“Vieze potten, jullie hebben gewoon een goede piemel nodig, dan komt het goed met jullie”, dit werd er twee jaar geleden tegen mij en mijn toenmalige scharrel geroepen door een groepje jongens die dronken een discotheek uit kwamen strompelen om vier uur ‘s nachts, terwijl wij aan het zoenen waren. Zij omsingelden ons en scholden ons de huid vol.

Dit was een moment in mijn leven dat mij altijd bij zal blijven. Naast het feit dat het een beangstigend moment was, heeft het mij erop gewezen dat hoewel Amsterdam wordt gezien als één van de meest homotolerante plekken ter wereld, dit vies tegenvalt. Buiten de grote steden in Nederland is het zelfs nog erger. Dit roept bij mij de volgende vraag op: hoe staat het nou precies met de homotolerantie in Nederland?

Het grote aantal incidenten van discriminatie tegen homo’s in de afgelopen jaren bewijst dat het er op dit gebied in Nederland vrij slecht aan toegaat. In 2010 verhuisde een homostel noodgedwongen uit Utrecht omdat ze werden gepest door de buren. Een jaar later was er een soortgelijk incident van een weggepest homostel uit Den Haag. Onlangs verscheen  er een Paroolartikel dat onderstreept dat het in 2012 niet anders gesteld is. Het artikel gaat over een lesbisch stel uit Amsterdam, Maxime en Katinka. Hun leven wordt door een groep Turkse en Marokkaanse jongens uit de buurt tot een hel gemaakt door structureel getreiter. Zo erg zelfs dat zij op een gegeven moment besloten de politie erbij te halen. Maxime en Katinka werden uitgejouwd, achternagezeten en bespuugd. Het ging zelfs zo ver dat er brandende lucifers in hun brievenbus werden gegooid. Ik schrok, dit voorval raakte mij persoonlijk, omdat ik één van de meisjes ken. Het kwam dichterbij. Een flashback naar wat er jaren geleden op het Rembrandtplein is gebeurd, schoot door mijn hoofd.

Dit zoveelste incident geeft aan dat ‘the open-mindedness’ van Amsterdam en Nederland een verwrongen beeld is. Misschien niet op politiek vlak, Nederland is het eerste land in de wereld waar het homohuwelijk gelegaliseerd werd. En ook is het voor veel homostellen juridisch mogelijk en makkelijker gemaakt om in Nederland kinderen te adopteren. Maar wat het bewijst is dat er in de Nederlandse samenleving veel moet veranderen in het denken over en in het omgaan met homoseksualiteit.

Met KRO-programma’s als ‘Uit de kast’ en documentaires als ‘Help een homo in de klas’ wordt homoseksualiteit zichtbaarder en meer bespreekbaar gemaakt. In ‘Help een homo in de klas’ gaan een tiental voorlichters van het COC Amsterdam, middelbare scholen af om met jongeren te praten over homoseksualiteit. De voorlichtingen leiden vaak tot confronterende discussies waarbij de homoseksuele voorlichters met heftige reacties te maken krijgen. Als aan leerlingen wordt gevraagd wat bij ze opkomt als ze aan het woord ‘homoseksualiteit’ denken, zijn antwoorden als: ‘vies’, ‘slecht’ en ‘niet normaal’, niet raar. Deze reacties en incidenten illustreren dat er veel moet gebeuren om discriminatie tegen homoseksuelen tegen te gaan.

Het gebrek aan besef en activisme bij veel homoseksuelen en lesbiennes van mijn leeftijd helpt niet in deze strijd. De jaarlijkse Gay Pride in Amsterdam is een goed voorbeeld van dit gebrek. In Nederland is de Gay Pride voor veel homo’s en lesbiennes van mijn leeftijd eerder een goed excuus om dronken te worden en keihard te feesten. Pride wordt door hen niet gezien als een gelegenheid om actief de straten op te gaan en dit podium te gebruiken om bewustwording over de toenemende discriminatie tegen homoseksuelen te creëren. In de strijd voor homo-emancipatie, moet men zich realiseren dat het niet alleen moet blijven bij gelijke rechten voor homoseksuelen. Het besef moet komen dat acceptatie en tolerantie van mensen in de samenleving, ongeacht huidskleur, religie, sekse en leeftijd, belangrijk is om na te leven.

In dit streven, moeten homo’s en lesbiennes van mijn generatie opstaan en actie ondernemen. Bedenk nieuwe en creatieve initiatieven, of doe mee aan de oude, om ervoor  te zorgen dat over een aantal jaar homo’s en lesbiennes na een nacht stappen op het Rembrandtplein niet de huid vol worden gescholden als zij hand-in-hand lopen of met elkaar zoenen. En dat over een aantal jaren homostellen niet bang hoeven te zijn getreiterd te worden omdat ze verliefd op elkaar zijn en hun leven met elkaar willen delen.

We laten 2012 bijna achter ons om 2013 in te luiden. Een nieuw jaar, nieuwe kansen, toch? Voor het nieuwe jaar is mijn oproep, vooral aan homo’s en lesbiennes van mijn generatie: doe iets, wordt actief en maak de Nederlandse samenleving homotoleranter!

Foto: Spits