De stad New York barst uit haar voegen. Elke millimeter wordt onder de loep genomen. Snuffel, snuffel: is het mogelijk hier te gaan wonen? Wat is de vibe van deze wijk? Kunnen we er wat van maken zodat het booming wordt?

Brooklyn is lang het ondergeschoven kindje geweest van haar grote zus New York. Maar schrijvers, kunstenaars en filosofen hebben decennia geleden al in hun intrek genomen in dit oude Breukelen.

En dan Williamsburg! Een ruige wijk in Brooklyn met veel beton, graffiti en opslag. Het is rauw, het wrikt zich er tussen, wil er bij horen. Hier is nog ruimte, weidsheid, lege straten. Ruige Mexicanen bewerken het ruwe metaal. De Chinezen verwerken het afval. Om het Amerikaanse plaatje compleet te krijgen, vraag ik me af: wat mist hier nog?

En dan weet ik het. Er is hier geen Starbucks, Apple store of grote gele M in arcadeboog. Er is hier ruimte om je hoofd leeg te maken, om over verlaten straten te lopen. Mijn logeeradres is een ruime loft van een Norweegse kunstenares. Overal staal, glas, aluminum en straalkacheltjes.

‘Ola chica!’ wordt mij met hese stem toegeschreeuwd. Een Chinees kijkt mij eerst zwijgzaam aan en terwijl hij zijn sigaret uitrukt hoor ik zachtjes; ‘You….you new here?’

Ik verober een spinazie salade en een bloody mary met 15 ijsblokjes bij ‘Northeast Kingdom’. Is Williamsburg het nieuwe koninkrijk?

Ik zet een plaat van Bob Dylan op, maak espresso op het stalen fornuis en kijk over de daken. Williamsburg is rauw, raar en…raving!