Of we het nu willen of niet, de politiek verpersonaliseert. Alles wordt persoonlijker, het debat en de campagne. Het lijkt er dan ook op dat mensen vaker stemmen op een persoon dan een inhoudelijk programma van een partij. Stemmen op Wilders, Verdonk, maar ook op Obama, Bos of Balkenende doen sommigen naar aanleiding van een inhoudelijke opvatting over gezondheidszorg of aanpak van de economische crisis, maar in steeds grotere mate op die persoon met het beste voorkomen. Natuurlijk hebben de meeste politici een inhoudelijk verhaal, maar dat verkoopt in deze snelle tijden een stuk moeilijker dan een hippe poster of een stoere rap.

In Amsterdam is de strijd om de centrum-rechtse kiezer geen gemakkelijke. Links is tradidioneel veruit in de meerderheid en de rechtse kiezers die er zijn stemmen op de VVD. Werd de verkiezingsstrijd in andere steden gedomineerd door populistische thema’s, in Amsterdam kwam het nauwelijks tot een rechtse clash. De 4 grootste (cenrum-) ‘linkse’ partijen (PvdA, GroenLinks, D66, SP)  behielden samen een meerderheid van 32 van de 45 zetels, kortom Amsterdam is nog altijd een linkse stad.

Dat de strijd om de rechtse kiezer geen gemakkelijke is, bleek wel uit de campagne van het CDA. Op verkiezingsposters in de stad verschenen teksten die eerder van de VVD afkomstig leken, dan van het CDA. Uiteraard heerst er geen alleenrecht op thema’s, maar van oudsher zetten de liberalen zich in voor het parkeerbeleid en de schone stad. 

Dat het vissen naar de rechtse kiezers soms leidt tot ongebruikelijke verkiezingsretoriek, blijkt wel uit onderstaand pamflet van het CDA. Niet alleen traditioneel liberale verkiezingsthema’s werden door het CDA geclaimd, ook op ’onderbuikgevoelens’ van eventuele vergeten PVV-stemmers wordt ingespeeld.  Dat een vooralsnog rechtsere lijn dan het landelijke beleid nog geen vruchten heeft afgeworpen is te zien aan de twee zetels die het CDA heeft gehaald, net zoveel als in 2006. Maar het geeft wel aan dat de strijd om de populistische kiezer nu ook de traditioneel rechtse partijen heeft bereikt.

Met uitzicht op de Rotterdamse Kuip gaan de Nova Waarnemers in gesprek met oud-hoofdredacteur van de NOS, Nico Haasbroek. Nico kent Rotterdam van Noord tot Zuid, dankzij zijn journalistieke experimenten aan beide kanten van het spectrum.

Nederland kent Rotterdam als een evenementenstad. Op dit gebied is het veiligheidsbeleid onlangs sterk aangescherpt, als gevolg van de rellen bij Hoek van Holland, waar de boel aanzienlijk uit de hand is gelopen. Veel evenementen lopen het risico flink beperkt te worden in hun bewegingsvrijheid; dit is een speerpunt in de  campagne van Marco Pastors, lijsttrekker van Leefbaar Rotterdam.

In het Brabantse dorp Drimmelen is de campagne in volle gang. Naast posters, flyers en debatten maken Harry Bakker en Roxanne Heijmans van de Liijst Harry Bakker gebruik van een omgebouwde SRV-wagen, de Gielmobiel en levensgrote oranje ‘enen’. Alles om de kiezer te bereiken met een centrale boodschap: De LHB is gewoon en eerlijk. Het legt ze vooralsnog geen windeieren, de peilingen voorspellen een verkiezingsuitslag waarin de LHB 30% van de stemmen krijgt. Als Harry Bakker door het dorp wandelt lijken er nauwelijks mensen te zijn die hem niet kennen en vice versa. Door zijn excentrieke manier van campagnevoeren en bevlogen manier van communiceren, lijkt Harry de juiste manier te hebben gevonden om de aandacht van de kiezer te trekken. Hieronder de politieke boodschap van de twee bevlogen lokale politici van de LHB.

Op een zonnige Grote Markt in Maastricht, waar de toeristen genieten van de Limburgse bieren, is de campagne voor de gemeenteraadsverkiezingen in volle gang. Een van de grote verkiezingsthema’s: de problematiek rond drugsrunners die Maasticht als uitvalsbasis gebruiken. Verhoogde criminaliteit en een gevoel van onveiligheid zijn het resultaat. Wat gaan D66 en de PvdA hieraan doen? Lokale politici over hun stad en een landelijke aanpak.

