Op vrijdagavond 22 februari fietste ik lichtelijk sceptisch richting Cinecenter. Een van mijn beste vriendinnen en huisgenoot had mij overgehaald om mee te gaan naar een film over Chili. Sinds ze vier maanden in Latijns Amerika heeft gereisd gaat alles over Chili. En Argentinië. En mediterrane mannen. Uitgaan gebeurt bij Fiesta Macumba: “Nederlandse mannen kunnen niet dansen of flirten, dus dan moeten wij het maar doen.” Haar enthousiasme zorgt voor veel levensvreugde, maar heel af en toe, als dit weer achter haar deur vandaan komt (“want daar zijn we helemaal op losgegaan!”), vraag ik mij toch sterk af wat haar daar ver weg is overkomen. Is die muziek nu echt zo inspirerend?

Op naar de film waar die ‘goddelijke’ Mexicaan in speelt dus. Misschien begrijp ik dan eindelijk wat er zo bijzonder is aan Chili. Naast de mannen dan.

De campagne tegen Pinochet

En zo geschiedde. Onverwachts kwam ik terecht bij een film over een van de belangrijkste politieke campagnes van Chili. In ‘NO’ speelt Gael García Bernal, René, wiens dagelijkse bezigheden als advertiser flink door elkaar worden geschud wanneer hij een opdracht voor een politieke campagne aanneemt. Na 15 jaar militaire dictatuur wordt het Chileense volk in 1988 gevraagd hun stem uit te brengen over het termijn van Generaal Augusto Pinochet: blijft hij aan de macht, of vinden er een jaar later presidentiële verkiezingen plaats? Pinochet, ja of nee? René gaat de uitdaging aan en is verantwoordelijk voor de TV campagnes die het volk moeten overtuigen ‘no’ te stemmen: het begin van een geweldloze strijd tegen de dictatuur.

De film beschrijft niet alleen een belangrijke politieke omwenteling, maar schetst ook een beeld van de tijd waarin reclametechnieken steeds vaker werden gebruikt in politieke campagnes. De humor en tegelijkertijd het cynisme waarmee het ‘no’ team advertisement gebruikt als middel om de dictator uit te schakelen is prachtig; een middel dat Pinochet hen met de introductie van het kapitalisme zelf heeft aangereikt.

Als kijker wordt je bovendien aan het denken gezet over het fenomeen verkiezingen.  Zoals Gael García Bernal aangeeft:[..] “The electoral process reduces and minimalizes every single aspect of human complexity. We’re putting it into pamphlets. We’re doing a publicity show. We’re becoming symbols. […] Let’s give importance to the real democracy that’s constructed on a day-to-day basis.”

Si!

Ik zal mijn vriendin moeten geloven: de aantrekkingskracht van Latijns Amerika ervaar je pas als je er bent geweest. Voor nu moet ik het doen met verhalen over mysterieuze Chileense scharrels en houterige moves van Nederlandse mannen bij Fiesta Macumba. Maar hierbij een oproep aan haar om mij vaker mee te nemen naar soortgelijke films en mij nog veel meer te vertellen, en aan de lezers om deze film absoluut te bekijken. Want tegen deze film zeg ik: Si!