Twee dagen geleden heeft het Kabinet de steun van GroenLinks gekregen voor een tweede missie naar Afghanistan. Na het daverende succes in Uruzgan, gaan we nu Kunduz bezoeken. VVD, CDA, SGP, ChristenUnie en D66 steunden dit al; PvdA, PVV, SP en Partij van de Dieren zijn tegen. Jolande Sap en de GroenLinks Tweede Kamerfractie werden pas overgehaald nadat toegezegd was dat het een civiele en geen militaire missie wordt. Maar een civiele missie kan alleen in de naïeve droomwereld van onze groene vrienden, want in Afghanistan woedt een oorlog.

Afgelopen jaar stierven 711 coalitietroepen in Afghanistan, het hoogste aantal sinds de oorlog in 2001 begon. Het zijn meer slachtoffers dan de Iraakse horror van 2008, 2009 en 2010 opgeteld. Vorig jaar overleden ook 1,271 Afghaanse burgers (VN pdf) als gevolg van oorlogsacties. Kunduz is geen uitzondering, het is bijvoorbeeld de regio waar de Duitsers een bombardement dirigeerde bovenop 142 mensen die tankwagens plunderden. Afghanistan is, kortom, niet een land om een theekransje te organiseren en Aap-Noot-Mies uit te delen.

GroenLinks verlangt echter dat we bonnenschrijvers gaan opleiden in een land dat geweren nodig heeft en verwacht dat de Afghanen nog dankbaar zullen zijn ook. Jolande Sap eiste “keiharde garanties” dat de door Nederland opgeleide politieagenten niet ingezet zullen worden voor oorlogsmissies. Feitelijk verlangt GroenLinks dat de door ‘ons’ opgeleide agenten een wielklem zetten op de insurgents’ auto, maar ze niet aanpakt. De Dutch Approach. Gedoogbeleid in een oorlogsgebied.

De allermooiste passage van de groene goedpraterij is: “GroenLinks heeft voor elkaar gekregen dat de politieopleiding van 6 naar 18 weken is uitgebreid. Hierdoor kan er lesgegeven worden in taal en schrijfvaardigheden, mensenrechten, wetskennis en goed bestuur.” Die ijdele, met wereldverbeteraarsmentaliteit vervulde Kamerleden dienen wakker geschud te worden: Afghanen die nauwelijks de basisschool hebben afgerond, honger hebben en het Westen verachten, ga je niet bijpraten over mensenrechten. Zoals onderzoeker Henk Sollie de Telegraaf vertelt: “In acht weken tijd maak je van een burger geen agent. Dat is een naïeve gedachte. Het enige dat er gebeurt, is hen opleiden tot kleine soldaten. […] Het is een utopische gedachte dat je met zulke mensen een politieorganisatie kunt opbouwen. Je bent eerder bezig een monster te creëren.” Wakker schudden is een schone taak waar Ineke van Gent hulp bij kan gebruiken.

Wat Afghanistan nodig heeft zijn partners die bereid zijn te investeren en een lange termijnvisie hebben. Niet het soort partner dat een handjevol trainers invliegt die de basis niet af mogen en eisen stelt aan de inzetbaarheid van de ‘politie’, maar een land dat bereid is om verantwoordelijkheid te nemen. Als Nederland geen echte verantwoordelijkheid wil in Afghanistan, kunnen we onze krachten beter ergens anders inzetten.

Jemen, Somalië, Soedan, iemand?

Leestip:
Sollie, H. & Weger, M. de (2009). “Tussen moeilijk en onmogelijk: De Koninklijke Marechaussee en de (her)vorming van lokale politiekorpsen.” Vrede en Veiligheid, 38 (3), 348-369.

Bovenstaande bedriegelijk mooie foto van Dirk Haas wordt vrijelijk aangeboden door Afghanistan Matters.