Op weg van Groningen naar Maastricht ontmoet de academie in Nijmegen Paul Depla. In een gesprek met het voormalig raadslid en wethouder in Nijmegen én toekomstig burgemeester van Heerlen hadden we de kans om te praten over lokale politiek, lokaal bestuur en lokale campagnes.

In de NOVA bus Maastricht ontmoeten wij de eloquente strafpleiter mr. Theo Hiddema. Hij deed grote strafzaken die met de in- en uitvoer van hard- en softdrugs te maken hadden. Te denken valt aan cocaïne lijnen van Zuid Amerika naar Nederland en de exploitatie van weedhokken.
Kortom, meester Hiddema is de man waarmee we moeten praten over het drugsbeleid in Maastricht. Of beter, de drugsoverlast in Maastricht. Want hoewel Maastrichtenaars een heel tevreden, ordentelijk volkje zijn met burgerlijke trekjes, kan hij dat niet zeggen van de drugstoerist. ‘Deze deugen van geen kant’. ‘Hoe anders dan in Amsterdam, waar de Britten te dronken zijn om ook maar enig kattenkwaad uit te halen’. ‘Deze drugsliefhebbers van voornamelijk Noord-Afrikaanse afkomst komen vanuit België of Duitsland aangereden in peugeootjes en hebben kwaad in de zin’. Kapotte ramen langs de straatkant of een autoruit aan diggelen, je moet er niet van opkijken. Voor omwonenden erg vervelend en de gemoederen kunnen hoog oplopen. Hoe is dit op te lossen?

Ooit waaide hier de wind over het brede water van de Zuiderzee: het Almere. Dertig jaar na de bouw van het nieuwe land en de nieuwe stad waait er een wind van angst door de stad. Ontegenzeggelijk is veiligheid dé inzet van deze gemeenteraadsverkiezingen. De PVV, slechts hier en in Den Haag deelnemer aan de verkiezingen, stelt voor dat met onmiddelijke ingang ’stadscommando’s’ de winkelstraten gaan beveiligen, ‘tuig’ aangepakt moet worden, de politie met scherp moet gaan schieten, de ‘Islamisering van Almere’ gestopt moet worden, en dat nutteloze voorzieningen als cultuursubsidies geschrapt worden. Uit peilingen blijkt dat de PVV kan rekenen op meer dan dertig procent van de stemmen, en zou zo veruit de grootste partij van de stad worden.
De BKB-academie toog naar de Marktgracht te Almere, en sprak daar met de van oorsprong Turkse juwelier Hassan Karatay. Vorig jaar werd Karatay in de buik geschoten tijdens een overval op zijn zaak, en daar draagt hij op meer dan één manier nog de littekens van. Behalve dat hij nog steeds medicijnen slikt tegen angsten, is hij er nog steeds niet gerust op. Hij wijst naar buiten. “Kijk, die hang jongeren, wat doen die de hele dag daar? Ze kijken iedereen hier recht in het gezicht, en je weet dat ze iets slechts van plan zijn. Waarom werken ze niet? Ik heb hier achter meer dan genoeg te doen!” Karatay weet nog niet zeker of hij PVV zal stemmen. Zeker dat het nog even gaat duren voordat hij zich weer veilig gaat voelen.
Verderop in het stadshart, laat de eigenaar van de lokale boeken- en kantoorbenodigdhedenwinkel horen wat hij samen met andere ondernemers heeft gedaan om de veiligheid te vergroten.”Behalve een stukje represssie, zijn we heel gericht bezig met overvalstrainingen, niet teveel cash in huis hebben, camera’s, en geen veertienjarige meisjes laten sluiten.” Op de vraag wat de ondernemer zou stemmen volgt een verassend antwoord: D66, de landelijke nemesis van de PVV. Gelooft hij dat veiligheid geen zorg zou moeten zijn in Almere? “Vorig jaar zijn er 51 overvallen geweest, en dat zijn er 51 te veel. Maar in Amsterdam heeft men er meer dan 500!” Hij is verontwaardigd over de beeldvorming van de stad die nog veiliger is dan Amersfoort. “Er zijn meer dan 34 steden in Nederland waar het onveiliger is. Juist omdat wij als ondernemers samenwerken, is het top op de dag van vandaag zo veilig. Daar hebben we geen stadscommando’s voor nodig, zeker niet als er zo bezuinigingen moeten komen.” Ondanks een gure wind liepen veel jonge mensen op de markt; alle kleuren liepen vreedzaam door elkaar.