In de ochtend komt er een Palestijn van the Association for Civil Rights in Israel spreken. Hij heeft het ondermeer over de minder voor de hand liggende manieren waarop Israëlisch-Palestijnen anders worden behandeld dan Joden. Steden met veel Joodse inwoners mogen zich blijven uitbreiden; voor steden met veel Israëlisch-Palestijnen wordt middels bestemmingsplannen bepaald dat er niet bij mag worden gebouwd. De onopgesmukte manier waarop hij zijn verhaal vertelt staat in sterk contrast met de goed ingestudeerde praatjes van de Joodse Israëliërs van gisteren.

Daarna komt er een Joods meisje langs die op jonge leeftijd uit Oekraïne naar Israël is gekomen. Op aandoenlijke manier vertelt ze hoe het is om op je 18e het leger in te gaan. Op verlof was ze altijd bang dat ze haar enorme M-16 zou verliezen en dan voor de rechter zou moeten komen. De opkomst van de Russisch-Joodse politicus Lieberman wordt in de media voor een deel toegeschreven aan de frictie tussen Russische Joden en West-Europese Joden, maar dat beeld herkent zij niet. Sowieso draagt ze hem geen warm hart toe: “Russians can be really tough. I don’t want this in this country.”