Waanzinnig veel meegemaakt, gehoord en gezien, en dan blijf ik al snel steken. Hierbij mij globale indruk van week waarin het programma van drie weken was ingepropt.

Helaas vertrok ik met een niet helder hoofd naar het beloofde land. Maar alle indrukken en roereieren brachten mij weer op de been. Op de eerste dag was ik helemaal helder en stond open voor alle ervaringen, indrukken en meningen.

In principe zal het een campagnereis worden, deze illusie is na dag 1 opgehouden te bestaan. Halverwege dag 1 werd het een conflictreis en speelde de verkiezingen alleen nog een figurantenrol. Aan meningen geen gebrek in Israel. Op elk moment van de dag kwam er andere mening voorbij van allebei de kanten. Dit zorgde voor een rare waas van informatie in mijn hoofd.

En al vrij snel zie je wat zestig jaar conflict doet met een gebied, volk en levenswijze. Zieke verhoudingen tussen twee bevolkingsgroepen met elk eigen normen en waarden en koppigheid. Hierbij werden wij als groep heen en weer geslingerd tussen de extreme standpunten; bijvoorbeeld van kolonisten en vluchtelingen. Op mij maakte vooral indruk dat je overal het conflict voelt. Met nadruk voel je dat bij de muur, de duizenden beveiligingsmaatregelen, de angst in de ogen van de buschauffeur na het stenen gooi incident en het gesprek met de blonde russin.

Het voelt voor mij logisch dat als je in zo’n omgeving opgroeit en leeft je daar in gaat geloven. Geloven in het beloofde land, geloven in geweld, geloven dat het er geen 1 staat oplossing bestaat., geloven in het bestaan van een vijand. Dit werd zichtbaar bij verschillende sprekers die aanhaalde dat er vroeger werd samengeleefd dat het geweld sinds een aantal jaren opleeft. Wat een mens zichzelf kan aandoen heb ik als schokkend ervaren.

Wat ik nog schokkender heb ervaren en er voor mij duidelijkheid werd geschapen was bij de Al Hacq sessie. Met een pakkende powerpoint werd in twintig minuten de gevolgen geschetst. Dit was een moment van de reis dat er niets viel te nuanceren.  Er viel dan ook voor het eerst een stilte vanuit de groep.

Na zes dagen vrij moedeloos geworden over de gehele toestand van het land werd er hoop uitgesproken door de parents circle. Die het lef hadden om zichzelf boven wraak te stellen. Om de durf te tonen om verder te kijken dan vandaag. Die het sprekende voorbeeld gaven dat zelfs een kleine mug je nachtrust kan veranderen, waarom zal een kleine beweging niet iets aan het conflict kunnen veranderen? Met deze woorden van hoop werd de reis in Israel afgesloten voor mij.

Maar zoals in andere blogs aangehaald, er is te veel gehoord om te vertellen, te veel meningen om na te vertellen, te veel gezien om in een keer te verwerken. Een waanzinnige week waar ik heel blij ben dat ik hem mee heb mogen maken.. wat indrukwekkender was dan ik had verwacht. Al is mijn leven wel te snel weer begonnen na Israel, ik kan altijd terug kijken op ‘crazy’ week.