Onze generatie. Heeft-ie al een naam, al een identiteit? En wat moeten we? Wat gaat onze generatie kenmerken? Wat gaan wij uiteindelijk veranderen, of aan de wereld verbeteren? Wat vinden wij belangrijk?

Vragen die steeds dichter bij de kwestie komen: wij zijn wij? Wie ben ik? En al deze vragen heeft Frans Timmermans ons gesteld en daar hebben wij mee geworsteld, tot in den treure onze hoofden over gebroken. Want de identiteitskwestie, dat is me er een. Volgens oud-staatssecretaris Timmermans zijn wij te verwend, te tevreden. En te is niet goed en tevreden in dit geval ook niet. Daardoor zouden wij niet worden uitgedaagd om voor onze idealen te vechten, als we ze al weten, onze idealen.

En als we al weten waar we voor willen strijden, hoe doen we dat dan? Kunnen we het af met mooie eigen initiatieven, zoals ‘ Bits of Freedom’, het interessantie initiatief, waar oud-BKB’er Daphne zich sindskort voor inzet, of Time Square to Art Square, een ambitieus initiatief van onze eigen academici Justus en Ernst-Jan, moeten we ons scharen achter ‘groene’ bedrijven, of moeten we toch, hard-core, de politiek in om echt iets te veranderen?

Volgens Timmermans kunnen we er niet omheen, en moeten we de huidige instituten bestormen. Het liefst het bolwerk van politieke partijen. De tactiek is jezelf naar binnen werken, een alliantie sluiten met de oudjes aldaar en dan, boempats, vadermoord plegen en de toko overnemen. In yuppentaal klinkt het nog bijna aantrekkelijk, maar al snel bleek in de discussie dier hier omtrent ontstond dat velen hier als een berg tegenop kijken. Moet dat echt, de politiek in? Erik van Bruggen, weet het wel. We moeten zeker de politiek in, zonder invloed in de huidige politieke partijen, veranderen we niets. Hijzelf heeft met Lennart Booij een eigen politieke zet gedaan in 1996. In dat jaar werd de beweging Niet Nix in gang gezet. Een beweging met idealen die ze graag gehoord wilden hebben. En via de PvdA, in die tijd onder leiding van Felix Rottenberg, bevochten ze hun eigen plekje binnen die partij. Vanuit daar wilden zij invloed hebben op de politiek in Nederland. Invloed, maar geen macht, dat was hun doel. Door middel van Vlugschrift, een wekelijks fax en mailtijdschrif, hebben zij hun invloed tot 1999 uitgeoefend.  Een inspirerend verhaal voor de Academie en het klinkt haalbaar, het klinkt aantrekkelijk en het klinkt niet als vechten tegen een ‘log beest’.

Onze eigen Ernst-Jan Pfauth, aka DutchProBlogger , wist in een soepele presentatie al onze ideeën, twijfels en vragen te vangen. En of zijn presentatie ons nu meer duidelijkheid bracht, of dat we ons vooral nog meer gingen afvragen wat we nu moeten, laat ik in het midden, maar dat we ons aangesproken voelden, was een feit. Actie, actie, actie… Maar hoe? Wellicht via onze uitgebreide netwerken via de nieuwe media. Een suggestie die de beweging ‘ de Netwerkrevolutie’ ons brengt. We hebben de contacten, we hebben initiatieven, maar nog weinig invloed en heel weinig macht. Dit is de tijd dat alles open ligt, de politiek is tijden niet zo instabiel geweest,  er zijn grote kansen voor jonge mensen. Bovendien is vijf voor twaalf, als er niet wordt ingegrepen, gaat het mis. Onder andere met ons gemeenschappelijk zorgenkindje, onze aardbol. Ook al gaat het niet zo goed met het verwezenlijken van de millenniumdoelen, onze generatie vindt ze wel belangrijk. Dus wij moeten er wat aan doen, dat doet de huidige grijze elite niet De nieuwe generatie komt eraan, al twitterend, facebook op groen zettend en bloggend, maar met wat en wanneer is nog een grote vraag. En wat vond Job Cohen ervan? Hij gaf ons nog een beetje tijd, om wat ervaring op te doen in de maatschappij, maar met wat praktijkervaring zijn we van harte welkom in politiek Nederland.