens mij is het eerder een tekortschietende dan een terugtrekkende staat die de kerk noodzaakt tot het bieden van een vangnet. De school tegenover de kerk biedt hier een illustratie van. Het is een ‘falende’ basisschool, die naar aanleiding van de ‘No child left behind-act’ wordt beoordeeld op basis van standaard kwaliteitstests om de kwaliteit te waarborgen. De kinderen op de Blackstone elementary school blijven desalniettemin toch achter, want een disproportioneel groot aantal leerlingen heeft leerproblemen. Hierdoor is de startpositie van de school zeer slecht. Het gebrek aan een leveled playing field leidt ertoe dat de school minder geld ontvangt en de kerk noodgedwongen te hulp moet schieten, de wijk wil immers goed onderwijs bieden.

Het vulmiddel ontbreekt

Is het niet zo, dat in een ongelijke samenleving de gaten te groot zijn om zichzelf te vullen als de middelen ontbreken? Er moet een visie en een weg worden geboden om de gaten te dichten. Die weg biedt de gemeenschap van de St Stephen’s church nu aan de kinderburen; echter, is het niet een taak van de overheid om naast praten over terugtrekken en minder spenderen eens te praten over de paden die eerst betreden moeten worden om deze verlichting te bereiken? De Republikeinen bieden geen weg, slechts een visie. En daarom moeten anderen die verlichting brengen. Het wordt spannend of er een kandidaat op gaat staan die deze verlichting beter kan brengen dan de kerk zelf. Tom heeft weinig hoop, want uiteindelijk is verlichting iets wat wordt geboren uit overgave en samenhang, en in deze campagne lijken die twee elkaar uit te sluiten.

Foto: Patrick Bek